Έμφυτο ενδιαφέρον.

Αυτό που δεν θα καταλάβω ποτέ είναι
αν το έμφυτο ενδιαφέρον υπήρχε
ίσως τότε να μην υπήρχε εγωισμός
αν το έμφυτο ενδιαφέρον ήταν σίγουρο
τότε ίσως να μην αρκούμασταν στο εγώ.

Και ίσως τότε να ήσουν καλύτερος
και τέρας να μην γινόσουν
αγαπητέ συντάκτη
και ίσως τότε να επιβίωναν ακόμη
τα κομμάτια του εαυτού μου
που έσπασαν κάπου στο δρόμο
αγαπητέ κόσμε.


Γαλήνιε εαυτέ τα πάθη σου να είχα
την εξυπνάδα για ασπίδα να την έχεις
ποτέ ποτέ για όπλο.
Το σώμα υποφέρει της ψυχής του τα καμώματα
μέχρι να το αφήσει στο χώμα να κείτεται άψυχο
και κρύο.
Διότι η δύναμη φαίνεται στην άμυνα
και όχι στην καταστροφή.

Καρποί βγαίνουνε στα χώματα και όχι στα ουράνια.
Μα, ούτε στα λασπόνερα.

Οι καταστροφές είναι για τους αδύναμους
αυτούς που δεν ξέρουν να χτίζουν
παρά μόνο να διαλύουν αυτά που αυτοί δεν κατάφεραν
ποτέ τους να τα χτίσουν.

Και η αλήθεια είναι πόνος
βαρύ το θέλημά της
Όταν πρέπει να εκφραστεί για κάτι
να περιμένεις αντάλλαγμα συναλλαγής
και όχι χτυποκάρδι

γιατί  η αλλαγή δεν πρόκειται να βγει
από την καρδιά του άλλου
όταν με πίεση εκδηλώθηκε
στο βωμό του παραπόνου.

Μιλάμε για αφοσίωση
και έμφυτο ενδιαφέρον.
Πράγματα ξεχασμένα
στο χρόνο και στη σκέψη.

Γιατί αν μάθεις να ζητάς
τότε από υποχρέωση θα πάρεις
και όχι από καρδιά.
Το τελευταίο είναι κατάρα.
Το τελευταίο είναι αδύνατον.






Κλείσου στον εαυτό σου και ψάξου.

Είχα μια ιδέα.

Μα ο αέρας μου την πήρε.
Βροχερά βράδια, βροχερές σκέψεις
ψυχρές διαθέσεις και ανάσες
ιδέες που τις πήρε ο άνεμος και τις ταξίδεψε
σε ξένα μέρη μακριά από εδώ για πάντα

αγώνας δρόμου με επιβάτες δίχως θέσεις
δακρύζει ο μαύρος ουρανός δακρύζουν και οι σκέψεις
από πότε έμαθε ο χρόνος να αλλάζει προοπτική
από πότε υπόθεση σενάριο και πλοκή

ανάσες ζεστές ανάγκες μικρές
άνθρωποι έρχονται και φεύγουν
λίγοι μένουν σου κρατάνε συντροφιά για το ταξίδι
και αν είσαι τυχερός και το τιμόνι άμα τύχει
στην πορεία ίσως χάσεις και την πίστη
μα το χέρι να θυμάσαι ο εαυτός σου θα κρατήσει.

Το χρυσό χρώμα παντού τριγύρω
φθινόπωρο βλέπω και χαμογελώ πλατιά
αναρχία στη σκέψη μα και στα μυαλά
δεν δέχομαι νόμους και στον τρόπο της γραφής μου
κανόνες δεν ακολουθώ όταν είναι να εκφραστώ

και τι να την κάνω την ανταπόκριση εδώ
και τι να την κάνω την συμπάθεια εδώ
για τους νεκρούς ίσως δεν έχει παρόμοια πράγματα
αυτά είναι για αυτούς που ζουν με υποκατάστατα
μα εγώ ζωντανός θεωρούμαι
σε έναν κόσμο των νεκρών και των απωθημένων
σε έναν κόσμο μίζερο και γκρίζο
απομένω
και διανέμω ελπίδες.

Δίνω την αρρώστια για ανοσία και φαρμάκι.
Μαθαίνω από τη σιωπή επικοινωνία
ανταλλάσσω βλέμματα με τον ορίζοντα.
Ματώνω χρώματα και θάλασσες στο πέρασμά μου
ματώνω χωρίς πόνο για έναν λόγο
ματώνω για το τώρα.

Και ίσως και για το τότε.

Τάση υπόταση;

Όταν ακολουθείς κάποιον ή τον θαυμάζεις ή τον ζηλεύεις.
Σε αυτή την περίπτωση μπορώ να με θεωρήσω πολύ τυχερή.
Τώρα βέβαια μετράει και η ποιότητα των ατόμων που σε ακολουθούν.
Το να μην έχει κάποιος προσωπικότητα και να δανείζεται την δική σου για να αυτοεπιβεβαιώνεται δεν μου κάνει και πολύ ωραία εντύπωση.
Οι άνθρωποι πάντα τείνουν να σου παίρνουν κομμάτια και να μην στα επιστρέφουν ποτέ.
Τόσες ανάγκες πια ο κόσμος. Ανάγκη στο ένα, ανάγκη στο άλλο
ανάγκη στο πως να φανούμε δυνατοί, στο πως να κατατροπώσουμε τους αντιπάλους μας
στο πως να σκιάζουμε με μαύρο μελάνι ότι έχει απομείνει από λευκές σελίδες τριγύρω.
Ο αληθινός νικητής είναι αυτός που ξέρει να υπερνικά τον αρνητικό εαυτό του και όχι αυτός που προσπαθεί να προσπεράσει άλλους.
Μα τι κάθομαι και σκέφτομαι βραδιάτικα, το ρυάκι έχει αρχίζει και ξεχειλίζει, η νύχτα αλλού βοηθάει και αλλού χτυπάει.
Εντάξει όμως, σημάδια είναι. Τα σημάδια είναι απλά μια απόδειξη πως επέζησες. Ή μάλλον έζησες.
Μερικές φορές είναι όμορφα, σου δίνουν ιδέες, έχουν όμορφα σχήματα, ανάλογα με το βάθος τους.

Αφιέρωση.

Είχε μια όμορφη επιβλητική παρουσία, σου κοβόταν η ανάσα από ομορφιά και τρόμο ταυτόχρονα.

Το γαλάζιο της δέρμα είχε πάνω του κρυστάλλους σε μικροσκοπική μορφή ενώ τα μαύρα της μαλλιά γυάλιζαν μέσα στο σκοτάδι.

Μα, τα μάτια της ήταν το χάος. Με ένα βλέμμα πάγωνε η ψυχή σου.

Με μια κίνηση πάγωνε το είναι σου.

Η στέκα στα μαλλιά της ήταν αγκαθωτή και υποσχόμενη.

Εμφανίσου άλλη μια φορά 

και δώσε μου τη δύναμη που έχω ανάγκη.

Ω, θεά του κάτω κόσμου.

Σκέπασε με, με το πέπλο της σοφίας σου.

Είμαι μονάχα ένα άνθος στη βασιλεία σου.

Είμαι ένας καθρέφτης του κόσμου

μια ιέρεια της απουσίας σου.

Δείξε μου το δρόμο για την πνευματική ολοκλήρωση

δικαίωσε με.

Στο όνομα των ουρανών και των υδάτων

στο άκουσμα της ιερής φλόγας και της ματωμένης γης.

Θεά της ομορφιάς, της δύναμης, της σοφίας, της μαγείας και των τεχνών.

Φίλη μου παντοτινή.

Αγκάλιασε με.

Η αντίληψη των παν δυνατοτήτων και η ισορροπία.

Η σοφία είναι η γνώση του ότι δεν ξέρεις τίποτα. Η γνώση πως το οτιδήποτε μπορεί να είναι εφικτό να γίνει παντού και πάντα ακόμα και αυτά για τα οποία το μυαλό μας δεν μπορεί να σκεφτεί ούτε να φανταστεί καν σαν ιδέα. Η απόλυτη ελευθερία είναι η αναγνώριση του ίδιου σου του εαυτού και συγχρόνως του μοναδικού σύμπαντος που θα ταξιδέψεις ποτέ σου - τον εαυτό σου.

Ένας άνθρωπος αναγνωρίζει το ότι κάποιος είναι ελεύθερος να πράττει όπως θέλει από την στιγμή που δεν πληγώνει τους άλλους. Η εγωιστική ιδέα του ότι πρέπει όλοι να σκέφτονται όπως σκεφτόμαστε ή η λανθασμένη ιδέα του ότι νομίζουμε πως ξέρουμε την σκέψη του άλλου είναι πάντα μια λακκούβα που θα πέσεις και το μόνο που μπορεί να πάθεις είναι να χτυπήσεις και να μην μπορεί να σε σηκώσει κανένας.

Εξάλλου αν δεν μάθεις μόνος σου το πως πρέπει να συνυπάρξεις στον κόσμο ποιος θα σου μάθει;

Η αγάπη είναι ο νόμος.

Είμαστε ένα τίποτα και όλα συγχρόνως.

Είμαστε ένα σύμπαν μέσα στο ίδιο το σύμπαν.

Είμαστε το σύμπαν ολόκληρο και παράλληλα ένας κόκκος άμμου μέσα του.

Εξέλιξη.

Η αντίληψη είναι θείο δώρο τελικά.

Το να κατορθώνεις μετά από μεγάλη προσπάθεια να κάνεις πράγματα που ο κόσμος ούτε κατανοεί ούτε πρόκειται σε μεγάλο βαθμό.

Όλα έχουν μια κρυφή αλήθεια μέσα τους.

Τα φύλλα που κουνιούνται στον άνεμο, η βροχή που πέφτει απαλά πάνω στο πρόσωπό μου, η μυρωδιά του φρέσκου βασιλικού έξω από το παράθυρο, μια όμορφη μελωδία ένα φθινοπωρινό απόγευμα,

Ένα όμορφο βράδυ με αληθινούς ανθρώπους, ξετυλίγοντας σου την γυμνή ψυχή τους,

η κατανόηση ενός διαφορετικού κόσμου από τον δικό σου, η τέχνη του πολέμου, ο ερωτισμός, η ατμόσφαιρα σε ένα χώρο, 

το κατα πόσο μπορούν απλά πράγματα να δέσουν ανθρώπους. 

Το κατα πόσο μπορεί μια κατάσταση να σου δώσει πράγματα.

Σιωπή, μοναξιά, σκέψεις, φύση, σύμπαν, ουρανός, θάλασσα, αέρας, γη, ηρεμία - θόρυβος, πολυκοσμία, δυνατή μουσική, δυναμισμός, φετιχισμός, ερωτισμός, φώτα, φωτιές, καπνός, ξημέρωμα.

Καταστάσεις.

Οι στιγμές είναι ένα πολύτιμο δώρο που δίνει κανείς στον εαυτό του και θέλουν μεγάλη προσοχή στο πως τις διαλέγεις.

Κατάλαβα πως η περισυλλογή είναι κάτι παραπάνω από μια λέξη.

Αν δεν γνωρίσεις διαφορετικούς κόσμους πως θα ολοκληρωθείς;

Το σύμπαν είναι γεμάτο μυστικά και μυστήρια. Μπορείς να ανακαλύψεις καθημερινά πράγματα που δεν τα έχεις καν στη σκέψη σου ενώ είναι εκεί συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε νύχτα δίπλα σου.

Η έλλειψη εγωισμού, η αγάπη προς όλους, το ενδιαφέρον, το πως διαλέγεις συγκεκριμένα άτομα δίπλα σου ανάλογα με την αύρα που σου δίνουν, το πως γίνεσαι φίλος με τις σκιές, το πως σου μιλούν με ένα απλό κάλεσμα, η προσέγγιση με καλές προθέσεις, ο μυστικισμός.

Δεν υπάρχει φόβος και όλα είναι πέρα από κάθε αντίληψη.

Δεν υπάρχει ξέρω παρά γνωρίζω πως δεν γνωρίζω τίποτα.

Οι απόψεις είναι περιττές, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια έκφραση, μια σκέψη που θέλει να μεταφερθεί για να εξελιχθεί.

Εξάλλου εγκέφαλος που δεν έχει την ικανότητα να δεχτεί το λάθος και την αλλαγή δεν λειτουργεί.

Η γνώση μιλάει και η σοφία ακούει.

~~ Storyteller

Everyday I dream of a future in joy, and every night I lie down in a graveyard of memories, but do I live the present now or am I another story teller lost in time?

Ανήκω, ανήκεις, ανήκουμε.

Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου.

Και φυσικά.

Όλοι θέλουμε χρόνο με τον εαυτό μας.

Βλέπεις,

Όλοι θέλουμε να ανήκουμε στον εαυτό μας.

Συγχρόνως θέλουμε να ανήκουμε συναισθηματικά 

σε κάποιον

τον ώμο απαλά να ακουμπάει

να ανήκουμε συναισθηματικά

στην οποιαδήποτε αδελφή ψυχή μας

έναν φίλο απεριόριστης σημασίας.

Ένα άλλο μας μισό.

Και όλοι θέλουμε να έχουμε αυτόν που θα μας κρατάει

όταν θα πέφτουμε

από το χέρι.

Όχι κάτι μισό.

Μιας και τον κρατάμε και εμείς εδώ για πάντα.

Υπάρχει άραγε η έννοια της φιλίας στον έξω κόσμο

όπως θέλω να την φαντάζομαι;

Υπάρχει επίσης η έννοια του ρομαντισμού

σε σχέσεις και έρωτες

όπως θέλω να την φαντάζομαι;

Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα εκεί έξω;

Υπάρχουν ζωντανοί στον τόπο μου;

Δεν ξέρω.

Υπάρχουν όμως βασανισμένοι.

Πονεμένοι.

Τίποτα λιγότερο από αυτό που φαντάζομαι 

δεν με ολοκληρώνει

δεν με κάνει να νιώθω εγώ.

Δεν με γεμίζει σε τέτοιο βαθμό.

Εσύ εκεί που με λόγια με καθησυχάζεις

ξέρω πως δεν θα σε βρω.

Πόσο προσπαθώ

μονάχα εγώ το ξέρω.

Δείξε μου αν αξίζει και θα αφεθώ.

Η πορεία μετράει για μένα

όχι λόγια μαζεμένα

ποτισμένα με ντροπή.

Ένα ίχνος υποστήριξης

και στήριξης μαζί.

Ειλικρίνεια, 

σεβασμός 

και μια αγκαλιά για αρχή. 

Ήρθες φθινόπωρο.

Και νιώθω πιο ζεστά ξαφνικά.

Άραγε πρέπει να κάνουμε υποθέσεις σύμφωνα με αυτά που βλέπουμε να πράττονται προς εμάς για το αν οι άλλοι μας ξεχνούν ή όχι;
Πρέπει να νιώθουμε μόνοι μέσα στο σύνολο στο οποίο βρισκόμαστε όταν πραγματικά δεν νιώθουμε πως παίρνουμε ανταπόκριση από φιλικά πρόσωπα;
Ή μήπως πρέπει να αρκεστούμε στο τι ίσως ο άλλος να νιώθει για εμάς τους ίδιους όταν όλος ο κόσμος έχει και κάτι διαφορετικό να πει και να πράξει κάπως διαφορετικά από εμάς τους ίδιους;

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα μαρτύριο.
Ανασφάλειες προς όλους τους τομείς, γιαυτό καλύτερα να ξεκαθαρίζουμε πως νιώθουμε για ανθρώπους εξαρχής.

Και απογοητευόμαστε χωρίς να ξέρουμε.
Και δεν ξέρουμε και απογοητευόμαστε.
Και όλα είναι ένας φαύλος κύκλος στην συνείδησή μας.
Θέλουμε να είμαστε προτεραιότητα των κοντινών μας ατόμων όπως είναι και αυτοί για εμάς.
Άραγε είναι τόσο εγωιστικό αυτό όσο το γεγονός πως το κάνουμε για να μην μείνουμε μόνοι;
Μήπως η προσπάθεια στην οποία στηρίζουμε μια καλή κοινωνική σχέση με κοντινά άτομα να γίνεται μόνο και μόνο για εμάς στην τελική;
Και αν γίνεται, γίνεται για καλό όμως, εφόσον θέλουμε να προσφέρουμε για να συνυπάρχουμε με όντα παρόμοια με εμάς.
Όντα που έχουν πάνω κάτω τις ίδιες ανάγκες.
Μια αγκαλιά, έναν καλό λόγο για προθέρμανση, μια συμβουλή για κάτι που ίσως δεν έχουμε σκεφτεί, ένα στήριγμα τις στιγμές που το δικό μας τείνει να γέρνει προς τα κάτω.

Η αγάπη είναι η πιο όμορφη αλυσίδα.
Τι είναι όμως η αγάπη; Αυτό είναι κάτι που τείνει να ξεχνάει όλος ο κόσμος ή να μην γνωρίζει καν.

Είναι η ανάγκη του να δώσεις πράγματα του εαυτού σου για να δεις άλλους να χαμογελούν, μόνο και μόνο γιατί και εσύ ο ίδιος δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς.
Γίνεται να αγαπάς χωρίς ανταπόκριση;
Γίνεται.
Απλώς μια τέτοια κατάσταση είναι βασανιστική γι αυτόν που έχει να δώσει κάτι που ποτέ δεν παίρνει πίσω.
Είναι σαν να έχεις ανάγκη από υλικά που δεν έχεις για να φτιάξεις το γλυκό σου και ο απέναντί σου δεν μπορεί να σου παρέχει το αντίστοιχο υλικό που του δίνεις εσύ με αποτέλεσμα να μένεις εσύ χωρίς κανένα υλικό.
Και τι έγινε; Θα παράγεις άλλο.
Μπορείς να ζήσεις χωρίς το γλυκό. Αυτό είναι που έχει την γλύκα όμως.
Σιγά σιγά αρχίζεις και πεινάς και η πείνα είναι άσχημο πράγμα.
Έχουμε μάθει να ζούμε με υποκατάστατα.

Στην τελική εφόσον έχουμε τα υλικά
γιατί δεν μάθαμε να τα συνδυάζουμε;

Έπεσα κατακόρυφα εκεί που καθόμουν
με έπιασαν οι σκέψεις πάλι
και ξαφνικά
ένιωσα μια αναγούλα έναν πόνο στο στομάχι
κ ένα τσίμπημα.
Οικείο.
Έπειτα πήρα μια βαθιά ανάσα και επανήλθα.

Τώρα είμαι κάπως καλύτερα.
Σκέφτομαι,
φτάνω την σκέψη μου σε βάθος σε βαθμό κακουργήματος
και έπειτα έρχομαι πάλι στην επιφάνεια.
Απλώς η βουτιά με το κεφάλι κάνει κακό.

Συνέχεια σκέφτομαι
Απλώς επειδή τον τελευταίο καιρό
παρατήρησα πως ηρέμησα κάπως
από πολλά στο κεφάλι μου
είπα να προχωρήσω τις σκέψεις μου
στο επόμενο στάδιο.
Το στάδιο είναι ήδη αρκετά ψηλά,
ελάχιστα άτομα νιώθω πως με καταλαβαίνουν,
νομίζω πως πρόκειται να φύγω ακόμα πιο μακριά από το σημείο που είμαι.

Έχω φτάσει σε ένα αδιέξοδο
και βρίσκω εξόδους σκάβοντας
απλώς δεν ξέρω πόσο ακόμα θα σκάβω.
Τελευταία μιλάω με άτομα που έχουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και τα βοηθάω.
Παρατηρώ πολλά κοινά με αυτούς.
Η διαφορά μας είναι πως αυτοί δεν ξέρουν να σκάβουν.

Δεν ξέρω αν με πιάνεις...

Εν τω μεταξύ
το αστείο είναι πως όσα άτομα παρατηρώ που σκέφτονται έτσι
και έχουν περάσει ή περνούν θέματα "ψυχολογικά" 
είναι στην πραγματικότητα τα πιο έξυπνα και εύστροφα
και καλά άτομα
που δεν χρειάζονται καμία βοήθεια πέρα από αγάπη και ενδιαφέρον,
την στιγμή που όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός θέλει ψυχανάλυση ψυχοθεραπεία και ψυχίατρο.

Είναι μεγάλο βάρος.

Σε τέτοιες καταστάσεις πρέπει να ξεδίνεις με το να βρίσκεις τα κατάλληλα άτομα να τα μοιράζεσαι.
Αλλά όταν η επικοινωνία με τον κόσμο είναι μονόπλευρη και εσύ νιώθεις καλά με το να δίνεις στους άλλους, αρκείσαι με το να ακούς. να φορτώνεις ακόμα περισσότερο και να σου ρουφούν ακόμα περισσότερη ενέργεια οι άλλοι
και έτσι χρειάζεσαι περισσότερο χρόνο μόνος.
Μια μέρα; μια βδομάδα; ένα μήνα;

Η μοναξιά είναι μια γλυκιά πίκρα.