Το δέντρο.

Κοιτώ το δέντρο δίπλα από το σπίτι
και αναρωτιέμαι αν θα είναι εκεί
όταν εγώ θα έχω φύγει
μακριά σε άλλη γη.

Κοιτώ το δέντρο δίπλα από το σπίτι
και αναρωτιέμαι αν θα μου λείπει
ενώ εμένα θα τρώει η λύπη
και αν αυτό θα τους κοιτά.

Και δεν θα βλέπω την ίδια θέα
τα ίδια πρόσωπα ξανά.
Δεν θα βλέπω αυτά που βλέπει
αφού θα είμαι μακριά.

Κοιτώ το δέντρο και όλα αλλάζουν
αύριο πάλι θα είναι αλλιώς
Χωρίς φύλλα, χωρίς χρώμα
και εγώ θα λείπω έτσι κι αλλιώς.

Και θα κοιτάω αλλού και πάλι
και δεν θα είμαι πια εδώ.
Θα πω "θα φύγω, θα είμαι εντάξει"
μα το μυαλό μου θα είναι εδώ.

Και πόσο ανησυχώ και τρέμω
που εγώ πια δεν θα κοιτώ
ενώ αυτό ξανά εδώ πέρα
θα κοιτάει αυτά που εγώ δεν θα μπορώ.

The confusion of the void.

 Συνήθως λένε πως όσο μεγαλώνεις ωριμάζεις και η εικόνα φαίνεται όλο και πιο καθαρή, εγώ πιστεύω πως όσο μεγαλώνεις τα προβλήματα βαραίνουν και περισσότερο και μαζί και εσύ ο ίδιος, και όχι δεν μιλάω για κανονικό βάρος, από αυτό που παίρνεις αν φας μια μέρα λίγο παραπάνω.
Μιλώ για τα πιο υπαρξιακά ζητήματα, που από την μια πλευρά γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, από την άλλη το άγχος γιαυτά μεγαλώνει όλο και περισσότερο.
 Καταλαβαίνεις πως μια απώλεια ενός νέου ανθρώπου σημαίνει πως πρέπει να εκτιμάς την στιγμή και τα άτομα που έχεις δίπλα σου σαν να είναι η τελευταία, από την άλλη καταλαβαίνεις και πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό, όλα θα χαθούν και το να χτίσεις μια αυτοκρατορία για σένα φαντάζει ανούσιο εφόσον θα πέσουν όλα μια μέρα με κάτι απρόοπτο. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα ελέγξεις όσο κι αν το ήθελες και κάτι τέτοιο ειδικά σε άτομα όπως εμείς που ζούνε και αναπνέουνε για τον έλεγχο δεν είναι και το καλύτερο.
 Μια ζωή μας πιέζουν και μας τρομάζουν και μας κάνουν να σκεφτόμαστε το μέλλον και το τι πρέπει να κάνουμε για να επιβιώσουμε σε μια ζωή στην οποία δεν έχουμε τίποτα το σίγουρο, ούτε καν τις αναπνοές μας. Την μια μέρα εδώ, την επόμενη πουθενά, σαν να μην υπήρξαμε, κενό, μαύρο. Το σύμπαν συνεχίζει χωρίς εμάς, και γιατί να μην συνέχιζε εξάλλου;
 Πως μπορεί κανείς να υπομείνει κάτι τέτοιο; Με τι είδους θεραπεία ξεπερνάς την πικρή αλήθεια;
Και όχι, οι ψυχολόγοι δεν μπορούν να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο άμεσα, μπορούν απλά να σου δείξουν τρόπους για να ξεχαστείς, να σταματήσεις να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο και πάλι αν το επιτρέψεις εσύ στον εαυτό σου, στην καλύτερη περίπτωση αν υπάρχει θέμα μη ελεγχόμενο ένας ψυχίατρος είναι εκεί για να σου δώσει το χαπάκι της ψυχικής ηρεμίας και έπειτα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος για ένα ακόμα βράδυ. Τι γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα όμως; Πάλι μόνος, μέσα στο σκοτάδι με τις σκέψεις σου. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και μόνοι μας χτίζουμε την αυτοκρατορία μας ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα πέσει μέσα σε λίγα λεπτά, σιγά σιγά, τούβλο πάνω στο τούβλο χτίζουμε τον κόσμο μας και τον κυβερνούμε μέχρι να έρθει αυτή η νύχτα που επιτέλους θα κοιμηθούμε ήσυχοι μια και καλή.
Απλώς μερικές φορές αυτός ο ύπνος φαντάζει πιο εύκολος από μια ζωή χωρίς το άλλο μας μισό, ακόμα και ένας βασιλιάς φοβάται μόνος του χωρίς τους ανθρώπους που τον λατρεύουν, χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει βασίλειο.
Στην τελική υπάρχουν πράγματα χειρότερα από τον αιώνιο ύπνο, το να ζείς με απώλειες ευχόμενος να είσαι η πρώτη για να μην χρειαστεί να τις δεις.
Όταν φοβάσαι κάτι το ονομάζεις, μα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ονομαστούν.
Αν σταματήσουμε να φοβόμαστε ίσως και να μην χρειαστεί να ονομάσουμε τίποτα.
Ίσως το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να φιλήσουμε γλυκά όσους αγαπάμε και να πάμε για ύπνο.

Ταξίδια στο χρόνο.

 Εδώ και χρόνια δεν έχω λάβει τηλεφώνημα από φίλους και από γνωστούς, πέρα από τα άτομα που θεωρώ οικογένεια δηλαδή και μαζί με αυτά το άλλο μου μισό, και λοιπόν; Δεν χρειάζομαι άγνωστους ανθρώπους για να είμαι χαρούμενη, δεν χρειάζομαι άτομα που δεν νιώθουν την ανάγκη να μου μιλούν. Ξέχασα πως είναι το να επικοινωνεί κάποιος, να βλέπει φιλικά πρόσωπα και να συζητάει, αν και βάζω στοίχημα πως και ο περισσότερος κόσμος δεν το βλέπει αυτό, μια βόλτα στο κέντρο και θα καταλάβει κανείς πόσος ξεπεσμός και πόση διπροσωπία κυκλοφορεί εκεί έξω. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η προβολή του εαυτού τους στους άλλους, να διαφημίζονται και να τρέφουν τον ναρκισσισμό τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι ο εαυτός τους. Δεν αντιλέγω σαφώς πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είτε λίγο είτε πολύ δεν έχουν γνώμονα τον εγωισμό του ατόμου, αλλά σε μια πιο υγειή περίπτωση κάποιος θα ένιωθε την ανάγκη να κάνει κάπου με κάποιον φίλο του μια σοβαρή, επικοδομητική συζήτηση. Θα ενδιαφερόταν να ακούσει απόψεις, να εκφράσει δικές του, να περάσει χρόνο και να γελάσει με θετικά πρόσωπα. Δεν είναι τυχαίο που επιλέγω φανταστικούς χαρακτήρες και ιστορικά πρόσωπα για να ικανοποιήσω αυτές τις ανάγκες που έχω για κατανόηση και επικοινωνία στον κόσμο που ζω, αλλά μονάχα λογικά μου φαίνονται όλα και όχι παράλογα, ο κόσμος κινείται με πολύ λογικό τρόπο όπως και να έχει, και αν μας δινόταν η ευκαιρία να ζήσουμε κι άλλες ζωές θα τις ζούσαμε ακριβώς το ίδιο με τώρα, ξεροκέφαλοι ή μή. Στο κάτω κάτω ποιός αναρωτιέται αν έχει κάνει λάθος κάπου πλέον και δεν παραμένει στην δική του γνώμη μέχρι το τέλος; Γιατί να άλλαζε αυτό ποτέ;
 Βαρέθηκα τόσο πολύ την μιζέρια μου και το άγχος μου για το οτιδήποτε, για άνωδο, για ευτυχία, για οικονομικά, επαγγελματικά, για τις ικανότητές μου, για την εμφάνησή μου, ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα και όλο θέλω περισσότερα ελπίζοντας πως αν βελτιώσω κάποιους τομείς θα είμαι ευτυχισμένη αλλά το να βελτιώσω τόσους πολλούς τομείς φαντάζει ουτοπικό και εφιαλτικά δύσκολο και τόσο μακρινό και μέχρι τότε θα έχω πεθάνει από το άγχος στην σχεδόν χειρότερη, και σχεδόν γιατί το μόνο που θα μπορούσε να το ξεπεράσει θα ήταν το να πάθω καρκίνο που είναι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες μου και ένας λόγος που δεν κοιμάμαι τα βράδια παραπάνω. Τόσες ανησυχίες και δεν μπορώ να τις διοχετεύσω κάπου για να πάρω μια ανάσα, να χαλαρώσω, να νιώσω πως υπάρχω το λεπτό που γράφω αυτήν εδώ την πρόταση ---- αλλά. Δεν γίνεται τίποτα και δεν αλλάζει τίποτα και το οτι ίσως θα αλλάξουν όλα τόσο γρήγορα μου δημιουργεί τόσο άγχος και αναρωτιέμαι μήπως τελικά είμαι άρρωστη και έχω θέματα με το άγχος μιας και ότι και να γίνει με αγχώνει τόσο πολύ λες και πρέπει όλα να γίνουν όπως τα θέλω εγώ και μόνο τότε θα είμαι ευχαριστημένη. Ε βαρέθηκα τόσο πολύ λοιπόν, και να πάνε από εκεί που ήρθαν όλα αυτά τα υποτιθέμενα προβλήματα και να ηρεμίσω, ακόμα και αν είναι εύκολο στα λόγια και όχι στην πράξη θα τα διαολοστείλω μέχρι να φύγουν, πρέπει να σταματήσω να ζητάω τόσα πολλά από τον εαυτό μου, πρέπει να γίνω επιτέλους η φίλη που δεν είχα ποτέ, πρέπει να οργανωθώ πιο γενικά και όχι με τα στάνταρ τα δικά μου που στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα απ'όσα θέλω, πρέπει - πρέπει - πρέπει...
Πρέπει επιτέλους να ζήσω στο τώρα και να σταματήσω τα ταξίδια στο χρόνο, να σταματήσω το παρελθόν και το μέλλον και να κοιτάξω το σήμερα. Χρειάζομαι υποστήρηξη μονάχα, και αν δεν μου παρέχει ο περίγυρός μου αρκετή τότε πρέπει να μάθω να την παίρνω μόνη μου από τον εαυτό μου. Πρέπει να επιβιώσω. Και θα το κάνω.
Ελπίζω να το δει ο μελοντικός μου εαυτός αυτό κάποτε και να θυμάται πόσο προσπαθούσα και πόσο διψούσα για να μην μείνω στο ίδιο σημείο.
Ελπίζω να είναι χαρούμενος εκεί που είναι,
μερικά χρόνια μπροστά από το σήμερα.

End the nightmares - end the fall.

The nightmares and the screams

in my sleep.

And the nightmares and the screams

when I wake up.

And how good I feel

when I wake up.

And how better I even feel

when I fall asleep again.

So much logic

only logic.

Emotionless.

Worrying.

I feel like I need more emotions.

I tried to get rid of them and now I want them back.

Way too dangerous.

Way too stressful.

And the nightmares and the screams.

And the thoughts and the stillness.

And the nightmares in my sleep

and the fear when I wake up.

And the stress and the depression.

And the fears and the thoughts.

And the nightmares and the void.

And the black and endless fall.

Σίσυφος.

 O αγαπητός Αλμπέρ Καμύ μίλησε για τον μύθο του Σίσυφου και έθιξε τον πόνο που βιώνω εγώ και ο κάθε άλλος άνθρωπος καθημερινά εκεί έξω από την στιγμή που ξεκινάει η μέρα μας, το αν αξίζει κανείς να ζει στην τελική. Μιλώντας για το οτι η ζωή από την μια όντως ίσως να μην έχει κανένα νόημα τόνισε πως παράλληλα υπάρχουν όμως πολλά πράγματα που κάνουν την ζωή όμορφη κατά την διάρκεια που ζει κανείς, οι μικρές όμορφες ανεκτίμητες στιγμές μας που μας κάνουν χαρούμενους, το κάθε τι που κάνει έναν άνθρωπο να χαμογελάει. Μίλησε για το οτι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φανταστούμε τον Σίσυφο χαρούμενο πέρα από το ατελείωτο βάσανό του να ανεβάζει και να κατεβάζει μια κοτρόνα από έναν λόφο δίχως να ξέρει πότε και που αυτό σταματάει και ενώ είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Με το να είναι κάποιος χαρούμενος και να αποδέχεται την φύση του με τις δυσκολίες της, τον κάνει κύριο της κοτρόνας και όχι υποχείριό του. Υπάρχει πόνος στον κόσμο και ο κάθε άνθρωπος τον βιώνει για κάποια στιγμή στη ζωή του σε μεγάλο βαθμό, κανένας δεν είναι μόνος στην στεναχώρια και στην φρίκη και ακόμα και τα αρνητικά φέρνουν καρπούς και προσφέρουν δύναμη, σοφία και εμπειρία.
 Πολλές φορές είμαι ευγνώμων που υπήρξαν άνθρωποι που από τους οποίους θα ένιωθε κανείς ανακούφιση ακόμα και μόνο διαβάζοντας ένα απλό κείμενο της τεράστιας ιδιοφυΐας τους.
 Σας ευχαριστούμε κύριε Καμύ και όλους τους διαφωτισμένους, σοφούς ανθρώπους επίσης, που έχουν αφήσει το στίγμα τους σε αυτό τον κόσμο τον περαστικό και που μετέδωσαν μέσα στο σύντομο διάστημα της διαμονής τους σε αυτόν τον κόσμο λόγια τους που σου φαίνονται πιο κοντινά από οποιαδήποτε συζήτηση μπορεί να είχες με έναν γνωστό σου.

Grief

 Κοιτάζω στο τζάμι και απλά κοιτάζω. Μερικές φορές δεν σκέφτομαι, απλά παρατηρώ απλές μικρές λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες δε θα πρόσεχε κανένας. Άλλες φορές από την άλλη είναι λες και τα μάτια μου δεν ανταπεξέρχονται σε αυτό που βλέπουν ούτε στο ελάχιστο, λες και βλέπουν από την μέσα πλευρά κατά κάποιο τρόπο και το μυαλό μου λειτουργεί σαν παλιός κινηματογράφος σε γκρι χρώματα και βλέπω εντελώς διαφορετικά πράγματα.
 Στην τελική τι διαφορά έχει, καμία αλλαγή δε θα έρθει, και παρόλα αυτά όλα γύρω αλλάζουν συνεχώς, απροειδοποίητα.
 Πως να θεωρήσω την κίνηση συνειδητά ως μια αναγκαία πράξη των πραγμάτων για να παραμείνουν ζωντανά εφόσον όλα κινούνται προς την αλλαγή και όλα έπειτα πεθαίνουν;
 Ανοίγω το τζάμι και βγαίνω να πάρω αέρα, να ξεφύγω από την κλεισούρα του σπιτιού.
 Βλέπω τα μικρά παραθυράκια στο άδειο πλέον σπιτάκι που η μικρή ψυχούλα συνήθιζε να βγαίνει και ακόμα και αν δεν με καταλάβαινε μου λείπει και πονάει η ψυχή μου και μόνο που το αντικρίζω, αν όντως έχω ψυχή και αυτό το πράγμα που ονομάζεται έτσι κατανοεί τα βάσανα της ύπαρξης όντας αθάνατο. Και αν όχι, που να απευθυνθώ, σε ένα σώμα που θα θεωρείται κενό μόλις το εγκαταλείψει αυτό το φάντασμα μέσα μου;
 Συνηθίζω να λέω πως το πραγματικό ενδιαφέρον είναι εγωιστικό, πως λυπάσαι μόνο όταν χάσεις κάτι ανεκτίμητο συναισθηματικά για σένα, μα στην τελική έκανα πάλι λάθος, και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ανακυκλώσω μια σκέψη γιατί συνεχώς λάθη θα κάνω.
 Όταν πρωτο-πήρα σπίτι τον μικρό Πέπε, που ίσως στην τελική να ήταν και κορίτσι, ούτε καν με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, ήταν ένα μικρό ποντικάκι, και ο λόγος που το πήρα ήταν για να έχω μια ευθύνη για κάτι που θα με έκανε να καταφέρνω να σηκώνομαι από το κρεβάτι τον καιρό της κατάθλιψης. Στην τελική τώρα που έφυγε την νιώθω να ξαναγυρνά όσο κόπο και αν έκανα να φύγει όσο ζούσε, μόνο και μόνο κοιτάζοντας το άδειο σπιτάκι του.
 Οι σκέψεις είναι το μόνο πράγμα που μας καταστρέφουν στην τελική. Η μοναδική πηγή του κακού είναι οι σκέψεις μας.
 Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα κάνω όταν χάσω τον σκύλο μου. Βασικά δεν θέλω καν να το γράφω αυτό ή να σκέφτομαι πιο προχωρημένα πράγματα. Δεν έχει να κάνει με σύγκριση ζώων ή ψυχών γενικώς, μα με την συνήθεια του ότι όσο πιο πολύ ζεις κάτι κοντά σου τόσο πιο πολύ υποφέρεις στην ιδέα πως θα ζήσεις κάποια μέρα χωρίς αυτό.
 Το σύμπαν δεν είναι ούτε άδικο μα ούτε και δίκαιο με τη ζωή. Είναι όμως δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι μέσα στα δικά του στάνταρ. Είναι δύσκολη η ζωή και πονάει.
 Και κοπιάζω τόσο πολύ με αυτή την λογική μου που νιώθω σαν να σπάει το ψυχρό προστατευτικό κουτί μου και βγαίνει το ζουμί των συναισθημάτων από τα μάτια χωρίς καμία λογική απολύτως. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι όλα φυσικά και στην ζωή, γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθείς τα πράγματα ως έχουν;
Είμαι ή τρελή, ή εντελώς φυσιολογική και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από αυτά τα δύο.
Μου είναι πολύ επώδυνο να βρίσκομαι μπροστά στο θάνατο ότι κι αν είναι αυτό που φεύγει.
 Ίσως είναι λόγω της αλήθειας του θέματος.
 Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με συγκρίνω με ότι νεκρό έχει υπάρξει. Αναρωτιέμαι πως θα είναι στην τελική. Θα πονέσει; Το μόνο που δε μπορώ να αναρωτηθώ καν είναι το πως είναι να χάνεις δικά σου πρόσωπα. Κάτι τόσο φυσικό που θα ζήσει ο καθένας μας κάποτε, άγνωστη στιγμή εντελώς, και άγνωστο συναίσθημα. Ένα μέλλον γεμάτο αντιθέσεις και δυσκολίες, φυσικά εμπόδια και αναπάντητες ερωτήσεις.
 Μπήκα μέσα. Έβρεχε έξω.


Αντίο ψυχούλα. Σε ευχαριστούμε για την συντροφιά, και εσένα και όλα τα μικρά πλασματάκια που χάνονται.

Επιστολή στον παλιό εαυτό μου και στους άλλους.

 Λίγοι και καλοί είναι η απάντηση για την ευτυχία στην ζωή όπως πάντα συνήθιζα να λέω, μέσα στις ανοησίες μου είχα και την ωριμότητα, όπως πολύ σωστά συνήθιζαν να μου λένε κάποιοι - ενώ δεν τους πίστευα - πως είχα παραπάνω από την ηλικία μου πάντα, να μην αντέχω πολλά πολλά με διάφορα άτομα που δεν ήξερα, εδώ καλά καλά άτομα που γνωρίζεις χρόνια και σου μπήγουν το μαχαίρι στην πλάτη, πόσο μάλιστα οι άγνωστοι περαστικοί που ειδικά αν είναι διψασμένοι θα πιουν από το τρεχούμενο νερό της βρύσης σου χωρίς να πληρώσουν τίποτα, λες και κάνεις κοινωνικό έργο, λες και δεν υπάρχει ψυχή από πίσω από αυτό το κουφάρι. Στην πραγματικότητα λοιπόν και οι λίγοι είναι πολυτέλεια. Πες μου μονάχα ποιοι από αυτούς θα κάτσουν να σε γνωρίσουν με την θέλησή τους, ποιοι θα νοιαστούν για σένα πραγματικά ώστε να ενδιαφερθούν για το τι μπορεί να σκέφτεσαι. Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του, οπότε αυτός που το παραδέχεται τουλάχιστον έχει την επίγνωση, το θάρρος, την ειλικρίνεια για να το πει. Μπορείς να το δεις αυτό με τα χρόνια, παλιά οι περαστικές παρέες που συνήθιζες να έχεις σε χλεύαζαν επειδή δεν μιλούσες σε κανέναν και προτιμούσες ποιοτικές ανθρώπινες σχέσεις από ανούσιες κοινωνικές συναναστροφές ή χρόνο με τον εαυτό σου αγαπητέ σύντροφε εσωστρεφή. Τι καλύτερο εξάλλου από χρόνο με τον εαυτό σου; Όλοι τον φοβούνται λες και είναι κάποιος αναγκαστικός τρόπος συγκατοίκησης με το δράκο μέσα στην σπηλιά. Και αν ήμουν τώρα μπροστά από τον εαυτό μου λίγα χρόνια πριν θα μου έδινα τον λόγο μου πως όλο αυτό το μπάχαλο στο κεφάλι μου δεν ήταν μπάχαλο στην πραγματικότητα, αλλά πόσες πιθανότητες υπάρχουν για να βρεθεί να στο πει κάποιος αυτό όταν το χρειάζεσαι; Αυτά είναι καταστάσεις που τις βιώνεις και μαθαίνεις, όπως επίσης όσο ζεις μαθαίνεις που λένε και κάποιοι. Στην τελική κοινωνικό έργο ίσως να πράττει κανείς που κάνοντας ένα αρνητικό στα δέκα σωστά τον παρατάνε και αν υπάρχουν άτομα στην ίδια θέση που έχω βρεθεί θα τα αγκάλιαζα στοργικά εδώ και τώρα. Δεν εκτιμούν επειδή έτσι έμαθαν, έτσι είναι οι άνθρωποι και δε θα αλλάξουν τώρα, δεν καταδικάζεις έναν άρρωστο επειδή είναι άρρωστος, καταδικάζεις την κοινωνία που τον έκανε έτσι, τις συνθήκες, την μεταχείριση που είχε από το περιβάλλον γύρω του. Καταδίκασε λοιπόν την φύση του άμα θες, αλλά πλέον πρέπει να συζητάμε για λύσεις και όχι για καταδικασμένα θέματα.
 Από την άλλη έχεις το δικαίωμα της προστασίας, αν δεν υπερασπιστείς τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανένας για σένα. Είναι το κλασσικό παράδειγμα ανθρώπων που σε γνωρίζουν και σε συμπαθούν όσο τους βολεύει και μόλις κάτι πάει στραβά σε παρατάνε για κάτι που τους ταιριάζει περισσότερο. Δεν θα εκτιμηθεί τις περισσότερες φορές η θετική η πρόθεση σου και δε θα δικαιωθείς ψυχολογικά από κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Θα υπάρξουν και αυτοί που θα εκτιμήσουν αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι σε υπάρξεις πέρα της δικής σου. Ο καθένας και διαφορετικά προβλήματα. Η ψυχολογία είναι ένας τεράστιος κλάδος με τόσες κατηγορίες και χαρακτηρισμούς, τόσα πράγματα που μπορείς να αντιληφθείς σε άλλους αν την μελετήσεις που στην τελική θα κατανοήσεις εντελώς τον λόγο για τον οποίο δρουν έτσι όπως δρουν, η εύκολη λύση για τον κόσμο είναι πάντα η εκμετάλλευση και αν κάποιος νομίζει πως εκμετάλλευση είναι μόνο αυτή που γίνεται με την θέληση του ατόμου είναι εσφαλμένος. Η εκμετάλλευση είναι ζευγάρι με τον χειρισμό αν δεν πηγαίνουν απαραίτητα μαζί. Είναι η κυριολεκτική έννοια των δαιμόνων που τρέφονται με το κενό του καθενός ούτως ώστε να μπορέσει και το άτομο και η παρασιτική φύση αυτή να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν καταλλήλως. Ενεργειακά βαμπίρ και τέρατα της φύσεως που άθελά της η ανθρώπινη φύση δημιουργεί όταν δεν έχει την γνώση εξαρχής, την οποία γνώση ακόμα και αν την αποκτήσει από εμπειρία έχει χάσει μεγάλη ψυχική ενέργεια που δυσκολεύεται να ανακτήσει. Καλωσορίζω λοιπόν εγώ και πόσοι ακόμα τις ψυχικές διαταραχές, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνω τους βιολογικά ψυχικά διαταραγμένους ασθενείς. Κατανόηση και υπομονή.

Γιαυτό λοιπόν φίλοι και άνθρωποι γενικώς, να ρωτάτε, να συζητάτε αν πραγματικά σας νοιάζει κάτι, ποτέ δεν γνωρίζεις. Ποτέ δεν γίνεται να γνωρίζεις. Μακάρι να σας γινόταν μάθημα, αν ποτέ σας ένοιαζε να μάθετε φυσικά. Αλλά δεν σας νοιάζει, και ούτε και εμένα επίσης.

Στην υγειά των φίλων που χάσαμε και των φίλων που θα έρθουν. Στην υγειά όσων μας αγαπάνε γιαυτό που πραγματικά είμαστε,  - ζωντανοί.

Λίγα μπαχαρικά και έτοιμο.

 Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει πως έχω έμφυτο ταλέντο στην μαγειρική. Τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα πως έχω χρόνια κατάθληψη επίσης αλλά αυτό δεν χρειάζεται να το αναλύσω πολύ. Αν είχα φωτογραφική μνήμη ίσως και να κατάφερνα να θυμάμαι και τον περιοδικό πίνακα, οπότε θα μπορούσα να είμαι καλή και στην χημεία μιας και η μαγειρική είναι κατά μέσο όρο χημεία. Σε γενικές γραμμές όμως ίσως ο περισσότερος κόσμος να έχει δίκιο που μου λέει για το οτι η ψυχολογία μου ταιριάζει περισσότερο, το κακό με αυτό είναι πως θα κουραζόμουν περισσότερο με το να βοηθάω άσχετο κόσμο με τα προβλήματά του απ'όσο κουραζόμουν να ακούω τα μικροπροβλήματα δήθεν φίλων στο παρελθόν οι οποίοι δεν το εκτιμούσαν καν. Βέβαια από ένα συναισθηματικό κοριτσάκι εξελίσσομαι σε μια μηχανή της λογικής θηλυκού γένους με ευαισθησίες παρόλα αυτά και με χαροποιεί αυτό.  Οι έρευνες λένε πως ο περισσότερος κόσμος που σπουδάζει ψυχολογία δεν το κάνει για να βοηθάει τους άλλους μα για να μάθει καλύτερα τον εαυτό του, ίσως γιαυτό λοιπόν πάντα να είχα έφεση στην ψυχολογία και όχι επειδή ήμουν απλά ένα πολύ καλό παιδί. Επίσης λένε πως οι περισσότεροι ψυχολόγοι είναι μισανθρωπικοί από την φύση τους και νιχιλιστές σαν χαρακτήρες. Οπότε θα βάλω άλλο ένα μπόνους σε αυτήν μου την φύση. Ίσως όμως το γεγονός πως διάλεξα τις τέχνες τα τελευταία χρόνια να έχει να κάνει με το οτι είναι ένας κλάδος που λίγο πολύ μελετάς από όλα, και φυσικά την περιέργεια την έχω για πολλά πράγματα. Το σύμπαν, την φύση, την σκέψη, την λογική και το συναίσθημα, τις επιστήμες, την γραφή, την ποιοτική ψυχαγωγία, τα ταξίδια που θέλω να κάνω. Πολλοί υποβαθμίζουν την δύναμη του νου μα εγώ ξέρω για τι πράγματα είναι ικανός. Ελπίζω μόνο να καταφέρω να βρω έναν τρόπο να κάνω όσα θέλω μέσα σε μια μέρα, διότι όχι απλά δεν μου φτάνουν οι μέρες μα ούτε και οι νύχτες. Και ναι λοιπόν, δεν χρειάζεσαι πολλά πράγματα για να νιώθεις γεμάτος. Απ'ότι φαίνεται μαγειρεύει πολλά πράγματα αυτό το μυαλό όπως πάντα.

Λίγα λόγια για την ποίηση.

Πολλοί που δεν εκτίμησαν το ενδιαφέρον μου που είχα για την ποίηση προσπαθούν να βαδίσουν στα χνάρια μου, να με αντιγράψουν ενώ παλιά με χλευάζανε, χρόνια προσπαθούν να πάρουν κομμάτι μου χωρίς την έγκρισή μου, χωρίς να μου δώσουν καν πίστωση για όσα έγραψα ή είπα, λες και βέβαια πρόκειται για κανένα μεγάλο πρόσωπο, αλλά μονάχα ένας μικρός τιποτένιος χαρακτήρας θα έλεγε κάτι τέτοιο. Όταν αντιγράφεις κάποιον τον κάνεις απευθείας αυθεντικό μιας και εσύ είσαι αντίγραφο του. Οπότε δεν έχει να κάνει με θέματα αναγνώρισης όλο αυτό το ζήτημα. Τα ψέματα και η αντιγραφή, η διπροσωπία, ήταν από τα πράγματα που πάντοτε μισούσα σε αυτό το είδος. Θέλω να μιλήσω για λίγο λοιπόν για αυτό το σπάνιο κομμάτι λογοτεχνίας που άνθρωποι που δεν εκτιμούν πραγματικά θέλουν να δείχνουν πως ασπάζονται για να κερδίζουν πέραση όπως πάντοτε, σαν πόρνες της κοινωνικοποίησης που ήταν πάντα σε μεγάλα ποσοστά. Και σαν μισανθρωπικό τέρας που είμαι έχω δικαίωμα στο να τους χλευάσω όσο θέλω, χωρίς να φοβάμαι την εικόνα μου όπως αυτοί. Βέβαια δεν θα τους ένοιαζε γιατί αυτό θα επηρέαζε μονάχα αυθεντικούς χαρακτήρες, όχι τσαρλατάνους που πατάνε σε ιδέες άλλων εις βάρος τους. 

 Η αυθεντικότητα όμως και η επίγνωση του εαυτού είναι δύσκολα πράγματα έως ακατόρθωτα οπότε γιατί να κρατάς κακία σε κάποιον επειδή αυτός δεν είναι το ίδιο υπεύθυνος στην αυθεντικότητά του με εσένα; Υπάρχει και το άλλο βέβαια, εφόσον είναι αυθεντικοί στην ψευδή εικόνα του εαυτού τους τουλάχιστον είναι αυθεντικοί σε κάτι. Αν αυτή η εικόνα είναι η εικόνα της αυθεντικότητας που πιστεύουν πως έχουν αν και ψευδοί φοράνε την μάσκα και έτσι την βγάζουν καθαρή εύκολα κοιτώντας τον καθρέφτη. Φιλόσοφοι την μέρα, παρτάκιες τη νύχτα, μέθυσοι ανεγκέφαλοι που συγκρίνουν τον εαυτό τους με ανθρώπους που υπέφεραν χρόνια και είχαν συντροφιά μονάχα ένα χαρτί και μια πένα πιστεύοντας πως τα μπουκάλια ατελείωτης μπύρας με την παρέα τους, τους συνδέει με κάποιο τρόπο με το αλκοόλ που χρησιμοποιούσαν εκείνοι οι άνθρωποι. Ο Νίτσε έκανε την καλή αναφορά του βέβαια στα δυο μεγαλύτερα ναρκωτικά της Ευρώπης μόνο που θα έλεγα πως αυτό δεν έχει να κάνει με την Ευρώπη μόνο - τον χριστιανισμό και το αλκοόλ, που κοιμίζουν τις μάζες, στη περίπτωση μας βέβαια δεν πρόκειται μόνο για τον χριστιανισμό αλλά για τις θρησκείες γενικότερα. 

 Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στην απέχθεια με απέχθεια περιμένοντας να σταματήσει να είναι αυτή που είναι. Ο κόσμος τρώγεται από το συναίσθημα που δεν είναι καν πραγματικό και παραμελεί την λογική που μπορεί άνετα να εξασφαλίσει ουσιώδες συναίσθημα στην πορεία. 

Η ποίηση δεν αποδεικνύει κάτι.

Πέρα από την έλλειψη αυθεντικότητας της γλώσσας,

Την μονιμότητα του νοήματος.

Την καθολικότητα της λογικής. Ξαφνικά,

Σκέφτηκα, στον καναπέ, ενώ

Διάβαζα μια ιστορία του Χριστιανισμού. Χριστός!

Τι γίνεται αν αυτό είναι αλήθεια. Διανομή της τάξης.

Ο ποιητής επιστρέφει σε μια διατύπωση

Της διαταραχής, μια λεκτική προσέγγιση

Φυσικό χάος. Σκέφτηκα,

Ενώ βυθιζόμουν στον καναπέ. Ανόητους

Συλλογισμούς, συχνά λέω. Αλλά όχι

αυτή τη φορά. Νομίζω ότι σκάρωνα -

Κάτι. Η ποίηση ως η τελευταία ανθρώπινη πράξη,

Μια περίληψη της ζωής, σκέψης, αίσθησης.

Εμπειρία, μια προσπάθεια κρυστάλλωσης

Της δυστυχία μας σε μια εικόνα ποιητικής πτήσης. Σκέφτηκα, 

Ενώ συγχώνευα και ρύθμιζα

Το βιβλίο στο τραπέζι. Αναρωτήθηκα.

Έχουν αυτά τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της γλώσσας,

Αυτά τα μνημεία στην εικόνα, οποιαδήποτε

Διαρκή θεμέλια εκτός από μαλακή φωνή;

Αυτό είναι το ερώτημα,

Μελετούσα, αναπνέοντας βαθιά

Πάνω στον άσπρο αλλά βρώμικο καναπέ. Τι κι αν αυτή

Η πήξη της εξημέρωσης, αυτές

Οι πρησμένες μεταφορές του πόνου, είναι απλά

Ηχηρές αποκαλύψεις που παρασύρονται στο κενό;

Υπέθετα,

Ενώ ένιωθα βαριά στον καναπέ. Που είναι λευκός

Και κάπως χρωματισμένος.

Κενό.

Όλα ξεκίνησαν στο κρεβάτι μου... αν και όλα ξεκινάν στο κρεβάτι μου.
Η μέρα για αρχή και η νύχτα που τις μπερδεύω πολύ τα τελευταία χρόνια.
Ξαπλωμένη σε παράλυση με δυσκολία για να κλείσω τα μάτια και έπειτα με δυσκολία για να τα ανοίξω. Πόσες ώρες άραγε να πέρασαν σε εκείνο το κρεβάτι; Πάντα περνάν περισσότερες απ'όσες νομίζω, όσο γρήγορα περνάει και ο καιρός, όσο γρήγορα ξέρει να γλιστράει από τα χέρια μου λες και πρόκειται για κάτι που υπάρχει, κάτι που έχει υλική υπόσταση, λες και ότι έχει υλική υπόσταση υπάρχει ντε και καλά βέβαια.
Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα μεγάλο βήμα όπως και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω. Αποφάσισα να κάνω προσπάθεια να σηκωθώ επιτέλους από αυτό το κρεβάτι για να αφήσω επιτέλους την νέα μέρα να έρθει, ίσως και νύχτα, ότι κι αν ήταν έξω από αυτά τα παντζούρια.
Πιέστηκα αρκετά μέχρι που κατάφερα να σηκωθώ και στάθηκα λίγο καθιστή στο κρεβάτι για να συνηθίσω την καινούργια μου στάση. Θεωρώ πως το δίλημμα του αν πρέπει να σηκωθώ ή να ξανά ξαπλώσω ήταν ακόμα χειρότερο. Τελικά είπα να το πιέσω για να σηκωθώ και το τι θα έκανα μετά ας με απασχολούσε στο επόμενο βήμα, έτσι κι αλλιώς τόσος κόπος δε θα ήθελα να πάει χαμένος.
Εξάλλου στον καθένα μπορεί να τύχει κάτι χαρούμενο μέσα σε μια μέρα, υποθέτω και το οτι επιβιώνουμε θα έπρεπε να μας χαροποιεί, υπάρχει πολύς πόνος εκεί έξω.
Και μιλώντας για χαρούμενα πράγματα λοιπόν, πηγαίνοντας προς το μπάνιο το φως ήταν ανοιχτό πράγμα που με χαροποίησε γιατί δεν είχα καμία όρεξη να το ανάψω εγώ.
Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνη την ημέρα, αλλά θυμάμαι πως ήταν μια ημέρα σαν πολλές άλλες.