Το καλύτερο ποίημα.

Το καλύτερο το ποίημα θα είναι αυτό

στο οποίο θα περιέχονται κομμάτια του εαυτού σου

και αλήθειες

Στο οποίο θα βρέχονται οι λέξεις κυκλικά

σαν δάκρυα να πέφταν στο χαρτί

και το διάλυαν με τη μια.

Το καλύτερο το ποίημα θα ήταν

αυτό το οποίο δεν θα είχε λέξεις

και η σιωπή θα οδηγούσε στο άπειρο τη σκέψη

και στο τίποτα συγχρόνως

περιγραφή κενότητας

στίγματα νιχιλισμού 

και ελπίδα αποστόλου ενός θετικισμού

που όμως δεν υπάρχει.

Και κατάρα στους ποιητές

κατάρα και ευλογία

γιατί καταραμένοι γράφουν με το αίμα τους

γλείφοντας σελίδες με τη σκέψη τους

την μάταια

στον κόσμο

την χαμένη.

Το καλύτερο το ποίημα

θα ήταν καμένο, σχισμένο και σε στάχτη

από ζωές που έζησε

για να το παίρνει ο αέρας

και να το αναπνέουν οι θεοί

οι άψυχοι

οι νεκροί.

Γιατί ποιος έξυπνος θα γράψει για να γράψει

και ποιος έξυπνος θα χαραχτεί με πόνο

και με λάσπη

με τη βρωμιά των κολασμένων του έξω κόσμου

και της ανάγκης για ανακάλυψη παθών και χάους

σε εγκέφαλο μικρότερο από μπάλα και κουτάκι

μα με άπειρο ποσοστό ανήμπορης ταραχής.

Το καλύτερο το ποίημα να πάει στο διάολο

ο οποίος θα το εκτιμήσει για τα πάθη του

και θα του βάλει χειρότερα από πάνω

θα το φτύσει

και έπειτα θα το παρατήσει μες στο χώμα

τα σκουλήκια να το φάνε

Γιατί το καλύτερο το ποίημα δεν είναι σε χαρτί

μα σε καρδιά σιωπηλή

προσπαθώντας να ειπωθεί

και με σπαθί κόβει την πορεία του 

προς τα κάτω.

Γιατί όλοι γελάνε με τα όμορφα τα λόγια

και όλοι γελάνε μέχρι να έρθει η σειρά τους

και όλοι κρίνουν με τα χειρότερα τα λόγια

και πληγώνουν τους άλλους

μέχρι να έρθει η σειρά η δικιά τους

που θα μπήξει το μαχαίρι στην άδεια την καρδιά τους.

Και το ποίημα θα καεί γιατί δεν είναι ωραίο.

Γιατί έχει γραφτεί πλέον σε μια σελίδα σαλιωμένη με βρωμιά και γλίτσα από τα σωθικά τους

γιατί το νόημα δεν υπάρχει και δεν έχει λόγο ύπαρξης στα άδεια τέρατα τους.

Μα οι κενές σελίδες είναι αυτές που λάθη δεν αντέχουν

χαράζουν πορεία στη φωτιά και ότι καιν το έχουν.

Το καλύτερο το ποίημα δεν υπάρχει.

Το έφαγαν τα αγρίμια.
Και το έφτυσαν.

Το έσκισαν.

Και δεν υπάρχει πια.

Στο χώμα κείτεται με ιδέες.

Και αυτό δεν είναι παρά 

μια περιγραφή φτηνή 

της όμορφης του φύσης

ανύπαρκτης και ονειρικής

μα κολασμένης ρήξης.

Απόσταγμα ελπίδας και σκόνη απελπισίας.

Και τέλος, η αρχή μιας κατακλείδας.

Κι όμως ακόμα το αισθάνομαι που χάνεται στο σύμπαν.

Το καλύτερο το ποίημα..
..Δεν τελείωσε, ποτέ.

Ακούγοντας αυτό. 

Silence.

Silence is the most beautiful and meaningful sound.
It has always a lot to say without even using a single word.
It is the most explainable way of being nothing, feeling a lot things and not wanting to share anything with a group of creatures who will never understand a word - while silence has so many things to share.

Its like an ocean, a vast ocean covered with so many treasures but hiding them in its waves, like cuddling them so softly, kissing the shore with the most beautiful lips of it, those who has nothing more to say, nothing except an endless sea of nothing, because nothing is what she can give to the one she loves except the very truth of her waves, its silence.

Only the truth, the most important thing of all.

And then the ocean can be very dangerous, you see it by the way she can shape stones to what she wants, but always to the most beautiful ones, the most unique ones, only by touching them. And they still there, they still keep an eye to her, while working this terrific creation with only her strict nature.

And what about this unending, infinite world under it, under the silent waves, who can only calm and make you feel something. This infinite meaning, the boundless treasures and lifeforms just under this beautiful and open world, unknown to the most of the living ones, but visible only to exceptions, those who can live inside her dark nature, without the apocalyptic light of the day, because in her darkness you can see everything, without limits, without the ugliness of a dry day. In her darkness you can see everything.

But those who love the sea will love and the darkness of it, just because the darkness is what it is about.
And silence is the only truth about her nature, bacause only her waves can give a sense of music to the one who can hear her not the one who is made only to watch and ask her favours.

They pollute her beautiful nature with their ugly bodies and using her for pleasure, without being able to see not even her inner rich and very unique beauty of her.

Because silence is all she can give, and vast are her treasures, she has to hide from those who makes her suffer. And blessed she is for keeping the monsters inside her, so they are not willing to consume all the worthless ones.

Condemned are those who talk to say much, when the only thing which can be spoken is the silence itself. And cursed are those who need to show much and ask for attention.
Because beautiful things dont ask for attention, they get it by the start.
And maybe if they really worth it, they keep it forever.

Like the sea itself.
Like the silence of her waves
And then they whisper safe
eternity awaits.

Το ψέμα.

Τα ψέματα είναι ο κυριότερος λόγος που γράφω για άλλη μια φορά.

Ένα ψέμα μπορεί να είναι καθοριστικό για πολλά πράγματα

και πάντα μαθαίνεται.

Όταν αγαπάς ανθρώπους πρέπει να σέβεσαι, 

να είσαι ειλικρινής και να ξέρεις τι ζητάς.

Δεν έχει ποτέ κανένας δικαίωμα να καταστρέφει ψυχές μόνο και μόνο 

για να καλύψει τις βρομιές του

τις αδυναμίες του και τον εγωισμό του

κάτι τέτοιες στιγμές είναι που θα βρίσω και δεν θα νιώσω άσχημα γιαυτό

γιατί μερικοί άνθρωποι δεν έχουν συναισθήματα

παρά μόνο πλάθουν έναν κόσμο ψεύτικο στον οποίο μπορούν να παρασιτήσουν

και να σου πιουν την κάθε στάλα αλήθειας που έχεις μέσα σου

το ψέμα διψάει

Και ναι εγώ γράφω πολύ καλύτερη ποίηση 

από άλλα υποκείμενα

που αναζητούν συνέχεια το πως θα κάνουν συνουσίες

σαν κάποιο είδος γλίτσας που κολλάει 

πουλώντας ερωτισμό και ενδιαφέρον

και θάνατος να τα βρει άτομα σαν αυτά

γιατί παράσιτα είναι που σου τρων τα σωθικά.

Ποτέ δεν θα ευτυχίσουν...

Γιατί πουλάνε χαρακτήρα και μοστράρουν.

Και είναι η τελευταία φορά που βάφω με πόνο την σελίδα μου

για ένα τέτοιο θέμα

σαν αυτό 

το βρωμερό του ψεύδους.

Είθε να μαθευτεί το ψεύδος τους παντού

σε όσους το πουλάνε

και πόνο να έχουν μόνο να θυμούνται

το πόσο δεν αξίζουν 

για να τους αγαπάνε.

Αυτά τα λόγια μου τα λίγα

και καίω τα χαρτιά μου.

Τόσα βρώμικα ψευδώνυμα σε εμένα δεν κολλάνε.

Να πλένουν το στόμα τους για εμένα όταν μιλάνε.

Αντίο στους αγαπητούς

αντίο στους εχθρούς μου..

Και σε όσους ψεύτικα λουλούδια μου προσέφεραν

και τώρα θα τα κάψω.

Ζάλη.

Το κεφάλι πονάει και το τρένο φεύγει.

Και το έχασε επειδή δεν δεχόταν να πει μια ιστορία φαντασίας.

Και το κεφάλι μου πονάει ακόμα.

Δεν ξέρω τι έχω απλά πονάει πολύ.

Σουβλιές στο στομάχι αλλά θα περάσουν.

Σηκώθηκα για νερό και το τρένο έτρεχε.

Ζαλίστηκα σε μια φάση και έπεσα κάτω.

Βγήκα να πάρω αέρα

μα κουνούσε πολύ το βαγόνι.

Κι αν πέσω;

Μα, θαύματα δεν γίνονται νεαρή.

Θαύματα δεν γίνονται.

Αμφιβολίες.

Αποστάγματα δακρύων και κενότητας, αφόρητου άγχους και ζέστης.
Αποστασιοποιημένα σώματα.
Ο εγκέφαλος δεν έχει την ικανότητα να τα κατανοεί όλα.
Να τα καταλαβαίνει.
Αναμνήσεις από ιστορίες που δεν έγιναν και όνειρα του παρελθόντος.
Ανάγκη για να ανοίξεις το στόμα
να μιλήσεις, να φωνάξεις
αλλά πάντα κλειστό παραμένει
ποιος να ακούσει και αν ακούσει τι να ακούσει
η ζωή δεν είναι για όλους
ούτε οι ιστορίες.
Δεν θυμάμαι να έμαθα κάτι τις τελευταίες μέρες
όλα κυλούν απλά για να κυλούν
και οι αμφιβολίες παραμένουν
άραγε τα όνειρα αξίζουν να υπάρχουν
ή μήπως μιλούμε για ματαιότητα στο χρόνο
και αν πρόκειται για ματαιότητα τότε γιατί να είμαι μόνη εδώ
και να την σκέφτομαι
και να με τρώει
και να διαλύομαι.
Τι να αποτραβηχτείς από  τον κόσμο εκεί θα είναι αυτός και θα σε κυνηγάει
και πάντα θα καταλήγεις με άδεια χέρια
και την ανάμνηση του ονείρου
και χέρια μες στα μάτια
υποσχόμενος μια μέρα να τα βγάλεις για να μην βλέπεις
εκφράσεις

και όμορφα πρόσωπα.

Ξεφόρτισμα και σύμπαντα.

Υποσχέσεις, λόγια, υπερβολές, χρόνος, ενέργεια, σπατάλη, χρέος, πόνος, ευτυχία μα όλα αυτά στο τέλος να καταλήγουν στον ανθρώπινο εγωισμό. Ο άνθρωπος με την πάροδο του χρόνου κατάφερε να βάλει τον εγωισμό στη ζωή του και να τον θεωρήσει κάτι τόσο φυσικό που και μόνο η απώλειά του να φαντάζει εξωπραγματική και αδύνατο να γίνει. Μα δεν μπορούμε απλά να νιώσουμε την διαφορετικότητα που έχει ο καθένας σαν ξεχωριστό άτομο; Δεν οφείλουμε να έχουμε ο καθένας έναν τόπο ασφάλειας στη ζωή μας - τον εαυτό μας, ο οποίος θα είναι το μόνο πράγμα που θα ξέρουμε κάπως αν και όχι ικανοποιητικά και τέλεια σε σχέση με την όλη υποκειμενικότητα του κόσμου ολόκληρου; Είναι βέβαια και η ιδέα που δημιουργούμε στο κεφάλι μας, με το να προσπαθούμε να μοιραστούμε τον εαυτό μας με άλλα υπάρχοντα είδη για να μην νιώθουμε την ματαιότητα της ύπαρξης και το φόβο του αγνώστου, ή ακόμα τον φόβο του να μείνουμε μόνοι μας με τον εαυτό μας, να ηχεί γύρω μας η φωνή μας όσο πιο δυνατά μπορούμε και ο μόνος ήχος που παίρνουμε σαν αντάλλαγμα να είναι ο αντίλαλος του εαυτού μας. 

Και όμως πονάει η ύπαρξη, πονάει το να ξέρεις πόσο μόνος θα είσαι ότι κι αν γίνει και το μόνο που θα κάνεις θα είναι να συναντάς κόσμους στην άλλη μεριά του γυαλιού από τον γυάλινο διάδρομο που τρέχεις και δεν ξέρεις που θα φτάσεις, σαν να πρόκειται για παράλληλα σύμπαντα, ένα σύμπαν ο κάθε άνθρωπος. Αλήθεια, πόσοι διαφορετικοί κόσμοι για να εξερευνήσει κανείς. Ποτέ καλά καλά όμως δεν θα εξερευνήσουμε και ολόκληρο τον δικό μας, άρα το να τρέχεις να προλάβεις αναμνήσεις και εμπειρίες, το κυνήγι στιγμών στο χρόνο ίσως είναι ότι πιο κουραστικό, αγχωτικό και απογοητευτικό πράγμα. Ποτέ δεν υπάρχει χρόνος για τα σύμπαντα των άλλων παρά μόνο περιληπτικά.
Και πάντα, πάντα όμως σαν όντα θα κάνουμε τον δρόμο μας ακόμα πιο δύσκολο με την έλλειψη ειλικρίνειας, με το να νομίζουμε πως μόνο το δικό μας σύμπαν είναι που πρέπει να ανακαλυφθεί και με το να χάνουμε χρόνο σε μικροπρέπειες. 

Άραγε είναι τίποτα σημαντικό ποτέ για εμάς τους ίδιους ή απλά κοιτάμε ευκαιρίες που συμβαδίζουν με το δρόμο μας για να γλυτώσουμε για λίγο από την μονάχη και τραγική ύπαρξή μας;

Κατά πόσο θα κάναμε θυσίες πράγματα για εμάς για να ικανοποιήσουμε αυτό τον φόβο;

Άραγε θεωρείται φόβος ή είναι απλά φύση μας τέτοια του να αναζητάει συντροφιά στο οτιδήποτε, όποιο κι αν είναι το κάλεσμα κάποιου.

Είναι σωστό να πορευόμαστε μόνοι και να αναζητάμε την κατάλληλη συντροφιά ή ακόμα και η συντροφικότητα εμπλέκει τις σταδιοδρομίες του σύμπαντος που έχει να διασχίσει ο καθένας μας στη ζωή του;

Και ξαναλέω, πόσο παίζει να πονάει αυτή η σάρκα που αναπνέει με γνώμονα το θάνατο και το τι θα προλάβει σε αυτό το διάστημα που μεσολαβεί για να κάνει, τι είναι σωστό να κάνει και τι θα υπάρξει μετά για το εσωτερικό του δοχείου. Το απόλυτο χάος, κενό ή ξανά η αρχή; Δεν θα ήθελα να το σκέφτομαι. Ίσως όσο και να πιστεύω πως οι ψυχές δεν τελειώνουν στον θάνατο να με τρομάζει το γεγονός πως ξανά θα συμβεί το ίδιο πράγμα, η ίδια ματαιότητα σε επανάληψη δίχως λόγο και αιτία, με το να χάνεις ότι πάσχισες να κερδίσεις με κόπο και δάκρυα, και όσα πάσχισε η ψυχή να κρατήσει μέσα της μετά το θάνατο, όσα πάθη τράβηξε το κορμί για να καταλήξει στο χώμα, τρώγοντας το τα σκουλήκια που μπορεί να είναι και αυτά κάποια ψυχή που έκανε τον κύκλο της, αν έχουν κύκλο οι ψυχές,  και έπειτα κατέληξαν να αποσυνθέτουν μαχητές που έπεσαν στον πόλεμο του χρόνου και της παγίδας λεγόμενης ζωής που τυραννάει μυαλά και μυαλά.
Πονάω, πονάω πολύ με τόσες σκέψεις και ποτέ τους δεν τελειώνουν όσο ψύχραιμη κι αν φαίνομαι.

Είναι τραγικό το να διοχετεύεις τόση ενέργεια στις σκέψεις, τόσες που να μην χωράει το μυαλό σου να κάνει απλές λειτουργίες και να μην μπορείς να ανοίξεις το στόμα σου να μιλήσεις, να πεις απλά πράγματα και να σε παρεξηγούν, να σε περνάνε για κανένα κομπλεξικό άτομο ή κάποιον που δεν έχει και πολλά να πει, ενώ στην πραγματικότητα οι λέξεις είναι τόσες πολλές που μπουκώνουν στο λαιμό και δεν χωράν να βγουν.

Χρειάζομαι χρόνο μόνη μου να ξεφορτίσω.

Μικρά κομμάτια
μεγάλα σε αξία
και βάρος και ιστορία
κυλούν μες στο μυαλό
κομμένα και ραμμένα
έτσι ώστε να χωράνε
βαθιά μες στο μυαλό
και ταυτόχρονα να ξετρυπώνουν
κάθε φορά για να θυμίσουν καταστάσεις
και το πόσο άλλαξαν
κιτρίνισαν
και δεν πονάνε πλέον
ή απλά στέρεψαν οι λίμνες
μοιάζουν με παλιές φωτογραφίες
που θυμίζουν εποχές που φύγαν
κάτι ξεχασμένο στο χρόνο
που το πήρε ο αέρας
και ο χρόνος ο ίδιος
οι καταστάσεις
διαλύθηκαν σαν κάτι παλιό
και βούλες υγρές ακόμα πάνω τους κρυώνουν
λάθος
μάλλον από τα δάκρυα θα είναι
ξαφνικά ανανεώθηκαν,
γίνανε πιο όμορφες.
Ξέχασαν την κρύα όψη που είχαν
την θαμπή
μα δεν παν να είναι ακόμα παλιές φωτογραφίες
σε γερασμένα χέρια
με πρόσωπα θαμπά και άγνωστα πλέον
με το ζόρι η γεύση να έρχεται στα χείλη
με δυσκολία η μυρωδιά και η σκέψη να επανέρχεται
αλλά μάταιο.
Και τι είναι εξάλλου μια απώλεια
μπροστά στον τρόμο
ή θαλπωρή της αλλαγής μπορείς να πεις
θα σου πω αν θες εγώ, να μάθεις
ο θάνατος ο ίδιος είναι
γιατί όσο η λεπίδα σε κόβει κομματάκια
χωρίς να νιώθεις
άλλο τόσο κι αυτό
σε καταστρέφει
ψυχικά

Αποσπάστηκα από τις ανησυχίες
και τα πάθη
και τις ανάγκες
και τα συναισθήματα
και τα πρέπει
και τα νομίζω
και τα δήθεν
και τις αλήθειες
και από άτομα
και από συνθήκες
και από παρόν
και από μέλλον
και παρελθόν
και από τον εαυτό μου
και από την ζωή την ίδια

για να φτάσω στο σημείο να μην ξέρω που πηγαίνω
και αυτή την φορά να μην γνωρίζω καν αν με θεωρώ ελεύθερη
ή απλά με καταπιέζω
για να με βάλω στον κόσμο που θέλω να δω μα δεν υπάρχει.

Γιατί μου κρύβουν πράγματα ίσως που δεν γνωρίζω
και δεν μπορώ να μένω κάπου που τίποτα δεν ορίζω
σε ετοιμόρροπο σπίτι
βυθισμένο στο χώμα
απομόνωση πάντα
ραγισμένη καρδιά
μπαλωμένη γερά
και με χέρια σφιχτά
με ανοιχτά τα μάτια να κοιμάμαι
μην πέσει και με πλακώσει ο ουρανός
και γίνω χώμα κι εγώ.

Και τι να δώσω όταν τίποτα
μα τίποτα δεν μου έχει μείνει

πέρα από
τον
εαυτό μου.

Γιατί # ?

Αέρα, πες μου ένα μυστικό, γιατί τα δέντρα τραγουδούν μες στο σκοτάδι
όταν θα έπρεπε να κοιμούνται για τα μάτια της ημέρας
η νύχτα τα σκεπάζει όλα μα αυτά δέρνονται μαζί σου κάθε βράδυ.

Και, αέρα, πες μου γιατί κοιτάζω κάθε βράδυ ουρανό πριν κοιμηθώ, γιατί τρέμει η ψυχή μου για το μέλλον το μακρύ γιατί
γιατί δεν μπορώ να κοιμηθώ ένα βράδυ δίχως σκέψεις, δεν αντέχω υποθέσεις και αποστάσεις.

Γιατί αντί να είμαι ήσυχη πενθώ και διαγράφω ομορφιές για τα μάτια των πληγών μου
γιατί
γιατί να ξύσω τις πληγές, γιατί να σκάψω τις λακκούβες γιατί
γιατί
μια μέρα να ξυπνήσω ήσυχη - μα πως αυτό δεν γίνεται τι είπα, αφού υπάρχω
και η ζωή αφανίζεται μέρα με τη μέρα, αποσπάται από εσένα
ω, αέρα.

μα γιατί
γιατί
να ξεραίνονται τα μάτια μου σε σκέψεις άρρωστες και στην όψη των σημαδιών μου
και αντί να απαλύνουν οι καλές από αυτές το μυαλό μου δάκρυα πύρινα το ποτίζουν μες στα μάτια και το καίνε
γιατί
γιατί

γιατί.

Η κατάρα του να είσαι κλεισμένος μέσα στο σωματικό σου δοχείο δίχως την ικανότητα του να μπορείς να νιώσεις τι ακριβώς νιώθει ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου όποιος κι αν είναι αυτός, συναισθηματικό μπλοκάρισμα, κοκομπλόκο, κενότητα, αδράνεια και όλα τα σχετικά. Επιτρέπονται οι καταπιέσεις του εαυτού και οι συναισθηματικές σταθερότητες του τύπου "έτσι πρέπει" και όχι "έτσι νιώθω". Ιδιαιτερότητα στην ζωή δεν υφίσταται; Αποβλάκωση και όλα τα λογής πράγματα, το στομάχι μου κόμπος και γράφω ακόμα χωρίς να ξέρω τον λόγο, ω ναι, το βρήκα. Χάος. Το απόλυτο χάος. Η μαύρη τρύπα, το απέραντο τίποτα, το κενό, η παράνοια, η απόγνωση, ο θάνατος ο ίδιος. Όταν στο χρυσό σου κελί μαθαίνεις να τραγουδάς πιο όμορφα από το κάθε ένα αηδόνι εκεί έξω που πάντα έχει κάτι να πει, γιατί όμως; Γιατί ξέρεις πως το να ονειροπολείς μπορεί πάντοτε να καταλήξει στο άπειρο πέρα από την εμπειρία που ίσως και να σταματήσει να υφίσταται σε λογικά πλαίσια και στο να είναι υπαρκτή σε πολλούς τομείς. Γιατί γνωρίζεις πως η γνώση είναι θάνατος και ο θάνατος η εύκολη λύση; Όχι, ο θάνατος είναι λύση σκέτο. Είναι το αποτέλεσμα σε κάθε μαθηματική πράξη, σε κάθε πράξη γενικά της ζωής, μετά από αυτήν έρχεται αυτός, μετά από αυτόν; Δεν γνωρίζουμε. Η απεραντοσύνη του σύμπαντος ίσως, ίσως το ότι το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται να μας θυμίζει το πόσο δεν πρέπει να ψαχουλεύουμε καταστάσεις και θέματα που μπορεί να καταλήξουν σε ένα χαοτικό συμπέρασμα χωρίς δυνατότητα αποφυγής, αλλά η αδράνεια; Η αδράνεια δεν είναι λύση. Είναι ο θάνατος ο ίδιος. Θάνατος. Θάνατος. Όλα εκεί. Το μέλλον είναι.
Αυτός.



"People who comprehend a thing to its very depths rarely stay faithful to it for ever. For they have brought its depths into the light of day: and in the depths there is always much that is unpleasant to see." ~ Nietzsche