Σύγχρονες εντολές.

Στις μέρες μας πρέπει να φανείς δυνατή...
...μηχανή.
Να μην έχεις συναισθήματα.
Έτσι κάνουν οι ώριμοι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι ρομπότ της τεχνολογίας και της σύγχρονης εποχής.
Οι άντρες που είναι άντρες και όχι "κοριτσάκια που κλαίνε".
Μερικές φορές σε μια σχέση πρέπει να γίνεις ο άνδρας ακόμα κι αν είσαι γυναίκα.
Πρέπει να αντέξεις το βάρος, ακόμα κι αν η ψυχή σου δεν αντέχει στα βάρη.
Να πονέσεις, να αντέξεις πληγές, να αποκτήσεις ουλές και σημάδια.
Περισσότερο πόνο παρά χαρά θα βιώσεις στην προσπάθεια.
Γιατί η ζωή στις μέρες μας είναι επιβίωση και όχι ζωή.
Όλοι έτσι ζούνε λένε.
Μην ζητάς πολλά.
Ζητάς πολλά.
Πάρα πολλά.
Η ζωή δεν είναι για εσένα λυπάμαι, γύρνα το κεφάλι και μην είσαι αχάριστη.
Θα πρέπει να χαίρεσαι που έχεις ένα πιάτο να φας, ένα κρεβάτι να κοιμηθείς, ρούχα για να βάλεις και ένα χαρτί για να γράψεις.
Ή έναν υπολογιστή στα χρόνια μας.
Πλούσιος είσαι.
Δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί η ζωή σου.
Είσαι πολύ μικρός για να σκέφτεσαι τέτοια πράγματα.
Άλλοι λένε πως πρέπει να ζήσεις τώρα που προλαβαίνεις όσο μπορείς.
Εγώ δεν θέλω να ζήσω έτσι.
Δεν θέλω να ζήσω.
Καθόλου.

Το λουλούδι.

Είμαι το λουλούδι στη δική σου γλάστρα
στο δικό σου παραθύρι
και περιμένω από σένα να με ποτίζεις
κάθε μέρα
με την αγάπη σου.
Να τραγουδάς για μένα  όμορφα
με λόγια γλυκά
και να με βάζεις το χειμώνα μέσα στην αγκαλιά σου
για να μην κρυώνω.
Γιατί αλλιώς θα μαραθώ
και δεν θα είμαι όμορφο πια για σένα.
Θα ανθίσω σε έναν κήπο άγριο
μαζί με άλλα άνθη μόνο μου
και πιθανόν να φαγωθώ
ή να χαθώ ξανά.
Γιαυτό να με φροντίζεις όσο ζω και ομορφαίνω
γιατί η ομορφιά δεν διαρκεί.
Καλύτερα στα χέρια σου ζεστά να αφήσω
την τελευταία μου πνοή
παρά σε κήπο άγριο και ξένο
μέσα στην κρύα τη βροχή.

Αν πιστεύεις στην φιλία στην οποία ο φίλος σου θα πέθαινε για σένα τότε δυστυχώς δεν έχεις φίλους.
Η φράση της βδομάδας. Και η φράση που στοιχειώνει το μυαλό μου, ή τουλάχιστον μια από αυτές, εδώ και χρόνια. Παντού με κυνηγάνε. Και ποτέ δεν φεύγουν από πάνω μου.
"Μήπως?" "Και τώρα τι?" "Και αν..?"
Όλοι είναι περίεργοι γύρω μου. Όλοι τους. Ή μήπως εγώ είμαι περίεργη?
Δεν καταλαβαίνω. Κανέναν.
Το μόνο που ξέρω είναι πως τίποτα δεν ξέρω, αν και νομίζω πως ένα άτομο στη ζωή μου που να με άκουγε περισσότερο από το να μιλάει και να ξέρει το σωστό και το πρέπει θα μου έκανε πολύ καλό.
Συνήθισα να ακούω μα ποτέ κανένας δεν ακούει εμένα. Το τι θέλω. Το τι αναζητώ.
Όλα είναι φυσιολογικά ή μη φυσιολογικά σε αυτόν τον κόσμο για όλους.
Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους. Τους σιχαίνομαι αλλά συγχρόνως τους λυπάμαι κι όλας. Έχω συνηθίσει να ζω ανάμεσά τους σαν ένα φάντασμα. Με παρηγορεί η παρουσία τους. Με ανησυχεί επίσης. Ίσως και να είναι καλύτερα που είναι εκεί έξω όλοι τους, τόσο κοντά μου μα τόσο μακριά μου. Με τρομάζουν όλοι. Δεν σκέφτονται απλά. Ή μήπως εγώ δεν σκέφτομαι απλά?
Μα εγώ τίποτα δεν γνωρίζω.
Και ότι ξέρω θέλω να το ξέρω μα κανένας τίποτα δεν ξέρει.
Και τίποτα δε θα μάθει.
Και είναι σκοτεινά εδώ και κρύο έχει μόνη μου κλεισμένη στο μυαλό μου προσπαθώ να βρω τον δρόμο ακόμα μήπως και βρω το φως μου.
Με προσπερνούν, με ξεχνούν, με κακολογούν.
Μα μην τους παρεξηγάς, δεν ξέρουν. Δεν γνωρίζουν.
Υποφέρουν και αυτοί μην το ξεχνάς.
Εγώ ανάμνηση είμαι, ένα γεγονός.
Για πάντα θα είμαι.
Και πάντα θα πλανιέμαι.
Μα τίποτα δεν ξέρω.

Δεν ξέρω τι κάνω.

Αναμονή.

Αχ η αναμονή.. η αναμονή του να περιμένεις κάτι καινούργιο..
κάτι που να σε κάνει να νιώσεις κάτι όμορφο...
αργεί για μια ζωή..
Αχ η αναμονή...
περιμένεις. Για κάτι που δεν θα κρατήσει για πολύ.
Για μια στιγμή.
Για ένα χάδι.
Σιγουριά που να σου λέει θα είμαι εκεί
και να το εννοεί.
Έχει κρύο στην καρδιά σου, παγετώνων εποχή
που κρατάει μια ζωή...

και επιμένει.

E προφανώς τι να συζητήσω όσο κι αν θέλω, δεν υπάρχει λέξη που μπορεί να ειπωθεί από τα χείλη μου πλέον. Ζω και μεγαλώνω σε μια πόλη που ούτε καν μ αρέσει ούτε προσφέρει τίποτα σε εμένα και στην οικογένεια μου παρά μόνο θλίψη, μας διαχωρίζει, διαχωρίζει τον εαυτό μας από την φύση, από τον ουρανό. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μεγάλα κτήρια, άχαρα, νιώθω πνιγμένη και τόσο μόνη που κανένας ποτέ δε θα με καταλάβει, νιώθω να πέφτω στο κενό όπως πάντα, να είμαι ασήμαντη μπροστά σε ένα τεράστιο σύμπαν και τίποτα μα τίποτα να μην έχει λογική.
Βλέπω κόσμο στον οποίο συμπεριφέρομαι καλά να με πατάει με το βλέμμα, να με υποβαθμίζει και να κάνει πως δεν είμαι εκεί. Ένα φάντασμα, αυτό είμαι. Σε ένα κουτί ξεχασμένη.
Νιώθω λες κ είμαι πρωταγωνίστρια σε θεατρική παράσταση και όλοι γύρω μου παίζουν τον ρόλο τους τόσο καλά με τα ψέματα τους, που τους πιστεύω για μια στιγμή όσο κι αν προσπαθώ να τους καταλαβαίνω από την αρχή, το θέμα είναι πως δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που με ενδιαφέρουν περισσότερο, τα άτομα για τα οποία νοιάζομαι... Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όμως να έχω πάντα σκληρή αντιμετώπιση χωρίς να πληγώνω πραγματικά κανέναν.. Πάντα όλοι με πετάνε λες κ δεν έχω αξία ή συναισθήματα στην αρένα για να φαγωθώ με τα συναισθήματά μου λες και θέλω. Λες και ζήτησα τίποτα. Το μόνο που ζήτησα ήταν κατανόηση και αγάπη. Συμπαράσταση και να ξέρω πως κάποιος είναι εκεί. Ξέρω που έχω δίκιο και που έχω άδικο και πιστεύω πως όσες φορές είχα άδικο σε κάτι το είπα και δεν έχω να απολογηθώ σε κανέναν για τίποτα γιατί ποτέ δεν έβλαψα κανέναν συναισθηματικά ή σωματικά. Πραγματικά το πιστεύω πως δεν θα ηρεμήσω από τον εαυτό μου ποτέ. Όσες προσπάθειες και αν κάνω ποτέ δεν θα καταφέρω να ηρεμήσω και να γαληνέψω την φουρτουνιασμένη θάλασσά μου... Πάντως μιας και δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν όσο κακιά κι αν μοιάζω θα παραμείνω στη θέση μου, όποιοι φεύγουν έχουν μάλλον λόγο ακόμα κι αν δεν έμαθες ποτέ ποιος είναι αυτός και γιατί φεύγουν τόσο ξαφνικά.
Η ζωή δεν είναι για εμάς τους ήσυχους, που και δίκιο να έχουμε δε μπορούμε να το βρούμε από τα άτομα που θέλουμε. Άλλοι έχουν πειθώ, είναι γεννημένοι για να μιλάνε. Εγώ ήμουν πάντα για να ακούω. Επειδή κανένας όμως δεν θέλησε ποτέ να ακούσει εμένα μου έμεινε κουσούρι το να κλείνω τα αυτιά μου και τα μάτια μου σε κάτι άσχημα όταν πραγματικά πιστεύω πως γίνεται να περιμένω όμορφα πράγματα από αυτό το κάτι. Εγώ κάνω υπομονή όμως, έχω δύναμη και αντέχω, δεν πέφτω και είμαι περήφανη για μένα. Μπορώ να στηρίξω οτιδήποτε αν το θέλω. Τα πάντα. Αλλά η κατάρα των δυνατών πονεμένων είναι πως αφού μπορούν να στηρίζονται και να στηρίζουν, στηρίζονται και άτομα πάνω τους που αργότερα δύσκολα στηρίζεσαι χωρίς αυτά. Τώρα πρέπει να στηριχθώ μόνη μου μέχρι να στηριχθεί κάποιος περαστικός πάνω μου και αργότερα αφού ξεκουραστεί αρκετά να με αφήσει πάλι έτσι. Είναι σαν να είσαι μια κολόνα. Και οι κολόνες πέφτουν ξέρεις. Γκρεμίζονται. Και όταν γκρεμίζεται κάτι είναι θλιβερό. Έχεις κάνει τόσο κόπο για να το χτίσεις. Το έβαλες αγάπη, στοργή, το είναι σου, έβαλες την ίδιο σου την ψυχή σε αυτό το κάτι για να το δεις να μεγαλώνει και ξαφνικά πέφτει. Πέφτει και το δάκρυ καθώς γράφεις το σημείο της πτώσης. Ζεστό σαν την καρδιά σου που διψάει για κάτι. Πόσο παίζει να πονάει η ζωή. Τελικά γιατί ζεις όταν δεν έχεις τίποτα, νομίζεις πως έχεις μα δεν έχεις τίποτα, έχεις μόνο ένα κορμί, το είναι σου, και αυτό το δίνεις. Και τι αν δεν το εκτιμήσουν? Τα χάνεις όλα.

Ο μοναχικός.

Πάλι μιλάει μόνος του ένας τρελός τη νύχτα....

Μιλούσε με τα τραγούδια λέει.
Έεελα. Μα καλά σου πήρε πολύ ώρα να το καταλάβεις αυτό?
Και ποιος δεν μιλάει μέσα από τραγούδια.
Ότι τραγούδι, ότι ήχο, όποιο μουσικό κομμάτι κι αν ακούσω θα το συνδυάσω με κάτι.
Λόγια, ρυθμό, προέλευση, όλα.
Όλα τα αγαπημένα μου κομμάτια μιλάνε για μένα. Και τα ακούω την στιγμή που πιστεύω πως μου ταιριάζουν. Και τότε είναι κάτι παραπάνω από μουσική για μένα.
Σε όλα έτσι λειτουργώ εγώ.

Ποτέ δεν κατάλαβα την ειλικρίνεια σε όλα σου. Κάνεις λες και θέλεις να περάσεις στους άλλους την εντύπωση πως είσαι κάτι που δεν είσαι. Εγώ πιστεύω πως ότι αρνητικό βγάζει κάποιος στους άλλους τελικά έχει ακριβώς το πρόβλημα που βγάζει στους άλλους με τον εαυτό του.
Πχ εγώ είμαι ανασφαλής. Μπορεί να κρατηθώ από κάποια λέξη, από κάποια πράξη, από κάτι τελείως ασήμαντο επειδή διαταράχθηκε η ηρεμία και η γαλήνη στην σκέψη μου. Είμαι και τελειομανής. Εκεί που θέλω βέβαια. Προφανώς σε κάτι που δεν μου αρέσει να φαίνομαι φυσιολογικό άτομο μόνο και μόνο γιαυτό το λόγο. Μα δίνομαι. Τα δίνω όλα. Ακόμα κι αν μετά δεν μου μείνει τίποτα. Και απαιτώ από τους άλλους να κάνουν το ίδιο για μένα αν θέλουν να μένουν κοντά μου. Γιατί αν αγαπάς πραγματικά κάνεις θυσίες σε ασήμαντα πράγματα, σε μικροελευθερίες, σε απόψεις για την αγάπη.
Μα τι νόμιζες πως η αγάπη είναι εύκολο πράγμα? Η αγάπη είναι σκληρή και δύσκολη. Είναι πόνος.
Γιαυτό και δεν βλέπεις πλέον κόσμο να αγαπάει. Προτιμάει τα εύκολα, την καλοπέραση. Κάτι ουσιώδες είναι δύσκολο να βρεις που θα κρατήσει. Και όταν εκτιμάς τον εαυτό σου εκτιμάς και τους άλλους. Και δεν τους πληγώνεις όσο κι αν σου σπάνε τα νεύρα, όσο κι αν θέλεις να τους σκίσεις σαν χάρτινα κουτιά από τα νεύρα σου. Γιατί στη ζωή κάνεις θυσίες. Η ζωή είναι μικρή αλλά μπορείς να αφεθείς στην ποιότητα ή σε κάτι που σε χαροποιεί για την ώρα. Προτιμώ την ποιότητα προσωπικά και ας με βασανίζει. Θα γυρίσω και το άλλο μάγουλο αν είναι κάτι που θα περάσει. Εγώ μένω όσο βλέπω σεβασμό. Μα δεν βλέπω θα μου πει. Που τον είδες τον σεβασμό? Από το τίποτα μπορεί να αντιστραφεί ο παράδεισος σε κόλαση. Αφού όντως δεν υπάρχει σεβασμός τότε γιατί διέκοψα όποιον τόλμησε να μου πει το αντίθετο? Πάλι εγώ κάνω το λάθος λοιπόν? Αυτός ο λαβύρινθος άκρη δεν έχει. Δεν βλέπω αυτό που θέλω και φοβάμαι. Δε παν να γαμηθούν οι σκέψεις λοιπόν, σωστές ή όχι, εγώ στο βλέμμα σου είδα μόνο εγωισμό και ειρωνεία. Έχεις τον κοριό του ατόμου που αν δεν κολλήσει κάτι μαζί σου θα πέσεις να τον φας για να τον γεμίσεις στις τύψεις. Δεν έχω κουράγιο άλλο για αυτά τα άτομα. Θα πάρω την ευθύνη και θα πω εντάξει. Μα χαστούκια απ'την ζωή μόνο θα τρώω έτσι κι αλλιώς άρα θα πάρω τον δρόμο της νυκτός προς την πανσέληνο.

Έτσι κι αλλιώς..
Γι αυτήν την ελευθερία έχασα τα πάντα
γιαυτό το σκοτάδι έχασα το φως.

Ο μονόλογος των δακρύων.

Μου είπα κάποτε πως το αίμα το φοβόμουν.
Πως δεν ήθελα να το αντικρίζω καν.
Μα εγώ μονάχα να ματώνω ξέρω πλέον.
Και οι άλλοι φοβούνται εμένα τώρα πια.

Είπα πως φοβήθηκα να μην πνιγώ μονάχη
Μήπως και βγω απ'την ζεστή μου τη φωλιά
Μα τελικά κατάλαβα πως η θάλασσα η βαθιά μου
Είναι βαθύτερη απ'τη λίμνη στην δική σου την καρδιά

Φοβήθηκα μην χάσω το μυαλό μου
μήπως ψάχνω τον δρόμο μου και δεν τον βρω ποτέ.
Μα τώρα που κατάλαβα πόσο μπλεγμένο είναι το μυαλό μου
φοβάμαι μην το βρω και χάσω το όνειρό μου...

Να ζω για έναν κόσμο που ζει μες στο μυαλό μου.

Συνήθισα να είμαι μια σκιά
ανάμεσα σε πρόσωπα χαμένα.
Δίχως καμία σιγουριά
Τα μάτια μου κρατιούνται δακρυσμένα.

Είμαι και πάλι εδώ στον κόσμο μου ασφαλής
και είσαι καλεσμένος αν το θέλεις.
Εγώ να ξέρεις θα είμαι πάντα εδώ
Τον κόσμο μου φυλάω..

Έλα να με προσέχεις... αν το θέλεις.

Χάρηκα που βρέθηκα επιτέλους στα νερά μου. Μοιάζει τρομακτική η νέα ατμόσφαιρα όμως. Κάθε αρχή και δύσκολη λένε.
Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Εικαστικών Σπουδών Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εφάμιλλη της ιατρικής σε δυσκολία λένε. Δεν γνωρίζω πάντως εγώ κόπιασα για κάτι τέτοιο κι είναι το μόνο σίγουρο. Με θυμάμαι τριών χρονών ακόμα που ζωγράφισα μια λεοπάρδαλη στο χαρτί. Η γιαγιά μου τρελάθηκε που το είδε κ το έδειχνε σε κόσμο. Δεν το πίστευαν ότι είχα κάνει τέτοια δουλειά στα τρία μου. Μα είναι θέμα αγάπης προς αυτό που θες να κάνεις. Ότι θέλεις το μπορείς. Ότι πιστεύεις το καταφέρνεις. Τόσα συναισθήματα αυτή τη βδομάδα που βλέπεις τρελάθηκε ο οργανισμός μου. Είχα να σηκώσω πυρετό από το γυμνάσιο.
Φυσικά δεν γίνεται να χαρείς και να μην στο χαλάσουν κοντινοί παράγοντες.
Συχνά αναρωτιέσαι, μα καλά κανένας πια δεν θέλει να σε βλέπει χαρούμενο?
Κακία κακία και όλα μονόπλευρα. Δεν πρέπει να είμαστε κακοί άνθρωποι αλλά τα κοντινά μας άτομα είναι πρώτα στο να μας απογοητεύουν. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε το τι είναι φανερό.
Η οικογένεια είναι το μόνο που μπορεί να αντέξει σε μια ζωή.
Ω θεέ, η ευθύνη του καλλιτέχνη προς την κοινωνία είναι μεγάλη είπε. Μα τι άνθρωπος. Μίλησε στην ψυχή μου με μια παράγραφο. Ποτέ δεν θα σου αρέσει η δουλειά σου γιατί δεν υπάρχει το μ αρέσει ή το δεν μ'αρέσει. Υποκειμενικότητα γαλήνη ευτυχία. Πόσο σ αγαπώ υποκειμενικότητα. Είσαι το πάν μου. Η λύτρωση μου.
Όπως είπε κ αυτός ο άξιος άνθρωπος που το βλέμμα του βγάζει σπίθες, ο μικρός καλλιτέχνης περνάει μια δοκιμασία αλλά τώρα ξεκινούν τα δύσκολα. Ε προφανώς. Όλο και κάποια έμπνευση θα πάρεις. Απογοήτευση, Αρρώστιες, Στεναχώρια.... ο "καλλιτέχνης" υποφέρει. Καλώς ήρθες στον κόσμο των φοιτητών μικρή μου. Εκεί που όλοι θα καλοπερνάν γιατί "έτσι κάνουν οι νέοι" και εσύ θα είσαι κρυμμένη στο ράφι κλαίγοντας. Μα θα είναι δημιουργικό κλάμα. Με τα δάκρυά μου θα ανατινάξω πολλά μυαλά εγώ.

Εσύ τι γνωρίζεις από θυσίες?

Θυσίες? Και τι ξέρεις εσύ από θυσίες?
Τι γνωρίζεις από έναν κόσμο ερείπιο,
από μια ζωή χαμένη.
Και τι γνωρίζεις από ιστορίες παιδιών που εφιάλτες τους χαλούν τα όνειρα
με σάρκα και οστά.
Τέρατα τα κυνηγάνε, στο μυαλό τους και τα τρώνε.
Τι γνωρίζεις από μοναξιά, αφού ποτέ δεν ήσουν μόνος στο μυαλό σου.
Από αγωνία επίσης, αφού πάντα ένιωθες ασφάλεια με άλλους και με τον εαυτό σου.
Και τι γνωρίζεις από δάκρυ
φαρμάκι ή ναρκωτικό?
Θυσίες. Θα σου πω εγώ τι είναι θυσία.
Να κάνεις πάντα το καλό και ευχαριστώ δεν έχει.
Να βλέπεις κόσμο μέσα από γυάλινα μάτια που δακρύζουν με καημό.
Να ξέρεις πως δεν είσαι ο πρώτος ακόμα κι αν είσαι ο καλύτερος στο πλήθος.
Να ζεις μοναχικός, όσο φιλικός κι αν δείχνεις, το τέρας μέσα σου να προσπαθείς να κρύψεις.
Βλέπεις πως η ζωή είναι θάνατος,
άραγε μετά τι να χει.
Πως ότι και να κάνεις μονάχος θα σαι, στο μυαλό και στη ζωή.
Φίλους δεν θα 'χεις, χρόνο να ζήσεις,
σε όνειρα στάχτες θα κοιμάσαι.
Γιατί το μυαλό σου δεν έχει χρόνο για θνητά αγαθά.
Μα για να μάθει πως μπορείς να μην είσαι μόνος
μέσα στο πλήθος των νεκρών κυμάτων.
Γιατί ποτέ δεν θα νιώσεις ζεστασιά και ευτυχία
όσο γνωρίζεις πως η ζωή είναι μια φαύλη δυστυχία.
Πως ότι υπάρχει υποφέρει ακόμα κι αν δεν το ξέρει.
Πως ότι αγαπάς πεθαίνει
πως όσο κι αν πονάς δεν φεύγει ο πόνος που κρατάς βαθιά μες στην ψυχή σου.
Τι κι αν σου είπαν οι γονείς θα είμαστε μαζί σου
τι κι αν σου λένε τα παιδιά που βγήκατε στο μπαρ
πως η ζωή είναι ωραία ζήσε αγάπα γέλα
εσύ τον θάνατο θα αναζητάς
για να σε σώσει από τα χέρια
του αργού θανάτου
του βασανισμού
και του  εαυτού σου.
Εσύ τον θάνατο θα αναζητάς
γιατί θα ξέρεις πως
μόνος γεννήθηκες
και μόνος θα πεθάνεις.

Η δύναμη της μοναξιάς

Άλλαξε ο καιρός
σκοτείνιασε ο ουρανός.
Το πρόσωπό μου κοίταξα
και έγινε καπνός.
Είδα στον καθρέφτη
πόνο και αγωνία.
Μάτωσαν τα χείλια
με κάθε λέξη του.
Και ένιωσα φοβία
για κάθε μου πικρία
για κάθε μου ανάγκη
να λέω
πως μπορώ.

Μου πήραν τον αέρα
μου πήραν την ελπίδα
που μόνο αυτήν κρατούσα
στα χέρια μου σφιχτά.
Με είδαν καθώς έπεφτα
στο χώμα καθώς έκλαιγα
με πέρασαν για αδύναμη
και ξέχασα την δύναμη
που είχα συντροφιά.

Μονάχη περπατούσα
που όντως κι όμως ήμουν
και κάθε μου πνοή
που με χτύπαγε γερά
εκεί που με κρατούσα
την λύπη μου χτυπούσα
που χτύπαγε αλύπητα
την πέτρινη καρδιά.

Και τώρα εγώ χορεύω
τον πόνο κοροϊδεύω
του λέω πως δεν έχει
δύναμη και καρδιά.
Γιατί κάποτε είχα
και τώρα έχω σκόνη
μα να θυμούνται όλοι
η σκόνη μου πετά.