Κενότητα.

Κάποτε τα συναισθήματα με πνίγαν στη θάλασσά τους και προσπαθούσα αγκομαχώντας να μείνω στην επιφάνεια και να μην πέσω στα βαθιά και χαθώ.
Πλέον η απάθεια και η ψυχρότητα με κρατάνε γερά στα πόδια μου και ο εαυτός μου με κρατά συντροφιά στα δύσκολα.
Δεν πνίγομαι, δεν χάνομαι, παρά μένω εκεί στεκούμενη. Δεν γυρίζω πλέον πίσω στον καθρέφτη, αλλά κοιτάω με δίψα τον χάρτη.
Όταν ξέρεις τι θέλεις ξέρεις και τι να περιμένεις.
Και δεν περιμένω τίποτα.