Ω ζωή.

Η ζωή είναι παιχνίδι
σε τροχό
που γυρνάει
με ένα φως επάνω της,
του ήλιου
που την φιλάει
μα, πόσο καλά
ξέρει να εκδικείται
τίποτα δεν αρκεί γι αυτήν
αν δεν νικάει.

Στο άκουσμα των λέξεων
κρύβεται συχνά
στην όψη
διάφορων πραγμάτων και εικόνων
ξέρει πως να τρέφει
αναμνήσεις σε στοιχειά
και μετά να γίνεται θύμα
των ίδιων της των φόνων

Και πως ξέρει να διαλύει
τόσο εύκολα κόσμους
με μια ματωμένη εσάρπα
να καλύπτει πόνους
με τα χέρια της
μουσική παίζει με μια άρπα.
Ξέρει να αποχαιρετά με τρόπο
που δακρύζεις πάντα

Με το κρύο λούζεται
και με τη νύχτα πέφτει
σηκώνεται ξεσπάει
και προς το χάος τρέχει
ποτέ της δεν αφήνεται
μονάχη σε ηρεμία
καθώς ο χρόνος την τραβάει
σαν καταραμένη επιδημία.