Στα χνάρια του Lynch.

Όμορφη ή άμορφη;

Μάζες κοινωνίας.

Λογικό ή παράλογο;

Έννοιες και λέξεις.

Ξημέρωμα μα νύχτα.

Η πένα δείχνει πλέον τον δρόμο

σημάδια προς το χάρτινο κύκλο.

Αναγράφουν

διαγράφουν.

Ο δείκτης του ρολογιού γυρνάει

σαν τον τροχό

της μηχανής

πριν πέσει.

Ξυπνώ στο δρόμο

αιμοραγώ

από το σώμα μου μελάνι ρέει.

Θα το καταγράψω, είπα.

Σηκώθηκα και έφυγα

κουτσαίνοντας

βογγώντας. 

Μόλις ξύπνησα.

Θα το αντέξω διώτι

ο πόνος θα περνάει πάντα
αυτός του άγχους
αυτός του φόβου

δεν είναι τίποτα άλλο 

παρά μια προειδοποίηση

πριν το μεγάλο μπάμ.

Θα το υποστώ

και αυτό

για απόψε.

Η ημέρα έφυγε, η νύχτα ήρθε

ο δείκτης κόλλησε στη μέση

χωρίζοντας τις ώρες

ορίζοντας τις ώρες.

Μπορώ να δω απόψε

τον ορίζοντα.

Οι κουρτίνες κλείνουν

το θέατρο τελείωσε

στα σπίτια σας γυρίστε

θεατρίνοι.

Δεν είναι τίποτα άλλο 

παρα μια προειδοποίηση

μια ειδοποίηση

στην συσκευή μου.

και ήταν βράδυ ακόμα.

Τελευταία στροφή και ύπνος.

Καληνύχτα είπε

και το έκλεισε.

Το ρολόι έχει παγώσει.

Ο κόσμος γύρω ομόρφυνε.

Σκοτείνιασε και πάλι.

Πλέον είμαι άλλη.

Αστρονομία είναι ζωή.

 Οι αστερισμοί έχουν ονόματα κι όμως δεν υπάρχουν.
Είναι τεχνιτές έννοιες που συνήθιζαν να καθοδηγούν τον θεατή σαν χάρτης για να βρει τον δρόμο του και να αναγνωρίσει σημεία σε αυτό το ορατό γιαυτόν κομμάτι του σύμπαντος.
Εμείς έχουμε ονόματα όμως δεν ξέρουμε αν υπάρχουμε.
Τα ονόματα είναι τεχνιτές λέξεις που μας βοηθάνε στο να ταυτοποιούμαστε και να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Λένε πως τα ονόματα έχουν μεγάλη ισχύ επίσης. Αν μπορείς να ονομάσεις κάτι μπορείς και να το ελέγχεις.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

 Περιτριγυρίζεσαι από πράγματα που αγαπάς και δεν γνωρίζεις τι είσαι. Τι είναι αυτό άραγε που με κάνει να διαχωρίζω το νου από το σώμα μου και πως γίνεται να υπάρχει η πιθανότητα να μπορώ να σκεφτώ την απουσία του ενώς χωρίς του άλλου; Φιλοσοφία και πάλι. Ίσως αυτό από μόνο του είναι και μια απόδειξη του πόσο αληθινή είναι η ψυχή.
 Γιατί να πρέπει να είναι όμως; Πολλοί σοβαροί επιστήμονες για τους οποίους έχω διαβάσει παραδέχονται πως δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της και ίσως να έχω αρχίσει και εγώ να το πιστεύω.   Γιατί θα έπρεπε εξάλλου; Χρωστάει κάτι το σύμπαν σε εμάς μόνο και μόνο επειδή έτυχε να υπάρχουμε στην άκρη του κόσμου;
  Ίσως δεν απέχουμε από την τεχνιτή νοημοσύνη και αποτελούμαστε από υλικά του σύμπαντος σαν ρομπότ μέσα σε μια προσομοίωση νομίζοντας πως υπάρχουμε.
Ασχολούμαστε όλη μας την ζωή με το τι υπάρχει μέσα σε έναν μικροσκοπικό κόκκο άμμου και ποτέ με το υπόλοιπο σύμπαν γιατί πολύ απλά μέχρι εκεί φτάνει η επίγνωσή μας, η καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς κάνει η αστροφυσική, ασχολείται με το υπόλοιπο κομμάτι, το αναλύει και το υποθέτει.
 Πλέκει τα κομμάτια μεταξύ τους και δημιουργεί χάρτες για τους ταξιδιώτες των επιστημών χωρίς σύνορα. Αυτών που δεν πιστεύουν σε κάτι νοητό, μα υποθετικά το κυνηγούν εφόσον ξέρουν πως δεν υπάρχει ποτέ η περίπτωση να βιώσουν ένα ταξίδι στο σύμπαν σωματικά τουλάχιστον διότι δεν θα ήταν εφικτό.
 Ο Λάβκραφτ ονειρευόταν καταστάσεις παρόμοιες, φανταζόταν ανθρώπους που ταξιδεύουν σε άλλα σώματα, σε διαφορετικούς κόσμους στο άγνωστο και έπειτα επέστρεφαν στο σώμα τους με διαφορετικές αναμνήσεις και βιώματα, άλλες φορές με τρόμο και άλλες με σοφία. Τα έβλεπε με δικό του τρόπο, αυτόν της φαντασίας όπως επίσης παράλληλα έκανε και ο Νιούτον από μεριάς του σαν επιστήμονας. Όλων των ειδών οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως ειδικότητας. Η φαντασία είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ευφυή και όχι οι γνώσεις και η ανάγκη του να δείχνει κανείς έξυπνος. Αν ο Αινστάιν δεν είχε φαντασία δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ την θεωρία της σχετικότητας ούτε να κατανοήσει νόμους φυσικής βαρυτικών κυμμάτων που απλά φανταζόταν και που μέχρι πρόσφατα ακόμα δεν είχαμε αποδείξεις, κι όμως είχε δίκιο. Ο νοήμον είναι ο δημιουργός, ο πατέρας και η μητέρα, αυτός που δημιουργεί κάτι νέο από το τίποτα και του δίνει υπόσταση. Όλα τα άλλα είναι ανακύκλωση.
 Μερικοί διαλέγουν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους με μορφή τέχνης, και άλλοι σε πράξη με το να παράγουν λύσεις οι οποίες εξηγούν βασικές καταστάσεις σε έναν ανθρώπινο νου. Το ένα δεν καταρίπτει το άλλο, και τα δυο χρειάζονται για να υπάρξει εξέληση σε μια κοινωνία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδέες και πράξεις. Τα λόγια είναι φτώχεια. Ο λόγος θα έπρεπε να υπάρχει μόνο για να μεταφέρει γνώση και για όλα τα υπόλοιπα είναι περιττός.
 Λένε πως τα σώματά μας είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη, μιας και τα υλικά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι είναι τα πιο κοινά υλικά που μπορεί να βρει κανείς στο σύμπαν.
 Επίσης λένε πως τα αστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό δεν υπάρχουν γιατί έχουν πεθάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό, κι όμως δεν ισχύει όπως πολλά πράγματα για τα οποία ακούμε συνεχώς και ανακυκλώνουμε χωρίς έρευνα διώτι ξέρουμε με βάση την φυσική πως το φως των αστεριών που βλέπουμε είναι αρκετά κοντά μας ώστε να μπορούμε να κάνουμε ακριβώς αυτό, να το δούμε, οπότε τα άστρα που βλέπουμε με γυμνό μάτι είναι όντως αληθινά και υπάρχουν σε σύγκριση με αυτά που ίσως να παρατηρούμε από τηλεσκόπιο τα οποία είναι πιο μακρινά και ίσως να έχουν πεθάνει όντως.
 Αυτά θα θέματα με φέρνουν στα πολυαγαπημένα εξής: Λευκοί νάνοι και μαύρες τρύπες. Χαοτικές έννοιες εύκολες να καταλάβεις μα αδύνατον να κατανοήσεις. Συνηθίζεται η σύγκριση μεταξύ της μαύρης τρύπας με αυτήν της κατάθληψης που ρουφάει τα πάντα γύρω της και δεν αφήνει ούτε καν το φώς να την διαπεράσει...ούτε καν το φώς. Από την άλλη ίσως να υπάρχει όντως η άσπρη τρύπα η οποία μαζί με την μαύρη να δημιουργούν πύλη προς άλλες διαστάσεις. Ένας κόσμος γεμάτος μυστήρια και μια ζωή μέσα σε αυτά, ίσως να μην τελειώνει τίποτα και ίσως να τελειώνουν όλα, το μόνο πράγμα που κατάφερα να κάνω μια ζωή έιναι να φιλοσοφίσω. Να φιλοσοφίσω τα πάντα μιας και στην φιλοσοφία ποτέ δεν υπάρχει τελική εξήγηση και πάντα θα βρεθούν τυχόν μαύρες τρύπες που θα σε οδηγήσουν σε κάποια άλλη γνώμη ή βλέψη. Όλοι οι κλάδοι είναι χρήσιμοι στην ζωή, δεν υπάρχει κάτι λιγότερο χρήσιμο από κάτι άλλο, ότι ξέρουμε είναι καλό και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω ξέρει κάτι για το οποίο δεν ξέρουμε και το αντίστροφο. Μερικές φορές με ψυχαναλύω και καταφέρνω να ανακουφήσω την ίδια μου τελειωμανία με μια στιγμιαία αίσθηση αποδοχής. Είμαι αρκετή και συνεχίζω την εξέληξη. Με ευχαριστώ.

Looking outside the window.

 Here I am. I don't write much. I am thinking a lot. I am doing what I can.

 I am currently busy with my drawings, trying to make sense of them.

I haven't forgotten about my beloved writing, which in fact I prefer to use it when I have inspiration for my book, but I understand that I cannot do everything at once too, I haven't stopped my science research, my astronomy studying or my cooking hobby, all my collapsing interests which they cannot even mix together, but is that so bad? Do I have to get grades and achievements at everything so I can "know" things? Do I have to keep a big number of followers so I can show my intellect around like a trophy? I prefer my silence or my ambient sounds to guide my feelings in my room, my dark music, my interests, myself, the people who love me and accept me. Well, maybe someday I'll have to make a living from an art page, or blog but I am not going to stop learning things that I love for me and only and not shake it in front of people's faces to show my extreme smartness. 

 My studies in psychology helped me understand not only myself but also the people around me and the pain they used to cause in my life. It is ok, I can understand, a young man can die anytime now.

The neglect and fear are terrible for people but they are also very good teachers. I pity all those famous people, the outgoing ones for being like that because they have no time for themselves, they don't know what they are behind the curtains and they keep lying to themselves about something that they are not. Alone you learn about yourself, I don't need fake friends or unnecessary interactions, I have my people. Meanwhile, I enjoy life inside my little box, watching my favorite movies, series with my boyfriend and playing my favorite video games while crying because I love them SO much! I could also use some traveling but I could not afford it either!

 And now that I am thinking about continuing the expansion of my photography collection I wish I could go for a stroll outside and photograph stars and planets or just photograph my vision of them but I can only dream about such visions. The world is just too big for me and life is so small for so many tasks at once. I used to hate life but now I understand that I fear it, actually I love it and that is because of the people who remind me of that, my boyfriend, my pets and my dysfunctional family. There is a big misconception about everything in the world, everyone thinks they know everything but they don't even know the closest things to them. If only they could ask... As I see there are so many things I want to do but also I can't, one of them is to write my book, another to stabilize my artistic way so I can finish my all visual arts degree but also don't want to stop photography and other mediums in my projects even though I cannot imagine a way to mix them with charcoal. Of course, there is no such problem as to mix different kinds of visual arts with such a degree but all you need is a portfolio to have a decent job out there and you need to focus at one thing at a time to achieve this way, so that's the only problem I have, there are so many things, so little time. I want to expand my education but my money do not allow me many options. I could be a model for a change but I am too shy for such things, even now I keep all my photoshoots for myself and the little circle in my social media accounts. I would like to start singing again but there are so many things that I'd rather do than try to do some covers.

 As everyone can see the amount of "I" is huge on this page, maybe the drama too sometimes but it's a shy page in general, drowned in silence. It is because I enjoy doing things for me, without showing too much of it in general. I enjoy privacy and could talk about my interests for hours while talking about documentaries and mysticism, such odd the way of life that I have. There is just so much philosophy to do in everything that I don't have the time to focus, I just go with the flow trying to memorize things and keep notes. I am scared of this perfectionism but I try to keep it cool as well.

I hope getting out of my country one day, will prove wise and give me closure to what I struggle to achieve as a person with myself. Until then, we have computers, this amazing machine that makes my life better, and love.

Προβληματισμοί.

 Νιώθω σαν ένας συγκρουόμενος κόσμος, ένα σύμπαν χαοτικό, όπως ακριβώς είναι και στην πραγματικότητα εξάλλου, το μυαλό μου. Πάντα τα ίδια λόγια, πάντα οι ίδιες ανησυχίες.

Επαναστατικές ενέργειες ενάντια σε σταθερά όμαλά σώματα.

Αόριστα πράγματα, βγαλμένα από κβαντική φυσική και απόκρυφα, από τα πιο επικύνδινα και σκοτεινά σημεία του μυαλού.

 Βρίσκομαι στην μέση του πολέμου και προσπαθώ να συμφιλιώσω δυο μεγάλους γίγαντες που προσπαθούν να συγκρουστούν μεταξύ τους. Φοβάμαι πως θα με λιώσουν.

 Η ευαίσθητη πλευρά μου, η ανθρώπινη - που τόσο απεχθάνομαι, η ζωντανή, αυτή που έχει ανάγκη την πνευματικότητα και τον έλεγχο ενάντια των όσων είμαι και θέλω να γίνω, των όσων γνωρίζω πως δεν θα γίνω και πως κανένας άνθρωπος δεν θα γίνει, η αβεβαιότητα, το βάρος αυτό της ανούσιας μου ύπαρξης και ο φόβος για αυτήν, έλκονται σαν ετερώνυμα σώματα μεταξύ τους που αγαπιούνται μα συγχρόνως απεχθάνονται ο ένας τον άλλο.

Κι όμως είναι κομμάτια μου όλα, η αβεβαιώτητα και αυτή η νοθευμένη πολύπλοκη πλευρά μου είναι αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω.

Ψυχρή λογική βουτιγμένη σε συναισθήματα και σε δύσκολες αποφάσεις.

Τέρας επιστημονικής λογικής, επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογίας και καλλιτέχνης, μα συγχρόνως τέρας, ψυχασθενής και έργο τέχνης, ζώντας στον φανταστικό του κόσμο. Λίγο απ'όλα, όλα μαζί.

 Το να προσπαθήσω να εξηγήσω το τι είμαι στον κόσμο είναι το πιο ανούσιο κομμάτι απ'όλα μα επίσης και το πιο δύσκολο, ο λόγος που βασανίζομαι, το γεγονός πως δεν μπορώ ποτέ με μια απλή συζήτηση να εκφράσω όλα αυτά που με συναρπάζουν στον κόσμο, σε έναν κόσμο που επίσης απεχθάνομαι συγχρόνως, μα από την άλλη γνωρίζω πόσο ανούσια είναι και η παραμικρή προσπάθεια να το κάνω. Αλλά αξίζει στην τελική τίποτα από όλα αυτά; Αξίζει να μεταδώσεις κάτι που έτσι κι αλλιώς πεθαίνει στο χρόνο; Ποιός εκτιμάει ένα έργο ζωής πέρα από αυτούς που εκτιμούν μόνο την βόλεψη που τους προσφέρει; Ποιός νοιάζεται για τον ξεχασμένο εφευρέτη που ήθελε να αφήσει την νότα του στην αιωνιότητα μα το μόνο που κατάφερε είναι να ακούγεται ένα όνομα, το όνομά του, και να εκμεταλεύονται το έργο για το οποίο έδωσε την ζωή του; Αν δεν χρειάζεται μια τέτοια πράξη ψυχή και ανιδιοτέλεια τι παραπάνω χρειάζεται; Να παλεύεις για μια ιδέα μόνος σου είναι ότι πιο αγνό και θαρραλέο μπορείς να κάνεις. 

Ίσως το μέλλον μου να ξεδιπλώνεται αργά μα σταθερά, 

ίσως απλά να πιάνω χώρο.

Το δέντρο.

Κοιτώ το δέντρο δίπλα από το σπίτι
και αναρωτιέμαι αν θα είναι εκεί
όταν εγώ θα έχω φύγει
μακριά σε άλλη γη.

Κοιτώ το δέντρο δίπλα από το σπίτι
και αναρωτιέμαι αν θα μου λείπει
ενώ εμένα θα τρώει η λύπη
και αν αυτό θα τους κοιτά.

Και δεν θα βλέπω την ίδια θέα
τα ίδια πρόσωπα ξανά.
Δεν θα βλέπω αυτά που βλέπει
αφού θα είμαι μακριά.

Κοιτώ το δέντρο και όλα αλλάζουν
αύριο πάλι θα είναι αλλιώς
Χωρίς φύλλα, χωρίς χρώμα
και εγώ θα λείπω έτσι κι αλλιώς.

Και θα κοιτάω αλλού και πάλι
και δεν θα είμαι πια εδώ.
Θα πω "θα φύγω, θα είμαι εντάξει"
μα το μυαλό μου θα είναι εδώ.

Και πόσο ανησυχώ και τρέμω
που εγώ πια δεν θα κοιτώ
ενώ αυτό ξανά εδώ πέρα
θα κοιτάει αυτά που εγώ δεν θα μπορώ.

The confusion of the void.

 Συνήθως λένε πως όσο μεγαλώνεις ωριμάζεις και η εικόνα φαίνεται όλο και πιο καθαρή, εγώ πιστεύω πως όσο μεγαλώνεις τα προβλήματα βαραίνουν και περισσότερο και μαζί και εσύ ο ίδιος, και όχι δεν μιλάω για κανονικό βάρος, από αυτό που παίρνεις αν φας μια μέρα λίγο παραπάνω.
Μιλώ για τα πιο υπαρξιακά ζητήματα, που από την μια πλευρά γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, από την άλλη το άγχος γιαυτά μεγαλώνει όλο και περισσότερο.
 Καταλαβαίνεις πως μια απώλεια ενός νέου ανθρώπου σημαίνει πως πρέπει να εκτιμάς την στιγμή και τα άτομα που έχεις δίπλα σου σαν να είναι η τελευταία, από την άλλη καταλαβαίνεις και πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό, όλα θα χαθούν και το να χτίσεις μια αυτοκρατορία για σένα φαντάζει ανούσιο εφόσον θα πέσουν όλα μια μέρα με κάτι απρόοπτο. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα ελέγξεις όσο κι αν το ήθελες και κάτι τέτοιο ειδικά σε άτομα όπως εμείς που ζούνε και αναπνέουνε για τον έλεγχο δεν είναι και το καλύτερο.
 Μια ζωή μας πιέζουν και μας τρομάζουν και μας κάνουν να σκεφτόμαστε το μέλλον και το τι πρέπει να κάνουμε για να επιβιώσουμε σε μια ζωή στην οποία δεν έχουμε τίποτα το σίγουρο, ούτε καν τις αναπνοές μας. Την μια μέρα εδώ, την επόμενη πουθενά, σαν να μην υπήρξαμε, κενό, μαύρο. Το σύμπαν συνεχίζει χωρίς εμάς, και γιατί να μην συνέχιζε εξάλλου;
 Πως μπορεί κανείς να υπομείνει κάτι τέτοιο; Με τι είδους θεραπεία ξεπερνάς την πικρή αλήθεια;
Και όχι, οι ψυχολόγοι δεν μπορούν να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο άμεσα, μπορούν απλά να σου δείξουν τρόπους για να ξεχαστείς, να σταματήσεις να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο και πάλι αν το επιτρέψεις εσύ στον εαυτό σου, στην καλύτερη περίπτωση αν υπάρχει θέμα μη ελεγχόμενο ένας ψυχίατρος είναι εκεί για να σου δώσει το χαπάκι της ψυχικής ηρεμίας και έπειτα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος για ένα ακόμα βράδυ. Τι γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα όμως; Πάλι μόνος, μέσα στο σκοτάδι με τις σκέψεις σου. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και μόνοι μας χτίζουμε την αυτοκρατορία μας ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα πέσει μέσα σε λίγα λεπτά, σιγά σιγά, τούβλο πάνω στο τούβλο χτίζουμε τον κόσμο μας και τον κυβερνούμε μέχρι να έρθει αυτή η νύχτα που επιτέλους θα κοιμηθούμε ήσυχοι μια και καλή.
Απλώς μερικές φορές αυτός ο ύπνος φαντάζει πιο εύκολος από μια ζωή χωρίς το άλλο μας μισό, ακόμα και ένας βασιλιάς φοβάται μόνος του χωρίς τους ανθρώπους που τον λατρεύουν, χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει βασίλειο.
Στην τελική υπάρχουν πράγματα χειρότερα από τον αιώνιο ύπνο, το να ζείς με απώλειες ευχόμενος να είσαι η πρώτη για να μην χρειαστεί να τις δεις.
Όταν φοβάσαι κάτι το ονομάζεις, μα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ονομαστούν.
Αν σταματήσουμε να φοβόμαστε ίσως και να μην χρειαστεί να ονομάσουμε τίποτα.
Ίσως το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να φιλήσουμε γλυκά όσους αγαπάμε και να πάμε για ύπνο.

Ταξίδια στο χρόνο.

 Εδώ και χρόνια δεν έχω λάβει τηλεφώνημα από φίλους και από γνωστούς, πέρα από τα άτομα που θεωρώ οικογένεια δηλαδή και μαζί με αυτά το άλλο μου μισό, και λοιπόν; Δεν χρειάζομαι άγνωστους ανθρώπους για να είμαι χαρούμενη, δεν χρειάζομαι άτομα που δεν νιώθουν την ανάγκη να μου μιλούν. Ξέχασα πως είναι το να επικοινωνεί κάποιος, να βλέπει φιλικά πρόσωπα και να συζητάει, αν και βάζω στοίχημα πως και ο περισσότερος κόσμος δεν το βλέπει αυτό, μια βόλτα στο κέντρο και θα καταλάβει κανείς πόσος ξεπεσμός και πόση διπροσωπία κυκλοφορεί εκεί έξω. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η προβολή του εαυτού τους στους άλλους, να διαφημίζονται και να τρέφουν τον ναρκισσισμό τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι ο εαυτός τους. Δεν αντιλέγω σαφώς πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είτε λίγο είτε πολύ δεν έχουν γνώμονα τον εγωισμό του ατόμου, αλλά σε μια πιο υγειή περίπτωση κάποιος θα ένιωθε την ανάγκη να κάνει κάπου με κάποιον φίλο του μια σοβαρή, επικοδομητική συζήτηση. Θα ενδιαφερόταν να ακούσει απόψεις, να εκφράσει δικές του, να περάσει χρόνο και να γελάσει με θετικά πρόσωπα. Δεν είναι τυχαίο που επιλέγω φανταστικούς χαρακτήρες και ιστορικά πρόσωπα για να ικανοποιήσω αυτές τις ανάγκες που έχω για κατανόηση και επικοινωνία στον κόσμο που ζω, αλλά μονάχα λογικά μου φαίνονται όλα και όχι παράλογα, ο κόσμος κινείται με πολύ λογικό τρόπο όπως και να έχει, και αν μας δινόταν η ευκαιρία να ζήσουμε κι άλλες ζωές θα τις ζούσαμε ακριβώς το ίδιο με τώρα, ξεροκέφαλοι ή μή. Στο κάτω κάτω ποιός αναρωτιέται αν έχει κάνει λάθος κάπου πλέον και δεν παραμένει στην δική του γνώμη μέχρι το τέλος; Γιατί να άλλαζε αυτό ποτέ;
 Βαρέθηκα τόσο πολύ την μιζέρια μου και το άγχος μου για το οτιδήποτε, για άνωδο, για ευτυχία, για οικονομικά, επαγγελματικά, για τις ικανότητές μου, για την εμφάνησή μου, ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα και όλο θέλω περισσότερα ελπίζοντας πως αν βελτιώσω κάποιους τομείς θα είμαι ευτυχισμένη αλλά το να βελτιώσω τόσους πολλούς τομείς φαντάζει ουτοπικό και εφιαλτικά δύσκολο και τόσο μακρινό και μέχρι τότε θα έχω πεθάνει από το άγχος στην σχεδόν χειρότερη, και σχεδόν γιατί το μόνο που θα μπορούσε να το ξεπεράσει θα ήταν το να πάθω καρκίνο που είναι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες μου και ένας λόγος που δεν κοιμάμαι τα βράδια παραπάνω. Τόσες ανησυχίες και δεν μπορώ να τις διοχετεύσω κάπου για να πάρω μια ανάσα, να χαλαρώσω, να νιώσω πως υπάρχω το λεπτό που γράφω αυτήν εδώ την πρόταση ---- αλλά. Δεν γίνεται τίποτα και δεν αλλάζει τίποτα και το οτι ίσως θα αλλάξουν όλα τόσο γρήγορα μου δημιουργεί τόσο άγχος και αναρωτιέμαι μήπως τελικά είμαι άρρωστη και έχω θέματα με το άγχος μιας και ότι και να γίνει με αγχώνει τόσο πολύ λες και πρέπει όλα να γίνουν όπως τα θέλω εγώ και μόνο τότε θα είμαι ευχαριστημένη. Ε βαρέθηκα τόσο πολύ λοιπόν, και να πάνε από εκεί που ήρθαν όλα αυτά τα υποτιθέμενα προβλήματα και να ηρεμίσω, ακόμα και αν είναι εύκολο στα λόγια και όχι στην πράξη θα τα διαολοστείλω μέχρι να φύγουν, πρέπει να σταματήσω να ζητάω τόσα πολλά από τον εαυτό μου, πρέπει να γίνω επιτέλους η φίλη που δεν είχα ποτέ, πρέπει να οργανωθώ πιο γενικά και όχι με τα στάνταρ τα δικά μου που στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα απ'όσα θέλω, πρέπει - πρέπει - πρέπει...
Πρέπει επιτέλους να ζήσω στο τώρα και να σταματήσω τα ταξίδια στο χρόνο, να σταματήσω το παρελθόν και το μέλλον και να κοιτάξω το σήμερα. Χρειάζομαι υποστήρηξη μονάχα, και αν δεν μου παρέχει ο περίγυρός μου αρκετή τότε πρέπει να μάθω να την παίρνω μόνη μου από τον εαυτό μου. Πρέπει να επιβιώσω. Και θα το κάνω.
Ελπίζω να το δει ο μελοντικός μου εαυτός αυτό κάποτε και να θυμάται πόσο προσπαθούσα και πόσο διψούσα για να μην μείνω στο ίδιο σημείο.
Ελπίζω να είναι χαρούμενος εκεί που είναι,
μερικά χρόνια μπροστά από το σήμερα.

End the nightmares - end the fall.

The nightmares and the screams

in my sleep.

And the nightmares and the screams

when I wake up.

And how good I feel

when I wake up.

And how better I even feel

when I fall asleep again.

So much logic

only logic.

Emotionless.

Worrying.

I feel like I need more emotions.

I tried to get rid of them and now I want them back.

Way too dangerous.

Way too stressful.

And the nightmares and the screams.

And the thoughts and the stillness.

And the nightmares in my sleep

and the fear when I wake up.

And the stress and the depression.

And the fears and the thoughts.

And the nightmares and the void.

And the black and endless fall.

Σίσυφος.

 O αγαπητός Αλμπέρ Καμύ μίλησε για τον μύθο του Σίσυφου και έθιξε τον πόνο που βιώνω εγώ και ο κάθε άλλος άνθρωπος καθημερινά εκεί έξω από την στιγμή που ξεκινάει η μέρα μας, το αν αξίζει κανείς να ζει στην τελική. Μιλώντας για το οτι η ζωή από την μια όντως ίσως να μην έχει κανένα νόημα τόνισε πως παράλληλα υπάρχουν όμως πολλά πράγματα που κάνουν την ζωή όμορφη κατά την διάρκεια που ζει κανείς, οι μικρές όμορφες ανεκτίμητες στιγμές μας που μας κάνουν χαρούμενους, το κάθε τι που κάνει έναν άνθρωπο να χαμογελάει. Μίλησε για το οτι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φανταστούμε τον Σίσυφο χαρούμενο πέρα από το ατελείωτο βάσανό του να ανεβάζει και να κατεβάζει μια κοτρόνα από έναν λόφο δίχως να ξέρει πότε και που αυτό σταματάει και ενώ είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Με το να είναι κάποιος χαρούμενος και να αποδέχεται την φύση του με τις δυσκολίες της, τον κάνει κύριο της κοτρόνας και όχι υποχείριό του. Υπάρχει πόνος στον κόσμο και ο κάθε άνθρωπος τον βιώνει για κάποια στιγμή στη ζωή του σε μεγάλο βαθμό, κανένας δεν είναι μόνος στην στεναχώρια και στην φρίκη και ακόμα και τα αρνητικά φέρνουν καρπούς και προσφέρουν δύναμη, σοφία και εμπειρία.
 Πολλές φορές είμαι ευγνώμων που υπήρξαν άνθρωποι που από τους οποίους θα ένιωθε κανείς ανακούφιση ακόμα και μόνο διαβάζοντας ένα απλό κείμενο της τεράστιας ιδιοφυΐας τους.
 Σας ευχαριστούμε κύριε Καμύ και όλους τους διαφωτισμένους, σοφούς ανθρώπους επίσης, που έχουν αφήσει το στίγμα τους σε αυτό τον κόσμο τον περαστικό και που μετέδωσαν μέσα στο σύντομο διάστημα της διαμονής τους σε αυτόν τον κόσμο λόγια τους που σου φαίνονται πιο κοντινά από οποιαδήποτε συζήτηση μπορεί να είχες με έναν γνωστό σου.

Grief

 Κοιτάζω στο τζάμι και απλά κοιτάζω. Μερικές φορές δεν σκέφτομαι, απλά παρατηρώ απλές μικρές λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες δε θα πρόσεχε κανένας. Άλλες φορές από την άλλη είναι λες και τα μάτια μου δεν ανταπεξέρχονται σε αυτό που βλέπουν ούτε στο ελάχιστο, λες και βλέπουν από την μέσα πλευρά κατά κάποιο τρόπο και το μυαλό μου λειτουργεί σαν παλιός κινηματογράφος σε γκρι χρώματα και βλέπω εντελώς διαφορετικά πράγματα.
 Στην τελική τι διαφορά έχει, καμία αλλαγή δε θα έρθει, και παρόλα αυτά όλα γύρω αλλάζουν συνεχώς, απροειδοποίητα.
 Πως να θεωρήσω την κίνηση συνειδητά ως μια αναγκαία πράξη των πραγμάτων για να παραμείνουν ζωντανά εφόσον όλα κινούνται προς την αλλαγή και όλα έπειτα πεθαίνουν;
 Ανοίγω το τζάμι και βγαίνω να πάρω αέρα, να ξεφύγω από την κλεισούρα του σπιτιού.
 Βλέπω τα μικρά παραθυράκια στο άδειο πλέον σπιτάκι που η μικρή ψυχούλα συνήθιζε να βγαίνει και ακόμα και αν δεν με καταλάβαινε μου λείπει και πονάει η ψυχή μου και μόνο που το αντικρίζω, αν όντως έχω ψυχή και αυτό το πράγμα που ονομάζεται έτσι κατανοεί τα βάσανα της ύπαρξης όντας αθάνατο. Και αν όχι, που να απευθυνθώ, σε ένα σώμα που θα θεωρείται κενό μόλις το εγκαταλείψει αυτό το φάντασμα μέσα μου;
 Συνηθίζω να λέω πως το πραγματικό ενδιαφέρον είναι εγωιστικό, πως λυπάσαι μόνο όταν χάσεις κάτι ανεκτίμητο συναισθηματικά για σένα, μα στην τελική έκανα πάλι λάθος, και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ανακυκλώσω μια σκέψη γιατί συνεχώς λάθη θα κάνω.
 Όταν πρωτο-πήρα σπίτι τον μικρό Πέπε, που ίσως στην τελική να ήταν και κορίτσι, ούτε καν με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, ήταν ένα μικρό ποντικάκι, και ο λόγος που το πήρα ήταν για να έχω μια ευθύνη για κάτι που θα με έκανε να καταφέρνω να σηκώνομαι από το κρεβάτι τον καιρό της κατάθλιψης. Στην τελική τώρα που έφυγε την νιώθω να ξαναγυρνά όσο κόπο και αν έκανα να φύγει όσο ζούσε, μόνο και μόνο κοιτάζοντας το άδειο σπιτάκι του.
 Οι σκέψεις είναι το μόνο πράγμα που μας καταστρέφουν στην τελική. Η μοναδική πηγή του κακού είναι οι σκέψεις μας.
 Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα κάνω όταν χάσω τον σκύλο μου. Βασικά δεν θέλω καν να το γράφω αυτό ή να σκέφτομαι πιο προχωρημένα πράγματα. Δεν έχει να κάνει με σύγκριση ζώων ή ψυχών γενικώς, μα με την συνήθεια του ότι όσο πιο πολύ ζεις κάτι κοντά σου τόσο πιο πολύ υποφέρεις στην ιδέα πως θα ζήσεις κάποια μέρα χωρίς αυτό.
 Το σύμπαν δεν είναι ούτε άδικο μα ούτε και δίκαιο με τη ζωή. Είναι όμως δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι μέσα στα δικά του στάνταρ. Είναι δύσκολη η ζωή και πονάει.
 Και κοπιάζω τόσο πολύ με αυτή την λογική μου που νιώθω σαν να σπάει το ψυχρό προστατευτικό κουτί μου και βγαίνει το ζουμί των συναισθημάτων από τα μάτια χωρίς καμία λογική απολύτως. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι όλα φυσικά και στην ζωή, γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθείς τα πράγματα ως έχουν;
Είμαι ή τρελή, ή εντελώς φυσιολογική και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από αυτά τα δύο.
Μου είναι πολύ επώδυνο να βρίσκομαι μπροστά στο θάνατο ότι κι αν είναι αυτό που φεύγει.
 Ίσως είναι λόγω της αλήθειας του θέματος.
 Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με συγκρίνω με ότι νεκρό έχει υπάρξει. Αναρωτιέμαι πως θα είναι στην τελική. Θα πονέσει; Το μόνο που δε μπορώ να αναρωτηθώ καν είναι το πως είναι να χάνεις δικά σου πρόσωπα. Κάτι τόσο φυσικό που θα ζήσει ο καθένας μας κάποτε, άγνωστη στιγμή εντελώς, και άγνωστο συναίσθημα. Ένα μέλλον γεμάτο αντιθέσεις και δυσκολίες, φυσικά εμπόδια και αναπάντητες ερωτήσεις.
 Μπήκα μέσα. Έβρεχε έξω.


Αντίο ψυχούλα. Σε ευχαριστούμε για την συντροφιά, και εσένα και όλα τα μικρά πλασματάκια που χάνονται.