Δάση.

Τι είναι άραγε η ύπαρξη.
Μια σταγόνα σε έναν απέραντο ωκεανό.
Μια στάλα από οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.
Και τι σε κάνει να πιστεύεις πως υπάρχει ζωή μέσα στην κινούμενη σάρκα σου.
Τι είναι το θαύμα που σε κάνει να κινείσαι, να μην είσαι ένα άψυχο αντικείμενο
μα να έχεις συναισθήματα, την αίσθηση του πόνου και αναμνήσεις, σκέψεις, προτιμήσεις.
Ποιος είσαι, τι είσαι;
Τι και αν δεν είσαι τίποτα;
Τι και αν αρνούμαι την ύπαρξη των πάντων, ακόμα και την δική μου;
Τι και αν η ζωή είναι μια στιγμή ευκαιρίας σε σκλαβοπάζαρο αιωνίων υπάρξεων στο σύμπαν
ένα σύμπαν τόσο μεγάλο για να χωρέσει η λογική μας που φτάνει στα όρια του παραλογισμού για εμάς.
Και τι με το "εμάς". Από πότε είμαστε "εμείς";
Από πότε μάθαμε να δαμάζουμε την φύση και να γνωρίζουμε το περιβάλλον μας;
Δεν ξέρουμε ούτε τον εαυτό μας.
Δεν γνωρίζουμε που κινούμαστε, πάρα μόνο κάνουμε βιαστικό βηματισμό χωρίς σταματημό μέχρι το τέλος του διαδρόμου.
Και ποιος ξέρει τι μας περιμένει εκεί.
Και ποια είμαι εγώ;
Ποιος ο λόγος της τραγικής μου ύπαρξης, είμαι εδώ σαν περαστικός, σαν ένα φάντασμα που στοίχειωνε για λίγο ένα σπίτι
και έπειτα έφυγε ταξίδι για νέους κόσμους, αφήνοντας πίσω ακόμα και τα μόνα επίκτητα του πράγματα - τις αναμνήσεις του.
Εδώ ρωτάω τον εαυτό μου  - είμαι στον πάτο της λογικής μου; Έχω φτάσει στα όρια του παραλογισμού; Ή μήπως έχω πέσει στο χάος; Έχω φτάσει στα όρια της τρέλας;
Δεν μπορώ να γνωρίζω. Και γιατί να γνωρίζω εξάλλου, τι είμαι εγώ για να γνωρίζω;
Μα καθώς πέφτει το νερό στο σώμα μου από τα βουρκωμένα μάτια μου
ακόμα και το δάκρυ φεύγει, καθώς με ακουμπάει εξαϋλώνεται, εξατμίζεται και χάνεται στη στιγμή
όπως θα χαθούν όλα στο χρόνο.
Είναι τραγωδία το να νιώθεις τόσα πολλά
για την θνητότητά σου
και όμως είναι στιγμές που ένιωθα θεός
πως μπορώ να κάνω τα πάντα
θνητότητα όμως σε γενικό σύνολο
μιας και η γνώση είναι βάσανο
το να γνωρίζεις πως οδεύεις κάπου που δεν θες
και παρόλα αυτά να μην έχεις τον τρόπο για να καθησυχάσεις τον εαυτό σου
νιώθω μικρή και αβοήθητη μέσα σε ένα απέραντο χάος
σε έναν δρόμο που ακόμα και η πιο κοντινή ψυχή σε εμένα θα έχει άλλη πορεία που δεν θα συμπίπτει σε κάποια χρονική στιγμή με την δική μου, και
εκεί θα μείνω μόνη
θα χαθώ.
Και δεν θα έχω να μοιραστώ τίποτα με κανέναν.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο τρομακτικό απ'όλα.
Το να μην υπάρχει τίποτα που να μπορώ να μοιραστώ πλέον.
Και λένε πως για όλα υπάρχει μια πάθηση, ένας σύνδρομο για το κάθε μη επιτρεπτό από την κοινή λογική συναίσθημα που ίσως να έχεις.
Για κάθε επαναστατική σκέψη. Για κάθε άρνηση που παίρνεις να κάνεις κάτι.
Όλα δικαιολογούνται από έναν σύνδρομο.
Δικαίως παίρνω τον σύνδρομο της αντισυμβατικότητας λοιπόν και την επιδεικνύω με χαρά στους θεατές μου.
Γιατί στον κήπο μου πάντα θα ανθίζουν λουλούδια με αγκάθια, για αγκαθωτά στεφάνια,
σαρκοφάγα ποτισμένα με φαρμάκι.
Γιατί τον κήπο τον δικό μου
δεν θα τον πατήσει ανθρώπινο ποδάρι
όσο υπάρχω.
Και όταν δεν θα υπάρχω πλέον
και η θνητότητα με καταβάλει
ο κήπος μου θα γίνει δάσος
και μέσα του θα χαθώ
και πάλι.

Ως τότε
θα πιω στην υγειά της σαλεμένης μου λογικής
και στον πόνο που με κατέχει
για το σκοτεινό μέλλον.
Θα πιω στην υγειά του οδηγού μου
που έγινε οδηγός χωρίς να έχει φρένα.
Θα προσευχηθώ γιαυτόν ανάβοντας ένα κερί
βανίλια μυρωδιά
θεραπεία με τα αρώματα να κάνω
για να με βοηθήσει η στιγμή και πάλι να ξεχάσω
γιατί ξεκίνησα να γράφω
πάλι.

----

Οι άνθρωποι δε σε χρειάζονται
μα χρειάζονται το στήριγμα που τους δίνεις.
Έχουν ημερομηνία λήξης.
Οι άνθρωποι σου προκαλούν έμπνευση αηδία ή συμπόνια
και όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα είναι περιττά.
Κοινωνική ευγένεια και μόνο.
Λογική στον παραλογισμό
εναντιώνεται.
Η λογική μου με κούρασε, τα αυτονόητα είναι μεγάλο ψέμα
Και δεν μπορώ τα ψέματα.
Στην τελική τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει
πέρα από έναν συνεχή θάνατο
μιας και για την μονίμως αχόρταγη εγωιστική ανθρώπινη φύση
η ανάγκη της συνεχόμενης απόκτησης δεν σταματάει ποτέ
και ότι αποκτάς το παρατάς για την απόκτηση του επόμενου ψέματος.
Και όλα είναι κομμάτι του μεγαλύτερου ψέματος, της ζωής.
Ένα ψέμα είναι όλα, και όσο δεν θα υποκύπτω στο παραμύθι τους,
θα με ονομάζουν κυνική, σαλεμένη ονειροπόλα
- πεθαμένη.
Δεν θα υποκύψω σε μια φούσκα
που ματαιοπονεί
σε μια συνεχή ευθεία με τέλος
όπως όλοι.

Σελίδα.

Οι κενές σελίδες δεν έχουν λάθη.
Οι κενές σελίδες είναι η τελειότητα
ο απόλυτος μινιμαλισμός, το απόλυτο παν
μοντερνισμός και τέχνη
η ευκαιρία για πειραματισμό
για να βρεις τον γραφικό σου χαρακτήρα
ή απλά να κρατήσεις τη σελίδα
αν και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια ζωή
γεμάτη αμφιβολία.

Η σελίδα με τα λάθη, τις μουτζούρες και τις επιπολαιότητες
είναι ανθρώπινη από την άλλη.
Μα ποτέ μου δεν κυνήγησα κάτι τέτοιο.
Μου αρέσει να κοιμάμαι με καθαρά σεντόνια.
Με καθαρές σελίδες.
Με καθαρή συνείδηση.

Μα η σελίδα με την ακρίβεια, την καλλιγραφία και τις ρομαντικές ιστορίες
αυτή είναι η σελίδα μου
και αν και ακατόρθωτο θα προσπαθώ μια ζωή να την κρατώ έτσι.
Γιατί για να κρατήσεις έτσι μια σελίδα θα πρέπει να έχεις πονέσει
να γράφεις με το ίδιο σου το αίμα πάνω της
μιας και δεν χωράνε λάθη για κάτι τέτοιο
με το ίδιο σου το αίμα
και όχι με μελάνι που στο δίνουν έτοιμο οι άλλοι
για να γράψεις.
Να κοιμάσαι με τον ζήλο
μα με το φόβο μήπως χάσεις αυτά που έχεις επίσης
γιατί οι αναμνήσεις είναι κτήμα
είναι μάθηση
μα φύγαν.
Και τα όνειρα έχουν ημερομηνία λήξης.
Η σελίδες τελειώνουν
το κεφάλαιο κλείνει
το βιβλίο τελειώνει
το βιβλίο κλείνει
και μετά
και μετά τι.
Ίσως να μην με νοιάζει αυτό για αρχή.
Ίσως να μένω στο ότι δεν θέλω να χάσω αυτά που έχω.
Για πρώτη φορά δεν με νοιάζει να αποκτήσω τίποτα
δεν θέλω να χάσω.
Φοβάμαι το χρόνο.
Δεν θέλω να λερώσω τη σελίδα μου.
Δεν θέλω να τελειώσει το κεφάλαιο.
Δεν θέλω.

The banshee's thoughts.

"Well, I've been where you are
all my life I've been there. I am there. I live there.
Lost in these thoughts, where I feel alone
helpless and in agony.
Nowhere to go, nothing to do - just in darkness, drowning in pain.
And you are becoming like me - I live inside you
Even if you don't want that
but I really dont care if you don't
and I really dont care anyway
because I am a ghost and I haunt
everything it lets me just a little.
And you should feel ashamed - like you do
because this is what you deserve
like all the people
who only think for themselves.
And I know that you are trying to be like me
with all these pictures, all the talking
but I am silence
and you are a talker
showing off your sins
making you look like victim
Guess what
you are the sinner
and deal with that.
You are never gonna find me.
Not there."

Κατάρες της νυκτός.

 Η κατάσταση στην οποία θα βρισκόμουν αν δεν ήσουν τώρα στη ζωή μου ίσως να μην ήταν και τόσο ευχάριστη. Ίσως η βαρύτητα να με υπερνικούσε ίσως να έπεφτα με δύναμη και να χτυπούσα δυνατά σε κάποιο δάπεδο, και πάλι βέβαια οι σκέψεις με στοιχειώνουν σαν τα βραδινά στοιχειά αλλά είσαι εδώ και τα διώχνεις και αυτό έχει σημασία για την ώρα. Θα μείνεις για πάντα μου λες και το πιστεύω, όπως και εγώ πιστεύω τον εαυτό μου γιατί είσαι ο λόγος που με κάνεις χαρούμενη και μου δίνεις έναν σκοπό για να υπομένω σε αυτή τη ζωή την κάθε μέρα και την κάθε νύχτα που με σαρώνει το μυαλό κυρίως όταν λείπεις από δίπλα μου. Και όπως έχεις προσέξει χάνω τα λογικά μου μαζί σου, χάνω τα λόγια μου, δεν παίζω με τις λέξεις όπως έπαιζα όταν με γνώρισες γιατί πλέον δεν προσπαθώ να τις χαλιναγωγήσω, προτιμούν να εισχωρούν στο στόμα σου με ένα γλυκό φιλί  από το να βγαίνουν σε ήχους και να χαλούν τη σιωπή που έχουμε τις πολύτιμες στιγμές μας όταν είμαστε και οι δύο μαζί και δεν μας ενδιαφέρει τίποτα τριγύρω.
 Υποφέρω αλλά αξίζει ίσως το να υπομένω σε όλο αυτό για αυτό που έχουμε και προσπαθώ να κρατηθώ και να μην χάσω το νόημα διότι είσαι η τελευταία μου ελπίδα, η τελευταία βάρκα που με οδηγεί και δεν ξέρω που πηγαίνουμε μαζί σε όλο αυτό αλλά πιστεύω σε εσένα και σε εμάς και ξέρω πόσο . - (παύση)

...

Νομίζω πως το έπαθα πάλι, αυτό το χάος στο κεφάλι με κυρίευσε, πάλι δεν ήσουν εδώ και με έπιασε.
Βλέπεις δεν φεύγει απλά το διώχνεις και επανέρχεται αλλά είναι κομμάτι μου και το δέχομαι πίσω όποτε μου χτυπάει την πόρτα, εξάλλου δεν έχει που να πάει και στοιχειώνει εμένα αντί για κάποιον που δεν θα το άντεχε και θα έδινε ένα τέλος σε όλο αυτό το τερατούργημα που δημιούργησε στο κεφάλι του. Χαίρομαι που δεν μπορεί κανένας να δει τι βρίσκεται εκεί μέσα, σε αυτό το κρανίο που έχω στην κεφαλή μου, πραγματικά θα τρόμαζε ο κάθε ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να ρίξει μια μικρή ματιά σε όλο αυτό το χάλι, την ακαταστασία και την τρέλα.
Όλοι στην θέση μου έφυγαν. Φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή δεν θα αντέξω να βλέπω την τρέλα αυτή να μεγαλώνει κι άλλο μιας και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλο και χειρότερο γίνεται. Βέβαια μαθαίνω και το χαλιναγωγώ όλο και περισσότερο, αλλά βλέπεις κουράζομαι, και είσαι εδώ και κρατάς μαζί μου το βάρος και πραγματικά όλο αυτό με ηρεμεί τόσο που δε μου χρωστάς τίποτα αλλά κρατάς τόσο βάρος όσο δεν κράτησε ποτέ κανένας - βασικά όχι απλά δεν κράτησε αλλά μου φόρτωσε και άλλα δικά του βάρη - μακάρι να ήξερες πόσο σε ευχαριστώ για όλα.

Έρχεσαι και ηρεμούν όλα.

Καλημέρα ήλιε, καληνύχτα ήλιε.

Συνήθισα να ξυπνάω με το χαμόγελό του, με την ζεστή του αγκαλιά
να με χαϊδεύει γλυκά στο κεφάλι, να με σκεπάζει για να μην κρυώνω
και να μου μιλάει με τα γεμάτα αγάπη λόγια του μόλις έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο γύρω μου.
Αυτό που μου συμβαίνει πρώτη φορά είναι πως προτιμώ την αλήθεια από το όνειρο
αφού πλέον τα όνειρα είναι οι εφιάλτες που βλέπω - που φοβάμαι μην σε χάσω.
Και συνήθισα να ζω μαζί του, να είμαι ο εαυτός μου, λες και είμαι με τον εαυτό μου, μα σε δυο διαφορετικά σώματα, για πρώτη φορά.
Συνήθισα στην ιδέα του ότι ίσως τελικά να υπάρχει ελπίδα
συνήθισα στο να μοιράζομαι το κρεβάτι μου με έναν φύλακα άγγελο παρόμοιο με τον δικό μου, αυτόν που έχω στα όνειρά μου. Ίσως και τον ίδιο.
Συνήθισα στην ιδέα πως είσαι υπέροχος και πλέον το πίστεψα τόσο που είμαι σίγουρη.
Και πόσο ευχαριστώ την μοίρα μου που σε έφερε και μπορώ πλέον εκτός από το να σε σκέφτομαι και να σε αγγίζω και να σε ακούω και να νιώθω την μυρωδιά σου όταν ξυπνάς και όταν με αγκαλιάζεις και μου μιλάς με τα πιο γλυκά σου λόγια και όλα αποκτούν νόημα ξαφνικά και δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα και μπορούν όλα να χαθούν αν έχω εσένα γιατί είσαι τα πάντα και υπάρχει ένας λόγος για να ζω, υπάρχεις εσύ, ο λόγος, μόνο εσύ. Το μόνο πράγμα που με κάνει να κινούμαι και να αναπνέω με σκοπό και με ελπίδα και ίσως με μια στοιχειώδη όρεξη για ζωή πέρα από το να τα κάνω όλα από υποχρέωση και μηχανικά, πέρα από το να ζω επειδή πρέπει, μα επειδή το θέλω μονάχα, για να ζω μαζί σου. 

Γρίλιες.

https://www.youtube.com/watch?v=XaSVkb_XLt4
Όσο έγραφα άκουγα αυτό το κομμάτι. Το ξέρω ίσως να μην παίζει μεγάλο ρόλο αλλά ήταν ένας λόγος που έγραψα το κείμενο και βλέπεις.. η παραμικρή λεπτομέρεια μετράει για να δημιουργήσεις κάτι ανύπαρκτο, να δώσεις μια μοναδική αίσθηση σε μια στιγμή σιωπής, μια κοινή λευκή σελίδα, να την πιάσεις προσεκτικά και να την μετατρέψεις σε κάτι όμορφο και μοναδικό.

Ξεκίνησα να γράφω βιβλίο είπα και ...έβαλα το χαρτί στην άκρη.
Είμαι πολύ κουρασμένη.
 Βλέπεις...
 Ήταν από αυτές τις μέρες που δεν ήθελα να υπάρχω. Το κρεβάτι με τραβούσε ύπουλα και απειλητικά προς τα κάτω, όπως με τραβούσαν οι σκέψεις πίσω, το ίδιο βίαια, το ίδιο ανούσια.

 Ο ήλιος πάλι ήταν κρυμμένος πίσω από την απέναντι πολυκατοικία. Ήταν κατάρα το να μην μπορώ να δω τα αστρολογικά φαινόμενα της ημέρας και της νύχτας, τα γεγονότα που αποτυπώνονταν στον ουρανό, αυτά της κοινής καθημερινότητας, λόγω της αποξένωσης της μεγαλουπόλεως στην οποία ζούσα. 

 Αποκομμένη, ξεχασμένη, εγκλωβισμένη μα πάνω απ'όλα αποφασισμένη ήμουν να μην σηκωθώ και εκείνο το ξημέρωμα από το κρεβάτι, να το περάσω με μια κούπα ζεστή σοκολάτα ή έναν μυρωδάτο καφέ κοιτώντας έξω από το παράθυρο παρατηρώντας την παραμικρή λεπτομέρεια που είχε να μου προσφέρει η θέα από το απέναντι μπαλκόνι του γειτονικού κτηρίου, με την νεοκλασική αρχιτεκτονική του που ήταν γεμάτο μπουκαμβίλιες και θαμνάκια, δεντράκια και πουλιά που διάλεγαν επιλεκτικά το χαρακτηριστικό εκείνο μπαλκόνι που συχνά έβλεπα να φιλάει γλυκά το ηλιοβασίλεμα.
 Δεν είχαν τίποτα εξωπραγματικό τα άνθη εκείνα, έξω από το παράθυρο μου, μα πάντα μου τραβούσαν την προσοχή. Πάντα μου άρεσαν οι μπουκαμβίλιες εξάλλου. Δεν είχαν τίποτα το εξωπραγματικό επίσης, ή εντυπωσιακό και όμως όπου βρίσκονταν, όπου και αν τις έπιανε το μάτι μου καταλάβαινα πόσο ομόρφαιναν το χώρο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, απλά με το να υπάρχουν, απλά με το να βρίσκονται εκεί και να δίνουν μια διαφορετική νότα στην τσιμεντούπολη που επικρατούσε τριγύρω.
 Μια δόση στάθηκα στα πόδια μου για να κοιτάξω καλύτερα έξω από το παράθυρο, άνοιξα λίγο παραπάνω τα στόρια και μπήκε λίγο φως μέσα στο δωμάτιο φωτίζοντας τα φρεσκοβαμμένα τελάρα μου.
 Μου ήρθε η διάθεση για κλασσική μουσική και έτσι τράβηξα τις κουρτίνες και άφησα τον υπολογιστή μου να παίξει στο αυτόματο, μιας και ήταν από τους φίλους που ήταν πάντα εκεί να με κάνουν να νιώθω καλύτερα με την απέραντη μουσική ποικιλία που είχε, παίζοντας αυτή τη φορά τον αγαπημένο μου Σοπέν και τα ιδιαίτερα μελαγχολικά του κομμάτια.
 Σκέφτηκα να της στείλω πως ένιωθα, σκέφτηκα απλά να μιλήσω γι αυτή την ιδιαίτερη στιγμή εκείνης της ημέρας με τις μπουκαμβίλιες και τον ήλιο, με το μπαλκόνι, το πώς κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι επιτέλους διότι είχα έναν λόγο πλέον, μιας και είναι σημαντικό κατόρθωμα, μερικές φορές οι άνθρωποι θέλουμε συγχαρητήρια μόνο για το ότι καταφέρνουμε να έχουμε λόγο να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι, αλλά ίσως δεν το καταλαβαίνουν όλοι αυτό. -
Μα καλύτερα να σωπάσω μιας και η ίδια ένιωθε καλύτερα να μην μου ξαναμιλήσει για κάτι τέτοιο. Ήταν καλύτερα εκεί που βρισκόταν, όπου κι αν ήταν αυτό το μέρος. Και ελπίζω να ήταν καλά όπως και να έχει γιατί της είχα πει πόσο ξεχωριστό χαρακτήρα τη θεωρούσα και πόσο ταυτιζόμουν μαζί της. Αλλά ακριβώς αυτό, δέχεσαι τα πράγματα σαν δώρα που κάποτε θα φύγουν, όσο εύκολα έρχονται - τόσο εύκολα φεύγουν.
 Μα ξέρεις κάτι; ήμουν ευτυχισμένη. Το να κόβω από όλο τον κόσμο που δεν μου προσέφερε τίποτα ήταν η απόλυτη ελευθερία. Ζήτημα να μπορούσαν να επικοινωνήσουν σπάνια μαζί μου γύρω στα πέντε άτομα αν το ήθελαν μονάχα ή αν το θεωρούσαν ανάγκη. Ήμουν πλέον η γνωστή φυσιογνωμία, η ανάμνηση, το φάντασμα που ξέρεις μα δεν βλέπεις.
 Ήξερα πλέον.
Μπορούσε εκείνος, κάθε μέρα το έκανε και χωρίς να του το ζητήσω. Κάθε μέρα άκουγα την μηχανή να σταματάει κάτω από το σπίτι μου, να φωτίζει τα παραθυρόφυλλα, να χτυπάει το κουδούνι και να βλέπω τον ψηλό πανέμορφο άντρα με τα δερμάτινα ρούχα, με το υπέροχο το χαμόγελό του λέγοντάς με πώς εγώ είμαι ο λόγος που τον κρατάει εδώ. Και μετά το μόνο που με νοιάζει είναι να καθόμαστε αγκαλιά ακούγοντας μαζί την μουσική μας, γκρινιάζοντας για πράγματα που δεν έχουν καμία απολύτως σημασία και ελπίζοντας πως θα είμαστε καλά μονάχα για να συνεχίσουμε να ζούμε αυτές τις μοναχικές στιγμές παρέα ταξιδεύοντας μαζί όσο πιο μακριά μας πηγαίνει το όνειρό μας.
Γιατί αυτό κάνουμε και οι δύο, αυτό είμαστε, δυο παράλληλα σύμπαντα, δυο πρόσωπα με την ίδια έκφραση, τις ίδιες φοβίες και την ίδια αποξένωση.
 Ο κόσμος δεν αξίζει να μας γνωρίζει. Μονάχα οι ίδιοι αξίζουμε να υπάρχουμε εδώ.
 Διότι όταν μαθαίνεις να πατάς στα πόδια σου, μαθαίνεις και τι πραγματικά χρειάζεσαι. Μαθαίνεις να κοιτάς το τι σου προσφέρει κάτι. Αν αυτό που σου δίνει είναι αρκετό.

 - Και για μένα είναι αρκετό ώστε να σηκώνομαι από το κρεβάτι.

Πρόσωπα και μάσκες.

 Δεν ήξερα πως να ξεκινήσω τις περιγραφές γιατί όλα ήταν σκοτεινά, μαύρα και απέραντα.
Ίσως και εγώ βρισκόμουν στο αχανές σκοτάδι και δεν το ήξερα ακόμα.
Πάντως δεν ξέρω αν είχα την δυνατότητα να μετακινήσω το σώμα μου από το σημείο στο οποίο βρισκόταν την τρέχουσα εκείνη ώρα. Το σίγουρο ήταν πως ανέπνεα, απαλά σταθερά και το κλίμα ήταν ζεστό για κάποιο λόγο.
Μιας και χάρη στο μόνιμο σκοτάδι με το οποίο μια ζωή η όρασή μου και το μυαλό μου συγκρουόταν οι μόνες εικόνες που θυμόμουν ήταν τρία όχι πολύ ξεκάθαρα πρόσωπα. Ίσως ήμουν τυφλή, δεν ήξερα τότε.
Πάντως ξέρεις, όταν δεν έχεις την πολυτέλεια να βλέπεις τις ομορφιές που σου δίνει η ζωή νιώθεις τυχερός που έχεις έστω και αυτές τις τρεις εικόνες με τις οποίες μπορείς να πλάσεις άπειρα σενάρια στο μυαλό σου, μιας και είναι το μόνο υλικό που έχεις μια ζωή.
Τα πρόσωπα αυτά, οι εικόνες, αν όχι και πολύ ξεκάθαρες μπορούσαν να σημαίνουν άπειρα πράγματα για μένα.
Ίσως ήταν κάποια άτομα που για μια στιγμή του δευτερολέπτου να είχε καταφέρει να συλλάβει το μυαλό μου, έστω αν πούμε πως για μια στιγμή σε κάποια άκυρη χρονική ώρα, ένα πυροτέχνημα έσκασε, είδα μια εικόνα τόσο εντυπωσιακή μέσα από το σκοτάδι που είχα συνηθίσει που μου έμεινε χαραγμένη στο μυαλό. Ίσως να μην ήταν δα και αυτό που είδα τίποτα το ενδιαφέρον, πέρα από πρόσωπο δηλαδή, αλλά η όλη έκπληξη, η αλλαγή είναι που προκαλεί το δέος.
Πραγματικά τα πρόσωπα δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από τα τρία πρόσωπα του εαυτού μου, το πρόσωπο που ήμουν, το πρόσωπο που έδειχνα, το πρόσωπο που ήμουν και το πρόσωπο που ήθελα να γίνω. Εξάλλου όλοι οι άνθρωποι έχουμε πολλά προσωπεία. Αλλά ποιο μετράει περισσότερο απ'όλα;
Ίσως αυτό είναι κάτι που το διαλέγουμε εμείς.
Αλλά πίσω στο θέμα, εξάλλου ποτέ δεν ξέρεις αν ο χρόνος σου είναι αρκετός. Βλέπεις κυλάει ασταμάτητα. Όλα είναι απρόβλεπτα.
Πίσω στις μορφές τώρα. Η μορφή - μάσκα που την χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε την πραγματική μορφή μας, την έχουμε και μας ακολουθεί σαν φάντασμα όπου πάμε.
Είναι η μορφή που σε κάνει να διαφέρεις, το φάντασμα αυτό, από άτομο σε άτομο, δημιουργεί ψευδαισθήσεις στα άτομα γύρω σου για το τι πραγματικά μπορεί να είσαι ή για το τι φαίνεσαι, σύμφωνα με το τι φαίνεται από τις πράξεις σου. Μα πάντα το αποτέλεσμα είναι λανθασμένο.
Εξάλλου κάθε πράξη έχει και λόγο. Δεν γνωρίζεις τον λόγο, το αρχικό στάδιο μιας κατάστασης αν δεν κοιτάξεις πίσω από τη μάσκα, πίσω από αυτό το φάντασμα, το κάλυμμα.
Και τι με αυτό που είμαστε πραγματικά; Το ταλαιπωρημένο πρόσωπο, το εύθραυστο από τα παρελθοντικά τραύματα, τα σημάδια. Από μόνο του ένα έργο τέχνης σε εξέλιξη και ποτέ σε τελειωτικό στάδιο.
Και τέλος, το πρόσωπο που θέλουμε να γίνουμε. Αυτό το τέλειο πρόσωπο, το υπέροχο πρόσωπο στα μάτια μας, το φάντασμα που μόνο εμείς βλέπουμε και που μόνο εμάς αγχώνει με την παρουσία του. Δεν είναι υπαρκτό στους άλλους, απλά στέκεται εκεί, σαν εικόνα για να μην το ξεχνάμε. Μια τελειότητα που ποτέ δεν θα υπάρξει, ένας δρόμος που όσο και να τον τρέξεις δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου, μονάχα θα ανακαλύψεις νέα πράγματα στη διαδρομή.
Στην τελική τα μάτια ανοίγουν, τυφλός είναι αυτός που δεν θέλει να δει μονάχα
τι κρύβεται πίσω από τη μάσκα του.

The mad artist.

 Η εμμονή αυτή κράτησε για πολύ ώρα. Η εμμονή με αυτή την νοσηρή σκέψη για το ότι σίγουρα αυτό που ζούσα ήταν εφιάλτης βγαλμένος από κάποιο άρρωστο σενάριο πιθανότατα κάποιου ψυχασθενή που ήθελε να με τρελάνει επίσης.
Αλλά τα βασανιστήρια ήταν πραγματικά αληθινά, ακόμα και η λεπίδα που σιγά σιγά ακουμπούσε το δέρμα μου φαινόταν τόσο αληθινή και τόσο απειλητική.
Ποιος εφιάλτης θα ήταν πιο αληθινός από αυτόν άραγε και για ποιο λόγο να υποθέσω μια ιστορία για να έχω να λέω πως κάτι άσχημο συνέβη σε κάποιο τεχνητό σενάριο.
Μα, ήταν εκεί και το βλέμμα του ήταν παγερό και ανέκφραστο, θα μπορούσε να πει κανείς πως η παρουσία του θύμιζε κάτι από θάνατο.
Οι στιγμές έπαυσαν να σημαίνουν εναλλαγή, ο χρόνος σταμάτησε εκεί, η ζωή έμοιαζε ένα ψέμα και εγώ έκλεισα τα μάτια μήπως και ξυπνήσω από τον εφιάλτη αλλά με κυνηγούσε και δεν θα σταματούσε μέχρι να με έχει.
Τα βασανιστήρια κράτησαν για πολλές ώρες, το δωμάτιο φαινόταν κόκκινο πλέον κατά πολύ αλλά υποθέτω πως αυτός ήταν και ο σκοπός του.
Με δυσκολία άνοιξα τα μάτια και κοίταξα στον τοίχο.
Και όμως το δημιούργημά του ήταν ένα κομμάτι μου βλέπεις. Για κάποιο λόγο συνδεόταν με εμένα, ένιωθα ένα με αυτό.
Άνοιξε τα φτερά του και πέταξε σε άλλη διάσταση. Στο μυαλό του όλα φαίνονταν χαοτικά και αλλόκοτα. Η απουσία της λογικής όμως έκανε αυτό το έργο τόσο ενδιαφέρον. Η χαοτική του φύση, η έννοια του διαφορετικού, η τρομερά τρομαχτική του αυθεντικότητα.
Προσπάθησα να φωνάξω αλλά ήμουν μέρος της ιστορίας του πλέον. Το πείραμα είχε ήδη ξεκινήσει αν όχι ολοκληρωθεί ακόμα. Δεν είχα να πάω πουθενά.
Μα και όμως ήταν τόσο όμορφο το αποτέλεσμα, ακόμα και οι κόκκινες κορδέλες που εκτοξεύονταν στον αέρα και δημιουργούσαν μια αίσθηση τρόμου είχαν ένα σκοπό. Αυτή η τρέλα. Κάποιος λόγος υπάρχει για να είναι υπαρκτή η ύπαρξή της. Ακόμα και η έννοια βέβαια δεν βγάζει νόημα αλλά χάνω το μυαλό μου εδώ μέσα. Έργο του διαβόλου ήταν.
Ένα κόκκινο έργο τέχνης
φτιαγμένο με το αίμα μου.
Κομμάτι μου.
Στο τέλος μου το παρουσίασε, και αφού έπιασε το περίστροφο με ένα χαμόγελο γεμάτο ικανοποίηση στο πρόσωπο πάτησε τη σκανδάλη. Έπρεπε να το φανταστώ. Στον τοίχο υπήρχε η μορφή μου με το ίδιο μου το αίμα. Μια θυσία για μια θυσία. Και αφού ξεψύχησε κατάλαβα πως όλα ήταν στο μυαλό μου. Δεν υπήρχε ποτέ ο τρελός καλλιτέχνης, σε κανένα ματωμένο δωμάτιο.
Ο άρρωστος άνθρωπος βρισκόταν στο μυαλό μου.
Και τι πιο τρομαχτικό από αυτό; Με ακολουθεί συνέχεια.
Έπειτα έκλεισα τα μάτια.

Θυσία.

Είναι αλήθεια.
Ετοιμάζομαι να κάνω μια θυσία.
Ότι λιγότερο μπορώ να κάνω δηλαδή
για όσα κάνεις εσύ.
Αλλά το κάνω και για μένα.
Αιμορραγώ ακόμα από τις ίδιες μου τις πληγές
μα ξέρεις κάτι; εγώ τις ανοίγω
και μου αξίζει η χειρότερη τιμωρία ίσως
μόνο και μόνο επειδή μια ζωή
καταστρέφω τον εαυτό μου
με τις μόνιμες αμφιβολίες μου.
Θα κάνω μια θυσία λοιπόν
για να διώξω αυτή τη φορά
τους δαίμονες που οι καταστάσεις προκάλεσαν.
Για να διώξω τη φθορά.

Θα κάνω μια θυσία
και θα ξεκινήσω από την αρχή.

Μέχρι τότε κλείσε τα μάτια σου
πάρε μια βαθιά ανάσα
ηρέμησε.
Άνοιξέ τα και
παρακολούθα.