Η κοινωνία των μιμιδίων.

 Οι επιλογές είναι λάθη και τα λάθη ανθρώπινα. Άνθρωπος δεν γίνεσαι, μα καταντάς. Και για να μην καταντήσεις να είσαι μέσα στο ποσοστό των ανθρώπων πρέπει να έχεις στόχο κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι. Έτσι εξελίσσεσαι .
Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής, εγκληματίας, άπληστος, μουσουλμάνος, χριστιανός, ψεύτης, κακοήθης.
Όλοι γίνονται κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν αντιμετωπιστεί ή ανατραφεί από την κοινωνία και την κουλτούρα. Πρόκειται για λευκές σελίδες βιβλίου, ανάλογα με το τι θα τυπωθεί πάνω τους, το τι μελάνι θα τις ακουμπήσει, τι ιστορία θα γράψουν, τι κεφάλαια θα έχουν έχουν και τις ανάλογες βάσεις για να γράψουν ανάλογες ιστορίες, να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Και πως να αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί, πως να αγαπήσεις αυτό που σε έκαναν άλλοι, αυτό που σε ανάγκασαν να είσαι στην κοινωνία από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Πως να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που κοιμάσαι από παιδί, από τον ρόλο που υποτίθεται πως έπαιζες για χρόνια, πως να βγεις από το θέατρο που σου πούλησαν και που επέτρεψες άθελά σου στον εαυτό σου να παίξει; Πως να ακολουθήσεις νέο δρόμο; Πως να σκοτώσεις όλα τα μιμίδια μέσα σου που φύτρωσαν από άλλους; Τα υποτιθέμενα πρέπει, τα σφάλματα, τον αρνητισμό, το μίσος, το ψέμα; Πως να βάλεις φωτιά στο παρελθόν και να αφήσεις τον χαμένο χρόνο να πάει στο διάολο και να κοιτάξεις μπροστά όσο χρόνο σου απέμεινε χωρίς να χύσεις ούτε δάκρυ για όσα έχασες;
Απλά και μόνο με μια σκέψη.
Με μια κίνηση.
Και όλα θα αποκτήσουν φλεγόμενα φτερά.

Γιατί όταν μια ζωή μιμίσαι τους άλλους, αυτά που σου λένε αναπαράγεις ξανά και ξανά, ακολουθείς πρέπει και ψευτοκουλτούρες, ανθρώπους είδωλα και παραμένεις στάσιμος, το παίζεις εκ του ασφαλούς και δεν δέχεσαι να προσφέρεις κάτι καλύτερο από το ψέμα που τρως, δεν εξελίσσεσαι.
Η εξέλιξη απαιτεί πόνο, απαιτεί να σκίσεις το δέρμα σου για να βγει το νέο, πιο δυνατό, να ματώσεις, να πάθεις ανοσία από μέσα σου.

Έτσι μόνο θα ξυπνήσεις.
Έτσι μόνο θα γίνεις ο εαυτός σου.
Έτσι μόνο
θα φτάσεις έστω κατά μια έννοια
την έννοια του να είσαι ελεύθερος.

I wrote this while listening to this.

Παραλογισμός

Πέρασαν οι ώρες και η θηλιά στο λαιμό έσφιγγε όλο και περισσότερο.
Τι είναι η ζωή χωρίς δράση. Χωρίς το συναίσθημα πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγει η γη κάτω από τα πόδια σου και να βρεθείς σε κάποιο άγνωστο ακόμα και σε σένα μέρος, ακόμα και πέρα από τη λογική σου, να βρεθείς στο κενό η σε κάποια κόλαση μακριά από τα άτομα που έχεις δίπλα σου, μακριά από όσα συνήθιζες να είσαι.
Αλλά ίσως ούτε και οι αναμνήσεις να έχουν μεγάλη αξία, ίσως ακόμα και αυτά να γίνονται στάχτες στην πορεία.
Πως είναι άραγε να κόβεις τη ζωή στα δυο
σαν το χασάπη που είναι η δουλειά του να κόβει τις σάρκες και να τις μοιράζει σε τιμές ευκαιρίας
σε καταστήματα που πλημμυρίζουν κόσμο
σε καταστήματα που βρωμάνε ανθρώπους
κουτοπόνηρα νιάτα, ξεμωραμένους γέρους και μίζερους ενήλικες.
Οι περισσότεροι από τους παραπάνω ούτε στο ελάχιστο ικανοί να αναπτύξουν μια ιδεώδη προσωπικότητα,
να ζητήσουν μόνοι τους από τον εαυτό τους μια δανεική ταυτότητα
και οχι από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς.
Πονούσε πολύ το να σκέφτομαι
ήταν λες και χιλιάδες καρφιά διεισδύαν μέσα στο μυαλό μου και μου αφαιρούσαν την ικανότητα της ελεύθερης σκέψης κάνοντας με εμμονική.
Ο κόσμος είναι άσχημος και ακόμα περισσότερο από τα μούτρα τους οι χαρακτήρες τους.
Θέλω να αποδράσω από το κελί τους
και απλά να μείνω μόνη.
Θα ξεχάσω, θα συνηθίσω και θα επιβιώσω.
Ακόμα και αν αυτό σημάνει το τέλος μου
θα το αντέξω
όπως αντέχω τα πάντα εξάλλου όλη μου τη ζωή.
Είναι ωραίο να είσαι μαχητής.
Είναι ωραίο να μετράς πληγές.
Να αναζωπυρώνεις ελπίδες χαμένες
είναι ρομαντικό.
Και ο ρομαντισμός, ακόμα και ο ρεαλισμός είναι σπάνιος στον κόσμο.
Ακριβέστατα ακόμα και ο ρεαλισμός
Διώτι αυτή την στιγμή κυβερνάει ο απόλυτος παραλογισμός τριγύρω
η κόλαση η ίδια
και θα χιμήξει να τους φάει. 

Does it feel right to cut inside my mind and let me bleed to death
to set this world on fire and go on with life
to leave this place you once called home
without knowing that you never had enough of it
without having enought of yourself to get away with
without excuses and new directions
the routine of trying
the comfort of lying
is an undying demise.

~

I am disgusted
with all these people
I have to get away
I have to get away
I am dying
I am drowning here
I have to go away.

I need to breath clean air
without any negative thoughts
I need to be alone for a while
with myself
only with myself
only with the wind
I have to get away
to refill

I have to stay alone for a while
I have to breath without
these negative thoughts
inside my mind
I have to separate me
from myself
and from the others

I have to be alone
without any people
and their bad excuses
and their stupid needs
and their stupid faces
and their stupid lives
I have to get away
to live.

I need to stop talking
to stop thinking
I need to breath.

Άγνωστο.

Τι διαφορά έχει η κραυγή
από μια μεγάλη αλληλουχία
απεγνωσμένων λέξεων

γεννημένων από
ένα ζευγάρι μάτια
σε απόγνωση
αγναντεύοντας το υπερπέραν

και απλά κοιτώντας το κενό
με την ελπίδα
πως
θα βρουν το κάτι μέσα του.

Και τι σημασία έχει αν
το ναυάγιο βρίσκεται ξεχασμένο
σε μια όχθη
κάτω από τον ζεστό ήλιο

ή βυθισμένο
μέσα στο σκοτάδι
μιας απέραντης
μαυρίλας,
στον πάτο
μες
στη
θάλασσα.

Μια ανάσα
και μετά μια ακόμα
ώσπου τελειώνει ο χρόνος
και ξεκινάει η εποχή
της ασφυξίας.

Τι διαφορά έχει η ζωή
από μια σειρά δανεικών
ημερών
μια σειρά βιαστικών
εκπνοών
μέσα σε ένα χρονικό διάστημα
που τελειώνει.

Τι διαφορά έχει το να έρθεις μόνος
να ζήσεις μόνος
και μόνος σου να φύγεις
αφού το ναυάγιο
ναυάγιο θα μείνει

το ερείπιο
ερειπωμένο παραμένει
και το μέλλον
άγνωστο επιμένει
μαζί με όλη την αλήθεια του.

Το κτήριο.

 Περίεργοι άνθρωποι σαν εμένα
που μου μιλούσαν για θέματα
που συνήθιζα και εγώ για τα οποία να μιλάω
μου είπαν πως αν δεις τον ίδιο θάνατο του εαυτού σου
στον ύπνο σου πολλές φορές
ίσως να βλέπεις και το ίδιο σου το μέλλον.
 Είναι εκείνο το όνειρο που έχω καιρό να δω
το συνηθισμένο για μένα όνειρο που έβλεπα από μικρό παιδί
περπατώ ανέμελα μέχρι την άκρη ενός ψηλού κτηρίου
και έπειτα σαν να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως
αφήνομαι χαλαρά να με πάρει η βαρύτητα κάτω
και συνεχίζω να πέφτω και το τέλος έρχεται όταν σκάω στο έδαφος
ξυπνάω και νιώθω σαν να με κατάπιε το κρεβάτι μου.
Η συνήθεια αυτή του να πετάγομαι από κτήρια στον ύπνο μου
λες και είναι στο μυαλό μου να γίνει
λες και είναι η καθημερινή ρουτίνα ενός ατόμου
απλά να περπατάει μέχρι την άκρη των κτηρίων
και έπειτα να πέφτει και να σκάει σαν καρπούζι
άραγε άλλαξα το μέλλον μου ακόμα
ή κάποια τρέλα καραδοκεί να μου πάρει τα μυαλά
και να με κάνει να αγαπώ τα ύψη τόσο
ώστε να πέφτω λυσσαλέα στην αγκαλιά τους;
Άραγε πέρα από τις περίεργες ειδοποιήσεις του οργανισμού μου
έχω και την ικανότητα να αλλάζω τις καταστάσεις;
Μήπως την άλλαξα ήδη;
Μήπως είμαι στον δρόμο ακόμα;
Μήπως είμαι
στην άκρη
του
κτηρίου;

Τα αστέρια.

 Ήθελα πολύ να μετρήσω τα αστέρια εκείνο το βράδυ, στην ήσυχη παραλία, με τα κύματα να σκάνε δίπλα μας

αλλά ήταν τόσα πολλά που θα έχανα τη στιγμή. 

Μαζί με τις δικές μου ανησυχίες φοβήθηκα μήπως και ταράξω περισσότερο τη θάλασσα

και παρασυρθεί η σκέψη σου.

Αλήθεια δεν πίστευα πως ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή

πραγματικά έμοιαζε με όνειρο πως γίνεται το πρόσωπο που ντροπαλά άνοιγα την πόρτα και χαμογελούσα τότε να ήμουν τόσο άνετα μαζί του και να ζούσα τέτοια πράγματα.

Τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα αστέρια βλέπεις καθώς χαμογελούσε

και ίσως να λάμπανε και τα δάκρυά μου λίγο

αν τα πρόσεχε κάπως γρήγορα.

Χέρι χέρι περπατώντας στενά που δεν έχω ξαναπερπατήσει και κάνοντας όνειρα για το πως θα διακοσμήσουμε το δωμάτιό μας στο μέλλον

έμοιαζε σαν όνειρο που το μυαλό μου προσπαθούσε να τρυπήσει με την άρνηση

και τα άσχημα συναισθήματα που μου προκαλούσε.

Είσαι το μόνο άτομο που μπορεί να με κάνει να νιώσω πως πονάω από την αγάπη.

Ήρθες την κατάλληλη στιγμή και με οδηγείς ακόμα σε ξένα για μένα μέρη προς την κατεύθυνση που αγαπάω και συνεχίζεις να το κάνεις πέρα από την ακινησία μου και παρόλο που είμαι σαν ένα όχημα χωρίς ρόδες με σπρώχνεις απαλά προς την κατηφόρα για τον απέραντο ωκεανό.

Και τι έκπληξη

Ω, μα τι έκπληξη που δεν κολυμπάω πλέον μόνη...

Μείνε λίγο ακόμα στην παραλία μαζί μου

και διωξε την άρνηση για λίγο παραπάνω..

Black out.

Πως γυρνάω σπίτι
αν δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου;

Κάπου στον δρόμο χαμένος τριγυρνάει και κρυώνει.
Δεν νιώθω άνετα πλέον να γράφω σε αυτή τη σελίδα
καμία προσευχή δεν με βοηθάει
καμία σκέψη.
Το να γράφω υπήρξε συντροφιά για μένα
την ίδια που προσφέρει και ο αυτοτραυματισμός για μερικούς
βάζω στοίχημα πως αν δεν έγραφα
δεν θα είχε μείνει άκρο πάνω μου πλέον.
Γιαυτό αξίζει το γράψιμο λίγη δόξα από εμένα
πρέπει να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και με το ζόρι
για να το υμνήσω
που είναι ένας τρόπος για να ξελυσσάνε οι δαίμονες στο κεφάλι μου
έστω για λίγο
έστω για όσο το κάνω.
Και μέσα σε όλες τις νευρώσεις παράλληλα
η φιλοδοξία μου παρεμποδίζεται από την τεμπελιά.
Όπως είπε και ο Μπουκόφσκι κάποτε.
Φαίνεται πως πρέπει να είχα πολλά κοινά με αυτόν τον άνθρωπο.

{...}

Δεν μπορώ να τελειώσω ούτε ένα κείμενο απευθείας, όλα μένουν πάντα στη μέση
όπως και εγώ η ίδια
στη μέση
χωρίς κάποια ταυτότητα για να με χαρακτηρίζει
εμένα ή την κατάστασή που βρίσκομαι
τίποτα δεδομένο για μένα
όλα με καταστρέφουν αργά η γρήγορα
είτε κάνω κάτι είτε όχι
είναι στην φύση μου το να αναδομούμαι
το να καταστρέφω τα πάντα για να χτίσω
γιατί δεν αντέχω το βάρος
δεν αντέχω τις πολυτέλειες
και θέλω λίγα και καλά
κάνω τα κτίσματά μου ερείπια για να χτίσω
μόνο και μόνο για να λέω πως
αυτά που φτιάχνω
κουβαλούν κάποια ιστορία
κάποιες σκόνες από παλιούς εαυτούς που είχα
από παλιές ταυτότητες που ήθελα να είναι εγώ
μα ούτε εγώ δεν ξέρω τι είμαι στην τελική

τίποτα παραπάνω από ένα ερείπιο
ένα κουφάρι άδειο
χαμένο
που απλά στέκεται.

Η κηδεία.

Αλήθεια δεν γνωρίζω ποια μυστήρια ύπαρξη πέρα από του εαυτού μου
με έφερε και πάλι εδώ και αυτό το βράδυ.
Και αλήθεια δεν γνωρίζω γιατί κάθε νύχτα συνεχίζω αδιάκοπα τους θρήνους
πάνω από ένα πτώμα που μοιάζει με δικό μου.
Γιατί τα δάκρυα να είναι πάντα τόσο κρύα
γιατί οι σκιές μονάχα συντροφιά δεν μου κρατάνε;
Γιατί τα κρύα χέρια της αμφιβολίας
μου χαϊδεύουν απειλητικά το σβέρκο;
Και το τραγούδι το νυχτερινό
κάποιου ανέμου που πονάει
με φέρνει στο ίδιο μου το τέλος;

Πως θα άντεχε η θάλασσα
στάσιμη να μείνει
αν ουρανός γινόταν
Και πόσες παλίρροιες θα περάσω ακόμα
μέχρι το επόμενο τραγούδι;

Άραγε θα πρέπει να σε περιμένω
αέρα της νυκτός
τα αστέρια να μου φέρεις;
Ή μήπως να πάω να πιάσω μόνη μου κανένα;
Να μου φωτίζει τουλάχιστον τις νύχτες
όταν το σώμα μου θα λείπει από εδώ.

Ποια ψυχή θα κουβαλώ
ποιες ανάσες θα υπομένω;
Γιατί πρέπει να ανεχτώ
ακόμα μια ενέργεια να με τρέφει;
Γιατί θα πρέπει να υποστώ
φεγγάρι που δεν φέγγει
μονάχα ένα καράβι με ανοιχτά πανιά
που όποτε φυσάει φεύγει
και πίσω με αφήνει;

Θα υποστώ ωκεανούς όπως και αυτή
και αν χρειαστεί για κάποιους στάσιμη στα ουράνια να μείνω
θα γίνω σύννεφο και έπειτα θα αφήσω δάκρυα και πάλι
για να αναγεννηθώ.
Θα πλύνω αυτό το μέρος
για να μπορώ να κοιμηθώ.

Το βιβλίο.

Συγκρατώντας μια ανάσα με ουλή μεγάλη μες στα σπλάχνα
αναζητάς αλήθειες χωρίς νόημα επίγνωσης
αναζητάς την ίδια την αλήθεια
εκεί που ο κόσμος δεν συνήθιζε να ψάχνει άλλοτε
αλλόκοτοι οι άνθρωποι
αλλόκοτη η στιγμή
παρατηρείς τουλάχιστον με ευκολία
πως όταν ο καθένας περνούσε από δίπλα της
από την άλλη πλευρά κοιτούσε
μήπως και θυμάται αργότερα
την λύση του προβλήματος
και ξέρουν όλοι τι συμβαίνει όταν έχεις μια λύση
σε ένα πρόβλημα μεγάλο σαν και αυτό
ποτέ ξανά δεν το αναζητάς
ποτέ ξανά δεν σε στοιχειώνει
παρά μόνο κλείνεις το κεφάλαιο
και συνεχίζεις το περπάτημα στα ίσια.
Και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν κρυώνεις μα από την ζέστη της κολάσεως πεθαίνεις
η ειρωνεία
το ψεύδος
τούτης της αλήθειας που αποπνέει η στιγμή
τούτης της ζωής που αναπνέει ο θνητός ηγέτης
της γυφτιάς και του χαρτονομίσματος παράλληλα
και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν χάνεις την ψευδαίσθηση
και έχεις την αλήθεια μες στο χέρι
Και ξανά μετράς ανάσες μέχρι το επόμενο ραντεβού
που θα γυρίσεις και πάλι το κεφάλι από την άλλη
για να μην σε δει η αλήθεια
και εσύ να μην την αντικρίσεις.
Αποσπάς σελίδες και κεφάλαια από την μεγάλη ψευδή στιγμή
της ύπαρξής σου
μήπως και ξεχάσεις πως δεν αναπνέεις
μήπως και πιστέψεις πως
η ζωή σου είναι στον δρόμο που σχεδίαζες
μέχρι την ώρα που στράφηκες από την άλλη πλευρά
για να κοιτάξεις κάτι πιο πιστικό
από την ίδια σου την επίγνωση
από την φωνή που σε καλεί στην αιωνιότητα
ή μήπως το κενό φοβάσαι;
Ή μήπως μετράς ανάσες από το επόμενο ραντεβού;
Μήπως μετράς σελίδες;
Μήπως μετράς βιβλία που δεν θα υπάρξουν;
Και ούτε εσύ δεν θα ανακαλέσεις
αφού δεν υπάρχεις ούτε σε αυτά ούτε γι αυτά.
Και φτύνεις κατάμουτρα την φωνή που μέσα στο μυαλό σου σέρνει τις σκέψεις
κλείνεις τον ήχο
για να μην σου πει
να κοιτάξεις απ΄την άλλη

και μετά από όλο τον δρόμο
εσύ και πάλι πειστικά
δεν θα γυρίσεις μια ματιά να δώσεις στον εαυτό σου
παρά μόνο κοιτάς από την άλλη πλευρά
μην τυχόν και χάσεις το κεφάλαιο.


Και έτσι το βιβλίο δεν έκλεισε ποτέ.