Κάθε μέρα ακούς ψαλμούς στο όνομα της αγάπης. Ποιος όμως ξέρει να δίνει χωρίς να παίρνει; Αντάλλαγμα και βόλεψη και ο κόσμος βυθίζεται στη θλίψη.

 Λίγη παραπάνω αγάπη και λίγη παραπάνω κατανόηση ήθελε. Αν καταλάβαιναν όλοι πως για τον καθένα ο κόσμος έχει άλλο χρώμα και άλλες διαστάσεις, ίσως να ήταν όλα λίγο πιο όμορφα. Ίσως ξέφευγαν από το ξεθωριασμένο τους γκρι και αστράφτανε ελάχιστα σαν άστρα του ουρανού.

 Μα αν πρώτα ο κόσμος δεν μάθει να αγαπάει τον εαυτό του πως θα μάθει να αγαπάει και τους γύρω του; Αν δεν μάθει να ξεχωρίζει την ουσία από την αυταπάτη, πως θα μάθει να κρίνει μονάχα τις δικές του βλέψεις;..

 Όλα μια αλυσίδα στο χάος που δημιουργούμε εμείς οι άνθρωποι.