Σουρεάλ κόλαση.

Πυρετός οι σκέψεις μου χτυπάνε κάθε βράδυ.
Σε σύγχυση με βρίσκω όπως πάντα, και σε ζάλη.
Χωρίς σταματημό η καρδιά χτυπάει και πάλι
Ανάσα δεν υπάρχει. Συναίσθημα; Η πλάνη.

Και γύρισε και πάλι το μυαλό που πόσες μοίρες.
Ο νους μου οργιάζει σε ατέλειωτες σανίδες
πάνω σε αυτές έγραψα ότι όνειρο είχα και δεν είχα
και το άφησα να καίγεται κάτω από μια αψίδα

έπειτα πήρα και τις στάχτες και τις πέταξα στο χάος
μήπως εκεί βρούνε τον δρόμο τους, στο βάθος
μα τώρα χάθηκα ακόμα πιο πολύ μου φαίνεται
και η λύτρωση αργεί πολύ, και δεν νομίζω να έρχεται..

Μαχαίρια που κόβουν οι στιγμές μας κατάντησαν
γροθιές στο στομάχι, σημάδια στο μυαλό μου
μα, τι παιχνίδια μου παίζει, άσχημα και αυτό
Ανάσα που κόβεται, και χάνομαι και πάλι στο κενό.

Υποστήριξη ο πόνος μου και η σοφία που μου έφερε
Σημάδια και στιγμές να μου θυμίζουν ότι έφυγε
Ίσως να ήρθες για καλό μα εγώ πολύ πονάω
Ίσως να φύγεις για καλό, να μάθω γοργά να ξεψυχάω.

Και ότι μου θύμιζε ειρήνη στο μυαλό μου τόσα χρόνια
τώρα μόνο τραγουδάει δράματα που κελαηδούν αηδόνια
σε μαύρα φόντα και μαύρους ήχους ποιήματα μου γράφει
που στο μυαλό μου μοιάζουν σαν ταινίες σαδισμού και μίσους.

Προσπαθώ να μην στάζω το χρώμα μου απ'το μαύρο μου το ίσως
μα σιγά σιγά το διαπιστώνω στου φόβου μου το μίσος
Χάνεται σιγά σιγά το όνομά μου από το χάρτη.
Ω πόνε μου μην με χτυπάς λυπήσου με, δεν σου κατέστρεψα ποτέ τη χάρη

Μακάρι να μην φύγεις πάλι..