Προσπαθώ. Πότε δεν προσπαθούσα εξάλλου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι σε καταστάσεις δύσκολες που ποτέ μου δεν τις διάλεξα μα και ούτε θέλησα να βρεθώ εκεί.
Βλέπεις, πάντα ήμουν ένα ήσυχο παιδάκι που καθόταν σε μια γωνία δεν ενοχλούσε κανέναν και κοιτούσε τα πράγματά του ήσυχα και ωραία. Να που όμως τα καλά παιδάκια και τα ήσυχα, τα παιδάκια που ο κόσμος τα βλέπει και τρομάζει και τα περνάει για ψυχικά διαταραγμένα είναι και αυτά που αναγκάζονται από μικρά να αναπτύξουν ωριμότητα που άλλοι δεν έχουν ούτε στην ενηλικίωσή τους μόνο και μόνο επειδή το έφεραν οι καταστάσεις.
Τον τελευταίο καιρό έχω πιάσει τον εαυτό μου να έχει τόσο μπλεγμένες σκέψεις όσο ποτέ άλλοτε.
Ακόμα και παλιά που θα έλεγα πως είχα του κόσμου τα προβλήματα δεν είχα τόσες σκέψεις όσο τώρα. Έτσι είναι η ζωή όμως. Θέλει πάντα να σου πάρει και την παραμικρή δόση ασφάλειας που έχεις σαν άτομο και να στην κάνει ανασφάλεια. Και μετά πρέπει να μάθεις μόνος να τις χειρίζεσαι για να χειρίζεσαι καταστάσεις για να βοηθήσεις πρόσωπα για να μην δημιουργήσουν κι άλλες καταστάσεις και ο κύκλος συνεχίζεται κάπως έτσι. Στην τελική κανένας μα κανένας ποτέ δεν θα σε καταλάβει, θα είσαι πάντα μόνος στον λαβύρινθο σου προσπαθώντας να επιζήσεις από τα δαιμόνια που κατοικούν μέσα με το να τα εξημερώσεις. Πράγμα όχι και το πιο εύκολο για ένα μυαλό σαν το δικό μου. Υπάρχουν οπτικές γωνίες διαφορετικές από τον υπόλοιπο κόσμο μέσα. Υπάρχουν επικίνδυνοι δαίμονες που παραμονεύουν να επιτεθούν από στιγμή σε στιγμή και κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τους κρατήσω ήρεμους. Υπάρχουν σκέψεις που βασανίζουν κάθε μέρος του τις στιγμές που δεν έχει με τι να ασχολείται. Υπάρχουν ξεχασμένες υποσχέσεις. Πράγματα που νόμιζα για αληθινά αλλά τελικά δεν είμαι τόσο σίγουρη πως ισχύουν. Κι αν είναι όλα παραισθήσεις; Κι αν πρόκειται να σκοτωθώ κάπου εκεί μέσα; Το σίγουρο είναι πως πρέπει να επιβιώσω γιατί μόνη μου θα συνεχίσω να πορεύομαι εκεί πέρα. Πρέπει να μάθω τα κατατόπια. Μερικά πράγματα φαίνεται πως με πονάνε παραπάνω απ'ότι πίστευα, φαίνεται πως δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ. Και συνεχίζουν να εμβαθύνουν προς τα μέσα. Ο λαβύρινθος φαίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και εγώ χάνομαι. Χάνομαι κάπου μέσα και κανένας δεν μπορεί να με βοηθήσει, κανένας δεν μπορεί να με ακούσει.
Και η μέρα πλέον δεν μοιάζει με λύτρωση. Καθώς η νύχτα έρχεται ξυπνάνε όλα μαζί και με κυνηγάνε. Κάθε μικρή αμφιβολία μέσα μου εξελίσσεται σε κάτι τρομακτικό και απάνθρωπο.
Το γεγονός όμως πως αντί να θέλω να σκοτώσω τους ίδιους μου τους δαίμονες από την άλλη θέλω να γίνω φίλη μαζί τους και να παίζω στα σατανικά τους παιχνίδια με τρομάζει ακόμα περισσότερο.
Γιατί τότε είναι που καταλαβαίνω πόσο γενναία μπορώ να γίνω.Πόσο διαφορετική.
Πόσο τρομακτική.
Βλέπεις, πάντα ήμουν ένα ήσυχο παιδάκι που καθόταν σε μια γωνία δεν ενοχλούσε κανέναν και κοιτούσε τα πράγματά του ήσυχα και ωραία. Να που όμως τα καλά παιδάκια και τα ήσυχα, τα παιδάκια που ο κόσμος τα βλέπει και τρομάζει και τα περνάει για ψυχικά διαταραγμένα είναι και αυτά που αναγκάζονται από μικρά να αναπτύξουν ωριμότητα που άλλοι δεν έχουν ούτε στην ενηλικίωσή τους μόνο και μόνο επειδή το έφεραν οι καταστάσεις.
Τον τελευταίο καιρό έχω πιάσει τον εαυτό μου να έχει τόσο μπλεγμένες σκέψεις όσο ποτέ άλλοτε.
Ακόμα και παλιά που θα έλεγα πως είχα του κόσμου τα προβλήματα δεν είχα τόσες σκέψεις όσο τώρα. Έτσι είναι η ζωή όμως. Θέλει πάντα να σου πάρει και την παραμικρή δόση ασφάλειας που έχεις σαν άτομο και να στην κάνει ανασφάλεια. Και μετά πρέπει να μάθεις μόνος να τις χειρίζεσαι για να χειρίζεσαι καταστάσεις για να βοηθήσεις πρόσωπα για να μην δημιουργήσουν κι άλλες καταστάσεις και ο κύκλος συνεχίζεται κάπως έτσι. Στην τελική κανένας μα κανένας ποτέ δεν θα σε καταλάβει, θα είσαι πάντα μόνος στον λαβύρινθο σου προσπαθώντας να επιζήσεις από τα δαιμόνια που κατοικούν μέσα με το να τα εξημερώσεις. Πράγμα όχι και το πιο εύκολο για ένα μυαλό σαν το δικό μου. Υπάρχουν οπτικές γωνίες διαφορετικές από τον υπόλοιπο κόσμο μέσα. Υπάρχουν επικίνδυνοι δαίμονες που παραμονεύουν να επιτεθούν από στιγμή σε στιγμή και κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τους κρατήσω ήρεμους. Υπάρχουν σκέψεις που βασανίζουν κάθε μέρος του τις στιγμές που δεν έχει με τι να ασχολείται. Υπάρχουν ξεχασμένες υποσχέσεις. Πράγματα που νόμιζα για αληθινά αλλά τελικά δεν είμαι τόσο σίγουρη πως ισχύουν. Κι αν είναι όλα παραισθήσεις; Κι αν πρόκειται να σκοτωθώ κάπου εκεί μέσα; Το σίγουρο είναι πως πρέπει να επιβιώσω γιατί μόνη μου θα συνεχίσω να πορεύομαι εκεί πέρα. Πρέπει να μάθω τα κατατόπια. Μερικά πράγματα φαίνεται πως με πονάνε παραπάνω απ'ότι πίστευα, φαίνεται πως δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ. Και συνεχίζουν να εμβαθύνουν προς τα μέσα. Ο λαβύρινθος φαίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και εγώ χάνομαι. Χάνομαι κάπου μέσα και κανένας δεν μπορεί να με βοηθήσει, κανένας δεν μπορεί να με ακούσει.
Και η μέρα πλέον δεν μοιάζει με λύτρωση. Καθώς η νύχτα έρχεται ξυπνάνε όλα μαζί και με κυνηγάνε. Κάθε μικρή αμφιβολία μέσα μου εξελίσσεται σε κάτι τρομακτικό και απάνθρωπο.
Το γεγονός όμως πως αντί να θέλω να σκοτώσω τους ίδιους μου τους δαίμονες από την άλλη θέλω να γίνω φίλη μαζί τους και να παίζω στα σατανικά τους παιχνίδια με τρομάζει ακόμα περισσότερο.
Γιατί τότε είναι που καταλαβαίνω πόσο γενναία μπορώ να γίνω.Πόσο διαφορετική.
Πόσο τρομακτική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου