Another year - another chapter.

Κάθε χρονιά που αλλάζει είναι σαν να κλείνει ένα κεφάλαιο, μια παλιά ιστορία, να γκριζάρει μια φωτογραφία, μοιάζουν όλα να αχνοφαίνονται πίσω από ένα παράθυρο. Τέλειωσαν όλα και τώρα αρχίζουν καινούρια. Ποιος ξέρει... ποιος γνωρίζει τι διαφυλάσσει ο νέος χρόνος.
...Κάθε χρόνος.
Κάθε Πρωτοχρονιά νιώθω ένα σκίρτημα, ένα αγχωτικό συναίσθημα. Σαν να χάνω κάτι μα συγχρόνως να αρχίζει κάτι νέο. Πολλά αλλάξανε... πολλά αλλάζουνε... μα εγώ θα παραμείνω ίδια όπως ήμουν πάντα βλέποντας τα πάντα γύρω μου να αποσυνδέονται, να χάνονται μέρα με την μέρα.
 Μα να χάνομαι και εγώ μαζί τους. Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο και το πιο όμορφο σε όλη αυτή την ιστορία έτσι κι αλλιώς. Αρκεί να είναι αυτοί ευτυχισμένοι.
...Αυτοί, αυτοί που είναι ευτυχισμένοι με την δικιά μου ευτυχία.

This is my december - this is my time of the year.

Ας πω λοιπόν λίγα λόγια για τον Δεκέμβρη.

 Πολλά φώτα, όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα, χριστουγεννιάτικη, μυρίζει παντού αγάπη και ζεστασιά και φρέσκα κουλουράκια. 

Η εποχή μου δημιουργεί ένα άγχος. Ένα περίεργο άγχος. Και μια μελαγχολία. Είναι μακράν η καλύτερη εποχή για μένα, η αγαπημένη μου και όχι επειδή έχω γενέθλια αυτό το μήνα μα επειδή η μελαγχολική μα όμορφη ατμόσφαιρα σε κάνει να έχεις έναν λόγο ύπαρξης παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο.
 Κάθε Δεκέμβρη σκέφτομαι τους Δεκεμβρίους που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Περνάν όλοι από μπροστά μου σαν ταινία. Κάθε χρονιά τη δικιά της ιστορία, κάθε χρονιά μια πληγή να ξύνεις, να γελάς για κάτι διαφορετικό. Είναι ο μήνας που κάνει τα πάντα να ξεχωρίζουν και που με αγχώνει για το κατα πόσο διαφορετικά θα είναι όλα τον επόμενο χρόνο απ'ότι είναι τώρα.

Και ας σταμάτησα να γράφω το καθημερινό ημερολόγιο που έγραφα τόσα χρόνια, οι καταστάσεις σήμαιναν για μένα έτσι κ αλλιώς. Πλέον ξέρω πως αυτό που μετράει είναι οι στιγμές και γι'αυτό είμαι εδώ για να τις καταγράφω. Με έχει σώσει πολλές φορές εκείνο το ημερολόγιο εξάλλου...

 Ο χρόνος αποσυνδέει καταστάσεις, όπως τα κόκαλα στον τάφο με τα χρόνια σιγά - σιγά σαπίζουν μα για πάντα θα υπάρχουν, όσο υπάρχω εγώ και όσο υπάρχουν αυτοί που τις αποτελούν. 

 Γιατί αξίζει να ζεις για ένα όνειρο... και ας μην είναι αθάνατο. Εξάλλου ούτε εμείς είμαστε αθάνατοι. Στην ψυχή όμως όλα είναι αθάνατα αφού και η ίδια είναι.

Και να μαι εδώ πάλι, κοιμάμαι με το τετράδιο στο χέρι για να γράψω τα όνειρά μου, αυτά που είχα, αυτά που έχω και αυτά που θα κάνω. Να τα καταγράψω για να μην τα ξεχάσω στην πορεία. Να τα έχω στα χέρια μου σαν να τα ζω κάθε μέρα ξανά και ξανά. 

 Να τα καταγράφω για να θυμάμαι ποια είμαι.

Freedom has a meaning for me.

 Βλέποντας ανθρώπους μέσα σε κλουβιά θέλω να τους πλησιάσω, να τους πω πως ο κόσμος έξω από το κουτί τους είναι πολύ πιο συναρπαστικός, πως γεννήθηκαν για να ζουν και όχι επειδή πρέπει να μένουν φυλακισμένοι. 
Μα αυτοί μου δαγκώνουν το χέρι σαν ανήμερα θηρία. Ήμεροι μα αγροίκοι από την στέρηση που τους προκάλεσε το περιβάλλον στο οποίο ζουν. 
Μονάχα κοιτούν... με βλέμματα χαμένα και πονάνε. 
Είναι πραγματικά δύσκολο να παίρνεις ερεθίσματα για μέρη σε όλο τον κόσμο, για πράγματα που άλλοι τα ζουν κάθε μέρα, για την ανάγκη του να θέλεις να μείνεις με τον εαυτό σου και να κάνεις αυτό που αγαπάς μα να σε σταματά το τι πρέπει να κάνεις. 
"Πρέπει"... Τι σημαίνει "πρέπει"? 
Με φέρατε σε αυτόν τον κόσμο δίχως τη θέλησή μου και τώρα είναι η σειρά μου να ζήσω όπως εγώ θέλω. Είναι η σειρά όλων να ζήσουν αυτά που ονειρεύονται. Χωρίς περιθώρια, χωρίς απαγορεύσεις. 
Ελεύθερη και Ελεύθεροι.

Should I leave or should I stay...

Λατρεύω τα ταξίδια, μα από την άλλη κάτι με ανησυχεί και μόνο στην σκέψη του να φύγω, να μπω σε ένα τρένο με προορισμό το άγνωστο.
Θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο. Να αποκτήσω εμπειρίες, να δω νέους κόσμους με τα μάτια μου. Να ζήσω τα πιο τρελά μου όνειρα. Να δω τοπία που ανθρώπινο μάτι δεν βλέπει. Να μην με νοιάζει τίποτα γιατί θα είμαι ελεύθερη να ταξιδέψω, να πάω όπου θέλω, σαν να έχω φτερά και να πετώ σαν τα πουλιά.
Κι όμως και μόνο στην ιδέα τέτοιων ταξιδιών το στομάχι μου σφίγγεται. Δεν μου αρέσει να αφήνω τίποτα πίσω. Θέλω να τα έχω όλα κοντά μου την κάθε στιγμή με την φοβία μήπως τα χάσω, μήπως μου γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια... Και εμπειρίες σαν αυτές θα είναι πολύ βαριές για μένα. Είναι ανυπόφορο το να ζεις στο όνειρο και να το χάνεις. Είναι ανυπόφορο να ξέρεις οτι θα κάνεις κάτι για τελευταία φορά στη ζωή σου... Το οτι θα δεις μέρη, ανθρώπους και πράγματα που ίσως και να μην σου δοθεί η ευκαιρία να τα ξαναδείς το χρονικό διάστημα που σου δίνεται μέσα από αυτό το σώμα.
Γι'αυτό είναι καλύτερα να μην ξέρεις τίποτα.

Το σταυροδρόμι των ονείρων.

Όλα αρχίζουν σε έναν δρόμο. Τρέχοντας. Κάνοντας μαραθώνιο.

Οι δρόμοι συγχέονται, δημιουργούνται μονοπάτια και ο καθένας ακολουθεί το δικό του.

Άλλοι διαλέγουν τα φωτεινά και άλλοι τα σκοτεινά και τα απόμακρα..

Συναντάς άτομα κατα τι διάρκεια του Μαραθώνα. Ανταλλάζετε κομμάτια, λέξεις, βλέμματα...

μέχρι που κάποια στιγμή αλλάζουν οι δρόμοι σας και συνεχίζεις από τον δρόμο που ήσουν μέχρι να βρεθούν άτομα που θα διαλέξουν την ίδια πορεία με εσένα.

Άραγε θα σου μείνουν καθόλου κομμάτια του εαυτού σου μέχρι το τέλος...? 

Πόσο ακόμα θα το αντέξεις?

Ίσως το οτι δεν κοιτάς πίσω δεν σε βοηθάει πλέον καθόλου.

Ίσως έχεις ξεχάσει. Ίσως δεν μπορείς πλέον να νιώσεις.

Τελικά ίσως και να μην έχει τίποτα σημασία πλέον.

Hello. Bring me back to Neverland...

Ας ξεκινήσω με το ποια είμαι. Το όνομά μου είναι... απόρρητο. Όχι εντάξει απλά δεν έχει καμία σημασία πιο είναι. Είμαι αυτό που είμαι όπως όλοι οι άλλοι. Όπως αυτό που πρέπει όλοι να είναι.

Ο καθένας είναι μοναδικός και δεν μπορεί να αποκατασταθεί από τίποτα και από κανέναν.

Εγώ ζω για να ονειρεύομαι. Ζω για τα όνειρά μου. Τα λατρεύω... τα φροντίζω και τα καλλιεργώ όπως εγώ θέλω.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα ζω μέσα σε ένα όνειρο. Σε ένα όνειρο από αυτά που βλέπω, σκέφτομαι και φαντάζομαι όταν το μυαλό μου ταξιδεύει μακρυά από την κουραστική καθημερινότητα.

Ονειρεύομαι τη στιγμή που θα νιώθω ανάλαφρη και θα πετώ ευτυχισμένη.

Με κυριεύουν συνεχώς συναισθήματα. Με βασανίζουν σκέψεις, πολλές φορές άσκοπες, πολύπλοκες και μυστήριες. Μια ζωή αυτό.

Πολλές σκέψεις μαζί... 

Όπως είπε και η καθηγήτρια που έχουμε στην έκθεση στο σχολείο... βάζω πολύ συναίσθημα μα πρέπει να το χαλιναγωγήσω, να το ελέγξω και να βάζω τα λεγόμενά μου σε τάξη. Σε μια ροή και να παίρνω το κάθε θέμα με τη σειρά του.

Μα πώς μπορώ να χαλιναγωγήσω το μυαλό μου όταν μου βγαίνουν όλες οι σκέψεις μαζί? Πως μπορώ να σταματήσω κάτι που τρέχει με τρομακτικές ταχύτητες? Μια σκέψη...

Που τρέχει πιο γρήγορα και από το φως.

Πώς μπορώ να βάζω λογική στο συναίσθημα? Να πάω από την μια άκρη του διαδρόμου στην άλλη? Να αλλάξω τροχιά, να βάζω όρια. Σε εμένα. Εμένα που ποτέ δεν μου άρεσαν τα όρια...

Τι καλά που θα ήταν να γινόμουν για λίγο παιδί. Να ένιωθα εκείνο το συναίσθημα της βαθιάς ευτυχίας.

Λένε πως όσο πιο νέος είσαι τόσο πιο πολύ μπορείς να νιώσεις την ευτυχία. 

Εγώ ήδη την γεύομαι μετά δυσκολίας.

Δεν θέλω να μεγαλώσω άλλο. Ας μετατρέψει κάποιος την πραγματικότητα σε όνειρο...

Σε μια ουτοπική "Χώρα του Ποτέ"...

Wake up, you're not a machine.

Ο δρόμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που τρέχουν όλη μέρα, κάθε μέρα. Από κόσμο που έχει ξεχάσει τι είναι η ζωή. Τρέχουν όλοι, τρέχουν να προλάβουν την καθημερινή τους ρουτίνα για να μην βγουν από το πρόγραμμα στο οποίο έχουν μπει, βάζοντας προτεραιότητα τα "πρέπει" και όχι τα "θέλω". Όλα μοιάζουν σαν ένα εικονικό κουτί... ένα διαφανές κλουβί. Δεν καταλήγουμε πουθενά.. απλά κάνουμε κύκλους. Όλα σε ένα πρόγραμμα. Όλα σαν το στήσιμο για τα γυρίσματα μιας ταινίας. 
Μα είσαι απλά μια μαριονέτα στα χέρια τους. Είσαι αυτό που χρειάζονται για να πετύχουν τον σκοπό τους. Το εργαλείο τους. Το ρομπότ τους.
Πουλάς την ζωή σου για τους άλλους. Χάνεις την ζωή σου σε ανούσια πράγματα.
Σταμάτα. Κοίταξε προσεχτικά. Μην είσαι τυφλός.
Και μόνο άμα μπορούσες να αντικρίσεις τα βλέμματά τους θα τρόμαζες.
Μοιάζουν τόσο σίγουροι και συγχρόνως τόσο πιεσμένοι και αγχωμένοι. 
Ψοφάνε για λίγα λεφτά. Για λίγη λευτεριά. Για λίγη αυθεντικότητα.
Πολλά ζητάς σε μια κοινωνία που σε κάνει έρμαιο. Μπαλάκι στα χέρια της σε παίζει.
Σκοτώνουν τα αδέρφια τους, αιμοσταγείς. 
Θάβουν τα παιδιά τους με τα ίδια τους τα χέρια. 
Βγάλτε τις παρωπίδες. Δεν θα οδηγήσουν πουθενά παραπάνω από την αποτυχία.
Μονάχα στη δυστυχία.
Σταμάτα. Σταμάτα να καταστρέφεις ότι πολύτιμο έχεις.
Δεν είναι αυτό που νομίζεις αυτό που αξίζει...
Δεν αξίζει... όχι.

Sense of decay.

Μα είναι φυσιολογικό το να μην μπορείς να κατανοήσεις πως μπορεί να νιώθει ο άλλος όταν βρίσκεται σε μια συγκεκριμένη ψυχολογική κατάσταση. Όταν είναι ετοιμοθάνατος. Όταν πονάει.
Στο είχα πει και πάλι δεν με άκουσες.
Δεν συνηθίζω να λέω λόγια του αέρα και το ξέρεις. Ακόμα και να προσπαθήσω να ξεγελάσω τον εαυτό μου σε πολλά θέματα δεν τα καταφέρνω. Δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα, λυπάμαι. Πέφτω στο κρεβάτι για ύπνο έχοντας κάνει πρώτα πλύση εγκεφάλου στον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά.
Απλά κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι το χέρι βοηθείας όλων και να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ ποτέ στο τέλος. Μα αλήθεια δεν με πειράζει. Απλώς συνειδητά το κάνω για να πάρω αυτό που θέλω, κατανόηση, σεβασμό και αγάπη. Γιατί λοιπόν να είναι τόσο κακό να θέλω να με αγαπάνε και να με εμπιστεύονται γι'αυτό που είμαι? Εξάλλου χαίρομαι όταν κάνω τον κόσμο χαρούμενο. Χαίρομαι όταν νιώθω πως κάποιος πραγματικά με έχει ανάγκη.


Οι συμβουλές μου είναι πολύτιμες. Ακόμα και όταν όλοι τις αγνοούν κατα κάποιο τρόπο βγαίνουν πάντα σωστές. Γι'αυτό λοιπόν βαρέθηκα να τις σπαταλώ πέρα δώθε για το καλό των άλλων δίχως να εκτιμάνε τίποτα και να βγαίνω εγώ ο φταίχτης μετά για το οτιδήποτε που γίνεται. 
Δεν φταίω εγώ άμα μπερδεύετε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό. 
Δεν φταίω όταν μπερδεύετε την εκμετάλλευση με την ανάγκη. 
Βαρέθηκα, βαρέθηκα, ΒΑΡΕΘΗΚΑ. 
Μακάρι όμως να μπορούσα να σου πω πόσο πολύ δεν στέκει η άποψη η δική σου. Πόσο λάθος είναι ο δρόμος που βαδίζεις. 


Σταμάτησα να πιστεύω σε θαύματα.
Σταμάτησα να πιστεύω σε λόγια.
Πραγματικά πόσο άδεια και άσκοπα μου φαίνονται πλέον όσο όμορφα και αν είναι μερικές φορές, τυλιγμένα με ότι πιο γλυκό και όμορφο περιτύλιγμα υπάρχει.
Γιατί πάντα έπαιζε ρόλο η συσκευασία και όχι το εσωτερικό...
Δεν μπορώ πια... συγνώμη.
Δεν μπορώ να σε αφήνω να καταστρέφεις τον όμορφο κόσμο που με τόσο κόπο έφτιαξες.
Δεν μπορώ να σε προμηθεύσω άλλο με συμβουλές. Με νανουρίσματα και προειδοποιήσεις.
Σταμάτα να κλαις...
Έχει νυχτώσει πλέον και είναι πολύ αργά, το ξέρεις.

The start of a revolution.

Πάντα ήμουν το άτομο το οποίο δε μπορούσε να υπακούσει σε κανόνες που του επιβάλλονταν.
Ποτέ δεν μπόρεσα να προσαρμοστώ σε κάτι που δεν μου άρεζε και ούτε πρόκειται.
Ανάμεσα από την ελευθερία και την δουλεία υπάρχει μια λεπτή διαχωριστική γραμμή.
Εγώ δεν βλέπω πουθενά γύρω μου την ελευθερία που μου τάξανε.
Περπατώ και ακούω και πάλι επαναστατικά τραγούδια.
Φωνάζουν το όνομά μου και ο άνεμος φυσάει.
Με καλούν.
Γιατί γεννήθηκα για να είμαι ελεύθερη όπως όλοι.
Και θα πεθάνω ελεύθερη.


Υψώστε την σημαία του εαυτού σας,
και αφήστε την κραυγή σας να ηχήσει.
Γιατί ποτέ μας δεν θα φτάσουμε 
τον παράδεισο που θα έπρεπε να είχαμε ζήσει.


Δεν ανήκουμε σε κανέναν και ποτέ δεν θα ανήκουμε.


Φαντάζομαι να κρατώ το όπλο μου μέσα στα στενά που περπατώ τα σκοτεινά.
Κρατώ την πίστη μου για φυλαχτό, την ελπίδα για φανάρι.
Γιατί με το να είμαι εγώ μου προκαλώ χαρά.
Μα από την αρχή φαινόταν οτι θα πάν όλα στραβά.

Dreaming a paradise.

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή και η μαυρίλα ήταν τόσο μονότονη που τρομαχτική καταντούσε. 

Και έβαλα τα ακουστικά για να σπάσω τη σιωπή. 

Και ταξίδευα... ταξίδευα ακούγοντας μουσική, μακρυά από εκεί που ήμουν...

Ήταν μια βόλτα μαγική. Και χάθηκα στις σκέψεις μου. Για άλλη μια φορά.

Δάκρυσα και γέλασα. Βλέποντας από ψηλά τις δυσκολίες.

Με έπιασε ένα ρίγος. Νόμιζα πως θα πέσω.

Όλα ξαφνικά. Τόσο ξαφνικά που δεν κατάλαβα και εγώ η ίδια πως έγινε.

Ίσως να ήταν όλα τόσο αληθινά που να με είχαν επηρεάσει. 

Τα ξαναζούσα όλα από την αρχή. 

Θέλω να ζήσω εκεί. Μέσα στα όνειρά μου.

Έβλεπα πρόσωπα να με κοιτάνε. Τους μιλούσα. Μπορούσα.

Και τα εμπιστευόμουν όπως και τότε.

Και έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα στα αστέρια.

Οφθαλμαπάτες και ψευδαισθήσεις μα τόσο όμορφα.

Μα ίσως και να ονειρευόμουν τελικά..

Και πήγα να τα αγγίξω και τα μάτια μου ανοίξανε.

Η μουσική είχε σταματήσει και έξω ήταν μέρα.

Μα φυσικά και ήταν όνειρο.

Μα έπιασα το γρασίδι... το έπιασα! Το ένιωσα...