Μαύρος πόνος, μαύρος φόβος.

Και κυλούσε το ποτάμι στην νύχτα με αργό ρυθμό
Λαβύρινθος έμοιαζε το δάσος το χειμώνα
Έκλεινες τα μάτια και ο αέρας σου έδερνε σώμα και ψυχή
Και η σιωπή φυλαχτό τις μέρες που έφυγαν τα αηδόνια από τα χέρια μου
Και κρύωνα
Μα έμαθα να ζω και να υπάρχω πέρα από το χάος μου τις νύχτες
έμαθα να βλέπω στα μάτια τον φόβο μου και να του μιλάω όμορφα
να του λέω πόσο τον αγαπώ γιατί και αυτός ανάγκη είχε από αγάπη
όπως όλοι
όπως όλοι βασανίζονται στα έγκατα κάπου εκεί βαθιά στο δάσος
και κρύβουν τέρατα και ύδρες κάπου εκεί κάτω.
Τι κι αν έμαθα να επιβιώνω μέσα από τον πόνο
τι κι αν έμαθα να αναπνέω με καρφιά και μαχαίρια στα πνευμόνια μου.
Τι κι αν με το αίμα μου έβαψα το μέλλον μου
το στιγμάτισα με κόκκινη γραμμή για να θυμάμαι παρελθόν και σημάδια.

Και μετά κοιτώντας το ποτάμι διακρίνω
πως είναι το ίδιο νερό με αυτό που κυλάει στις φλέβες μου
όχι εδώ και τώρα μα εδώ και μια ζωή.
Και για έναν θάνατο πεθαίνω κάθε μέρα.
Για έναν θάνατο.
Πεθαίνω.