Τοπίο.

Ήταν πρωί, με πήρα από το χέρι, ήμουν φοβισμένη.
Το πιο σημαντικό σημάδι οτι ζούσα ήταν οι βαθιές αναπνοές μου
και οι βαριές οι σκέψεις που είχα.
Έπιασα το στομάχι μου με τα δυο μου χέρια και κρατήθηκα από το να χάσω τον έλεγχο
από το να αναγουλιάσω και να νιώσω πως αρρωσταίνω.
Η καρδιά μου ήταν λες και ισορροπούσε πάνω σε σανίδες
αλλά το μυαλό μου ακόμα και αν ήταν κουρασμένο
ήταν πιο ασάλευτο από ποτέ.
Πόσες άραγε να ήταν οι στιγμές που ένιωσα πως απλά υπάρχω
και κρατήθηκα να μην χάσω την λογική μου
προτιμώντας να πέσω στο κρεβάτι και κοιτώντας το ταβάνι να κλείνω τα μάτια
λέγοντας από μέσα μου "κοιμήσου είναι όλα ένα όνειρο";
Πολλές.
Το κακό βέβαια ήταν το να σκέφτομαι πως κάποια μέρα
θα ξυπνούσα κάπου αλλού
και πως όντως ζούσα ένα όνειρο.
Το κακό με αυτό είναι πως δεν θέλω να ξυπνήσω από αυτό όλο.
Μάλλον τελικά αγαπώ την καθημερινή απλή ζωή μου
ακόμα και με το τίποτα συναρπαστικό
ακόμα και τα λίγα πράγματα που μια ζωή από μικρό παιδί γκρίνιαζα
ισχυρίζοντας πως θέλω να ζήσω την ζωή μου στο μέγιστο
ισχυρίζοντας πως θέλω να ταξιδέψω στην κάθε άκρη του κόσμου
να μάθω κουλτούρες, να δω όμορφα τοπία έξω από το χαζοκούτι που κάθομαι όλη μέρα
έξω από τον καμβά που τα φαντάζομαι
έξω από τα χαρτιά πάνω στα οποία περιγράφω χίλια όμορφα πράγματα
που ποτέ δεν είδα.
Το θέμα είναι πως η ζωή σε καλομαθαίνει
και τα όμορφα τοπία συνηθίζεις να τα βλέπεις μερικές φορές σε ανθρώπους
σε χαμόγελα
σε συναισθήματα.
Και το κακό με τους ανθρώπους είναι πως δεν είναι για πάντα.
Στη ζωή όμως δεν ξέρεις τι θα απογίνεις έπειτα.
Άραγε θα μου δίνεται η ευκαιρία να αγναντεύω για πάντα τα τοπία που κατάφερα να δω;
Ας μην μου τα στερήσει αυτά το σύμπαν...
Ας μην μου τα στερήσει...

The moment of awakening.

Είναι στιγμές που νιώθω το δέρμα μου σαν ξένο πάνω μου να στέκεται

πως κάποτε θα με προδώσει, θα με αφήσει και θα φύγει

και δεν θα είμαι πλέον αυτή που είμαι τώρα

είναι στιγμές βλέπεις που νιώθω

πως ο εαυτός μου δεν υπάρχει

πως επιπλέω σε ένα είδωλο στο κεφάλι μου

ενός υποτιθέμενου χαρακτήρα

μιας υποτιθέμενης ταυτότητας

μιας ταύτισης με έναν ήρωα στο κεφάλι μου

με αυτό που θα ήθελα να είναι αληθινό για μένα

σε έναν κόσμο μέσα στο ψέμα

μέσα στην βρωμιά και μέσα στο χάος.
Μέσα σε μια ανύπαρκτη ρουτίνα

σε ένα τυχαίο χρονικό σύνολο

μια τυχαία ζωική ύπαρξη

που ελπίζει να είναι κομμάτι κάτι μεγαλύτερου

από αυτό που πραγματικά ίσως είναι.

Είναι αυτή η ρομαντική μου πλευρά 

που πλάθω ιστορίες

για να δώσω ένα νόημα στον μάταιο ρεαλισμό

στην μάταιη πραγματικότητα

να δώσω ένα λόγο να συνεχίσω

ένα λόγο να ολοκληρώσω αυτή την ιστορία

να μάχομαι για κάτι μέχρι το τέλος

Είναι στιγμές που πραγματικά νιώθω πως είμαι κάποια...

και ίσως πως θα ζήσω και για πάντα

Πως δεν θα πεθάνω ποτέ.

Και ίσως όσο το σκέφτομαι αυτό να πεθαίνω όλο και περισσότερο.

Να πεθαίνει ένα κομμάτι μου

κάθε στιγμή που το σκέφτομαι.

Είναι στιγμές που νιώθω να πνίγομαι

και μια γιγάντια θάλασσα με τυλίγει και με τραβάει στα έγκατα της.

Για κάποιο λόγο όμως καταφέρνω να έρθω και πάλι στην επιφάνεια.

Στιγμές που νιώθω να με παίρνει ένας τεράστιος τυφώνας και να με γυρνάει μανιωδώς

μέχρι να ζαλιστώ και να πέσω κάτω

χωρίς δύναμη πλέον για να αντιδράσω

μα εγώ σηκώνομαι και πάλι όρθια 

πιο δυνατή από ποτέ.

Στιγμές που νιώθω τα πόδια μου ανίκανα να κουνηθούν

λες και χιλιάδες ρίζες να με έχουν σταθεροποιήσει στο σημείο που πατάω

ανίκανη να κουνηθώ

ανίκανη να πάω πουθενά αλλού

μα αυτό με κάνει δυνατή

με κάνει να γνωρίζω πως στέκομαι δυνατά στη θέση μου

και παρόλα αυτά πηγαίνω εμπρός και προχωράω.

Είναι στιγμές που νιώθω την ψυχή μου να καίγεται λες και έχω ριζώσει στην κόλαση

μα ποια είναι χειρότερη κόλαση από τον εαυτό μου;

Μια ζέστη είναι μονάχα καλή στο να φορτίζω

και να συνεχίζω να αποδεικνύω το αδύνατο

πως επιβιώνω εύκολα

αρκεί να μην με δουν να κλαίω.

Αρκεί να μην με δουν να πέφτω.

Όπως και να έχει σηκώνομαι,

ανοίγω τα μάτια

λέω τα λόγια

και όλα γύρω μου σωπαίνουν.

Ανοίγω τα μάτια και βρίσκομαι εδώ.

I am a fighter.

Life is hard and I am a pessimist.
The more I resist the more it hurts me.
But I am also a fighter
and I fight my demons
every single day I battle.
And I am a winner
every single day I live
I go on
I stand up, I brush off the dirt
I wipe my tears
and I hold on against what wants me down.
Because I am a fighter and I am gonna fight
till the end is here to take me into its arms.
I am a collector of battles
I am a winner
of every single war
inside me.
And I will never give up.

Broken frame.

Γράφω γράφω και τι καταφέρνω;
Μια τρύπα στο νερό
Προσπαθώ σκληρά να ελευθερώσω κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου
για να νιώσω ανάλαφρη, να πετάξω αυτά που με κρατάνε κάτω αλλά.
Δεν ξέρω πως γίνεται να κρατάει κανείς κομμάτια του εαυτού του χωρίς να πετάει παλιότερα
πως γίνεται να κρατήσω έναν παλιό εαυτό ενώ εξελίσσομαι
πως γίνεται να αφήσω τον εαυτό μου να πάει ψηλά με εμένα σε πολλές εκδόσεις μου μέσα μου.
Μερικές φορές ήλπιζα να πέθαινα αντί να σκέφτομαι τόσο
στην τελική σκέφτομαι πως έτσι και αλλιώς θα πεθάνουμε
και θα σταματήσουμε να σκεφτόμαστε
οπότε ποια η λογική στο να το βιάζω;
Βασικά γενικότερα δεν υπάρχει λογική μέσα σε τίποτα πιστεύω.
Απλά διαλέγεις ποιανού τη ζωή προτιμάς να κάνεις λιγότερο ή περισσότερο ευχάριστη.
Μερικές φορές για να δεις τα πρόσωπα γύρω σου χαρούμενα θα πνιγείς
θα κάνεις θυσίες και θα δεις κομμάτια σου να εξαφανίζονται για πάντα
υποτίθεται τα αδύναμα κομμάτια μου είναι αυτά που εξαφανίζονται
ενώ τα άλλα αντέχουν στον χρόνο όμως.
Αυτές, αυτές οι καθημερινές γλυκές στιγμές είναι που μετράνε
αυτές που με στοιχειώνουν
αυτές που με κάνουν να υποφέρω
στη σκέψη πως κάποτε θα τις χάσω
χωρίς αυτές, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φάρσα που πρέπει να υποστώ.
Θα ήθελα μονάχα να νιώσω για μια ακόμη φορά την ασφάλεια και την ανεμελιά των 5 χρόνων μου.
Ζέστη μυρωδιές και κρεμμύδι, ίσως από τη σαλάτα πριν.
Κι όμως είναι τόσο πρωί, 8 παρά και εγώ γράφω ασυναρτησίες για κρεμμύδια.
Πονάω αρκετά για να πάρω το θάρρος να μιλήσω για κάτι άλλο πέρα από ασυναρτησίες.
Πολλές σκέψεις βλέπεις.
Πολλές σκέψεις...
Πολλές φοβίες, αρνητικά συναισθήματα, αηδία.
Όλα τόσο αρνητικά και όμως τόσο ανώφελα μέσα στο κύμα που τα καταπίνει.
Δεν ξέρω τι θα ήθελα να είμαι,

το κύμα ή αυτό που παρασέρνει και αφανίζει;

Half orbit around the sun.. with you.

 Μισός χρόνος με το άλλο μου μισό και ήδη νιώθω τυχερή που τον έχω δίπλα μου.
Βέβαια αυτός δε θα έπρεπε να νιώθει τόσο μαζί μου αλλά μάλλον κάνω λάθος.
Σε ευχαριστώ για όλα, όσο δύσκολο και αν το κάνω μερικές φορές με το να είμαι ο εαυτός μου
συνεχίζεις και επιλέγεις μια θέση δίπλα μου πολύτιμε μου πέρα από τις δυσκολίες που δυστυχώς έχω να παρέχω σαν άτομο, πέρα από την γκρίνια και την τελειομανία μου, πέρα από τις εμμονές και την υπερβολική αγάπη, πέρα από το οτι μπορώ να σκάσω σαν ηφαίστειο και να σε κάνω να κοκκινίσεις και να γεμίσεις σπυράκια από το κακό μου, μα αυτό μας κάνει άλλωστε να γυρνάμε γύρω από τον ήλιο μαζί, το οτι κολλάμε τόσο ταιριαστά ακόμα και στα αρνητικά μας.
Σ αγαπώ και αυτό είναι αληθινό. Δεν θα μπορούσα να προσποιηθώ ούτε γράμμα του. Δεν θα μπορούσα να το πω αν δεν ήξερα πως η επιβίωση χωρίς να σε έχω δίπλα μου θα ήταν μια κόλαση της καθημερινής ρουτίνας μιας μάταιης ζωής. Κρατάμε μαζί το βάρος βλέπεις. Το βάρος του δικού μας κόσμου και της συνέπειας που μας επιφέρει.
Σ'αγαπώ όμως και με αγαπάς και δεν έχει σημασία τίποτα όσο και αν γκρινιάζω όσο προσοχή και αν προσπαθώ να αποκομίσω από εσένα με το να προσπαθώ να κάνω τα πράγματα μαύρα, είσαι εδώ και αυτό αρκεί κατά βάθος. Σε ευχαριστώ για αυτήν την όμορφη περιστροφή, θα τα πούμε στο κλείσιμο του κύκλου.



Στον άντρα της ζωής μου
με όλη μου την καρδιά.
Τον παντοτινό.

Romance in despair.

When nihilism fell in love with romance
how could they be together
when the one always wanted
and the other always kill

When the sun gone down
were they all of them dismissed
and started following the trail
of the neverending east

What if they couldn't touch each other
whatever they had felt
they kept looking each other
and in pain they said:

"Why are you struggling to go away
when you want to be with me"
"Why are you trying to stay
when you are about to leave"

Nothing ever moved on
Because they never look at now
While the one stared through the future
with despair
the other wanted to refuse it
like always
again

And finally they closed their eyes
both of them in peace
and fell in deepest sleep
now if they are dreaming
they can be together still.

Should they dream of chaos
and blackness after all
or should they fly like fairytales
and feel each others love?

What fate could lie beneath them
when nothing is genuine
when life is not a choise
uknown is the will.

Το μετά.

 Η αλήθεια είναι πως έβρισκα μια γαλήνη στο να πιστεύω πως μετά δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα πέρα από το απόλυτο τίποτα. Έβρισκα γαλήνη ξέροντας πως ίσως και να μην ξαναζήσω, ίσως να μην ξαναχρειαστεί να περάσω από αυτές τις καταστάσεις ή άλλες στην οποιαδήποτε ζωή. Ίσως να μην χρειαστεί να περιφέρομαι σαν χαμένη ψυχή ανάμεσα σε χρονικές περιόδους, ανάμεσα σε ανθρώπους και πως θα βρω ηρεμία στο απόλυτο τίποτα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ύπαρξη, χωρίς καμία ιδέα να με τρομάζει.

 Από την άλλη η ιδέα του οτι ίσως να μην ξαναδώ πρόσωπα γνώριμα με τρομάζει. Οπότε, ίσως η ελπίδα στο οτι μετά θα συνεχίσω να βλέπω δυο, τρία σημαντικά άτομα και μαζί τους θα μοιράζομαι εικόνες από όλα τα σύμπαντα να είναι ενδιαφέρουσα, ίσως όμως να είναι πολύ ρομαντική για να είναι αληθινή. Φτάνει να είμαι εκεί μαζί τους έπειτα, να τους κοιτάζω για μια αιωνιότητα, αν ακόμα θα υπάρχουν συναισθήματα εκεί, σε εκείνη την κατάσταση, αν ακόμα θα υπάρχουν αναμνήσεις από την περασμένη ζωή, μα συνήθως δεν υπάρχουν οπότε προτιμώ να πιστεύω στο απόλυτο τίποτα. Πως σε ένα τίποτα τουλάχιστον θα δικαιούμαι να κρατήσω τις αναμνήσεις μιας πεθαμένης ζωής χωρίς να χρειάζεται να ξαναζήσω χωρίς αυτά τα πρόσωπα που με κάναν να αγαπάω τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητάς μου.

 Οπότε αν δεν δικαιούμαι να βλέπω αυτά τα όμορφα πλάσματα για μια αιωνιότητα τότε δεν θέλω να ξυπνήσω ζωντανή μετά από εδώ, μονάχα σε μια γαλήνη χωρίς αισθήματα.

 Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανέναν δεν θα γνωρίσεις πραγματικά
ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό
και αν κάποιος σου δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψεις μέσα από την καθημερινότητά του
να δεις πως βλέπει τα πράγματα γύρω του
και να μοιραστεί τις μέρες της μικρής ζωής του μαζί σου
-να σε διαλέξει ανάμεσα σε τόσα άλλα άτομα εκεί έξω-
ίσως τελικά θα έπρεπε να νιώθεις τυχερός
ίσως τελικά θα έπρεπε να κρατήσεις αυτό το δώρο προσεκτικά
μέσα στα χέρια σου

να μην το πάρει ο άνεμος.

Είσαι το ίδιο το Αυτό ή κομμάτι του Αυτού;

Κοιτώντας έναν ωκεανό πες μου τι βλέπεις
ένα βάθος αγναντεύεις, μια εικόνα
Ένα ποίημα των αιώνων
μια απόσταση ατελείωτη
ένα θέμα
έναν πίνακα
καθρέφτη ουρανού
δυο μάτια
σαν από συντρίμμια
να σώθηκαν.
Ίσως και να βλέπεις
μια απέραντη έκταση δακρύων
που περιμένει να τα κολυμπήσεις
μα εσύ φοβάσαι μην πνιγείς
στο αχανές τους βάθος.
Άπλωσε το χέρι σου
στο άπειρο του χρώμα
και πέσε μαλακά στο στρώμα του
σαν να ήσουν σε κούραση μεγάλη
ο ύπνος που σου δίνει
νανούρισμα γλυκό.
Άνοιξε τα μάτια τώρα
τον κόσμο πίσω άφησες
και μόνος σου πετάς
μέσα στα αστέρια.
Και σκόνη γίνεσαι ένα με το σύμπαν
άραγε θα μάθεις ποτέ πως
ότι ήσουν είναι απλά ο αφρός
από τα κύματα που σκάνε σε μια πέτρα;
Άραγε θα μάθεις κάποτε πως
ήσουν και θα είσαι
μια σταγόνα μέσα στον ωκεανό
στα μάτια ένα δάκρυ
και κύλησες για μια στιγμή σε μια
υδρόγειο σφαίρα
άραγε θα νιώσεις πως
η φύση σου είναι ένα με το σύμπαν
ή μήπως είσαι
απλά μια μηχανή του;

Είσαι άραγε κομμάτι του
ή η παραγωγή του;

Σύμπαν ~

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη 

γύρω από την ύπαρξη;

Συνήθιζα να αναρωτιέμαι 

αν πιο μεγάλη αλήθεια είναι 

το να ονειρεύεσαι ή το να γνωρίζεις

-άραγε μια πίστη ή μια υπόθεση οδηγεί 

στο πέρασμα του αιώνα;-

Όταν φτάνεις στο τελικό στάδιο

τι βλέπεις;

Αυτό που έζησες

-ή μήπως μια πόρτα;

Άραγε ο φόβος με οδηγεί

ο φόβος της απώλειας

ή μήπως η επίγνωση του οτι

δεν ανήκω εδώ 

και ούτε ανήκα και ποτέ μου;

Κλειδωμένη μετενσάρκωση

παράνοια φορτωμένη

στολισμένη με ένα όμορφο περιτύλιγμα

μιας χτισμένης προσωπικότητας

πρόσωπο ή μάσκα μεταφέρω;

Έχοντας όνειρα ή στόχους;

Έχοντας ή θέλοντας

το τίποτα 

μήπως αναζητώ να πάρω ή να χάσω;

Να χάσω

για να μην είναι μεγάλη η απώλεια στο τέλος;

Διότι 

τι να χάσεις όταν δεν έχεις τίποτα

όταν είσαι ελεύθερος

αφού οι αλυσίδες της αγάπης

είναι οι πιο βαριές του είδους τους.

Οι πιο ακριβές του είδους τους. ~~