Εμένα.

Είχα κοπίδια και ψαλίδια από μικρό στα χέρια μου κρατούσα σφιχτά πολύ.

Με φώναζαν και τα άφηνα μπορεί το χέρι σου να πληγωθεί αίμα να βγει και να χυθεί

Μα εγώ δεν τα άφηνα ποτέ κι έτσι πληγώθηκα 

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα 

φίλοι γίναμε καλοί και τώρα κλαίμε πλέον παρέα

Μα όταν ήμουνα μικρή δεν μου μαθαίνανε ζωή τι να εστί

Μα δεν μου μάθανε πως οι άλλοι αγαπούν να τρων αγνές ψυχές

τις βράζουν και τις καίνε

Δεν μου λένε.

Μόνη μου τα είδα και έμαθα

Μα έμαθα από λάθη και τα λάθη μου εμένα

παρέα κάναμε και παίξανε με εμένα.

Οι δαίμονες μου πνίξανε εμένα.

Εμένα.

Εμένα,

εμένα.

Lord, Winter, Welcome Back.

And now I understand what crawls under my skin, that's haunting me inside.
I now understand that  winter is coming back to take me in his arms and hug me softly with his white cold but yet beautiful wings like silk and look me with his cold shaded eyes. This is going to be like always..
I understand that these winter scars shatter me and sink me in melancholy, I waited for this, this is what makes me feel myself. This is my season. So different. It makes me suffer, it can change me as a person year by year, oh dear winter, i sense you. I sense you here already. You are coming to make me think of everything again. To torture my mind like this.. but thats the way I love you. You are always the best. You make me    feel    things.
I sensed you. I knew it. I know everything.
And now I go back to sleep before I start think again.

Να τος και πάλι ο πολεμιστής αρπάζει το όπλο του για μια φορά ακόμα για να πάει στη μάχη.
Αυτή τη φορά θα κερδίσει σκέφτεται. Τα έχει κανονίσει όλα. Έχει εξορκιστεί πλήρως.
Θα πάει εκεί και χωρίς σταγόνα αίματος θα μπήξει το σπαθί στο έδαφος και θα κραυγάζει συνθήματα νίκης και ελπίδας. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ναι, μα ήρθε η ώρα να κριθεί για το πόσο αξίζει να έχει πιθανότητες για να είναι εκεί.. στην πρώτη σειρά.

Κατάσταση, ασταθής.

Ώρες ώρες νιώθω άχρηστη, και αυτό όχι επειδή δεν τα έχω καλά με τον εαυτό μου αλλά επειδή κοιτάω τους γύρω μου και φοβάμαι πως η όλη προσπάθεια του να μην τους μοιάζω ούτε στο ελάχιστο είναι ανώφελη. Η όλη πνευματική μου αναζήτηση μακριά από τον κλειστόμυαλο κόσμο τους είναι μονάχα το αποτέλεσμα της αποξένωσης μου από τους πάντες. Κι αυτό γιατί πάντα πέρα από το ότι θα είμαι άλλο ένα βρωμερό ον που απλά ζει για να καταναλώνει, προσπαθεί να δείξει πως προσπαθεί και αναγκάζεται να σέρνεται μέσα στην ίδια μούχλα που όλα αυτά τα παρτσακλά όντα δημιούργησαν και κολυμπούν ανέμελα, θα τους έχω κι ανάγκη κ όλας.

Όντα που αν δεν βασανιστούν, δεν νιώσουν τον πόνο, την αποξένωση, την θλίψη, τον θάνατο μέσα στο πετσί τους δεν θα καταλάβουν ποτέ την ίδια τους την ύπαρξη πέρα από τα μικροσκοπικά ρουχαλάκια, τις προσπάθειες για αποπλάνηση, την ανάγκη για θρέψη του εγωισμού τους και την ικανοποίηση του εαυτού τους αποβλακώνοντας τον, που καλά κάνουν για να μπορούν να ξεχωρίζουν έτσι τα λαμπρά παραδείγματα που θα σκέφτονται πως θα ξεκινήσουν τον δρόμο τους προς την πνευματική αναζήτηση και όχι για το τι θα βάλουν στην τρυπούλα τους η το αντίστοιχο. Ε λοιπόν τα σιχαίνομαι και δεν φοβάμαι να το πω. Αυτά τα πλάσματα τα σιχαίνομαι. Και ντρέπομαι που ανήκουμε στην ίδια κατηγορία. 

Γιαυτό και προσπαθώ να βρω τον δρόμο μου μακριά τους. Εκεί μακριά σε ακατοίκητα μέρη χωρίς την παρουσία των ανθρώπων υπάρχει η μαγεία. Η πραγματική ελευθερία. Η καθαριότητα. Η αγάπη και η γαλήνη που τόσο αναζητώ.
Μακριά από αυτούς που λένε πως ενδιαφέρονται μα κάνουν κακό, μακριά από όσους αδιαφορούν, μακριά απ'όσους χώνουν τη μύτη τους εκεί που δεν πρέπει, μακριά από τα βρωμερά όντα τους κοινούς ανθρώπους.

Στον δρόμο του Θεού. Έχω ερωτήσεις πολλές γι αυτόν.
Με αγάπη προς το άγνωστο. Μια άγνωστη.

Ένα "τσακ" είσαι;

Θυμάσαι μήπως εκείνο το εύθραυστο πραγματάκι που σου είχα πει στην αρχή να το κρατάς γερά και προσεκτικά να μην σου σπάσει?

Ε, λοιπόν το έσπασες.

Και επειδή δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς αλλά μάλλον τόσο καιρό υποθέτεις πως δεν έχω ψυχή για κάποιο λόγο ή μήπως άλλοι μυαλωμένοι κοντινοί σου στο λένε να ξέρεις πως έχω και τυχαίνει πάντα να την χαραμίζω για άτομα που αδιαφορούν για μένα.
Ως εδώ λοιπόν. Αυτό που μου την δίνει περισσότερο απ'όλα είναι όταν δεν με ακούνε. Και πόσες φορές έχω πει πράγματα και με γράψανε. Και πάντα ότι λέω γίνεται ρε πούστη.. τι κατάρα είναι αυτή?
Οι άνθρωποι αλλάζουν ή μήπως εγώ είμαι τυφλή? Γιατί σύμφωνα με όλα αυτά εγώ δεν είμαι άνθρωπος. Για μένα αυτά δεν είναι λογικά συμβάντα.
Και το κακό είναι πως εγώ βρίσκομαι στη δύσκολη θέση πάντα να με ζουλήξω για να μην κάνω του κεφαλιού μου και να βάλω σε τάξη πράγματα.
Ίσως πολύ τάξη έπεσε από μένα. Κάντε και καμιά δουλειά εσείς λοιπόν από δω και πέρα...
Μάζευε τα κομμάτια από την ζημιά που έκανες γιατί εγώ βαρέθηκα να μαζεύω κομματάκια από το πάτωμα και να τα κολλάω.
Μην το ψάχνεις είμαι διαφορετικό άτομο. Έχω συναισθήματα. Δεν ξέρω αν ξέρεις και γνωρίζεις από αυτά πάντως η πετρούλα που διαθέτεις μόνο συναίσθημα δεν είναι. Τα συναισθήματα είναι βασανιστικά. Δεν τα αντέχουν όλοι. Οι περισσότεροι δηλαδή δεν τα αντέχουν. Είναι αυτά τα άτομα που γυροφέρνουν στα κλαμπ και στην καλοπέραση με τσουλιά και λιγούρια φίλους, ναι καλά υπέθεσες αυτά τα άτομα που βρίζω όλη την ώρα, που αντί να παραδεχτούν τα σφάλματα τους και να βάλλουν την ζωή τους σε τάξη, να καταλάβουν τι σκατά λείπει επιτέλους και μπαίνει αέρας από κάπου, κάνουν ξέφρενα πάρτυ, βάζουν μάσκες και δείχνουν πόσο όμορφη ζωή έχουν.
Οι άνθρωποι φοβούνται το σκοτάδι. Φοβούνται την αλήθεια. Γιαυτό ζουν μια ζωή σε ένα ψέμα. Προτιμούν ένα γλυκό ψέμα παρά μια σκληρή αλήθεια.
Γιατί όταν πονάς υποφέρεις και φαίνεται. Και όταν νοιάζεσαι το δείχνεις δε το λες.
Και δεν πνίγεις τα συναισθήματα σου πίσω από θυμό. Ούτε φοβάσαι να κλάψεις μήπως και φανείς αδύναμος. Και όταν αγαπάς το δείχνεις. Δεν το λες. Ούτε λες πως δεν έχεις άλλη αγάπη να δώσεις και πως μόνο αυτό μπορείς.  Υποτίθεται πως το άπειρο δεν τελειώνει. Επίσης τα ψέματα δεν τελειώνουν και αυτό το βλέπω καθημερινά παντού γύρω μου. Μια ζωή το βλέπω. Κουράστηκα και βαρέθηκα.  Ίσως είναι καιρός να βγει προς τα έξω η μαύρη πλευρά του εαυτού μου μιας και την έχω πνίξει, την έχω αλυσοδέσει γιατί έχει αφηνιάσει με αυτά που βλέπει στον κόσμο. Και είναι πεινασμένη.
 Τουλάχιστον μου δίδαξαν πως δεν πρέπει να στηρίζομαι πουθενά τελικά. Μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής μου θα είμαι μόνη μου στο μυαλό μου και θα έχω εμένα για να στηρίζομαι από τον συνεχή πόλεμο που μου κάνω.  Είμαι πολύ ρομαντικιά πρέπει να το κόψω κάποτε. Αλλά πιστεύω πως αξίζω θυσίες. Αξίζω να κάνει κάποιος τις μέγιστες θυσίες για μένα. Το αξίζω και δεν δέχομαι τίποτα λιγότερο από αυτό.

Όνειρο ήταν. Ξύπνα.

Εγώ είμαι στο ράφι όπως πάντα, τα χαρμόσυνα χαμόγελα έχουν τελειώσει, η ζωή μοιάζει σαν ταινία παλιού κινηματογράφου αν και το έχω ξαναπεί νομίζω κάποτε και μου θυμίζω με σουρεάλ έκδοση του εαυτού μου σε καμβά που με απεικονίζει προσπαθώντας να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου στον καταψύκτη. 
Η μαλακία είναι οτι έληξε και εγώ ακόμα ζω στην αυταπάτη. Το θέμα είναι πως σε αυτές τις περιπτώσεις ταμπελάκια με την ημερομηνία δεν υπάρχουν και ο "καταναλωτής" αναγκάζεται να τρώει τα ληγμένα. Που να το φανταστείς πως λήγουν και οι άνθρωποι όμως. Πιστεύεις και ελπίζεις πως επειδή έχεις εσύ τις αυτοκαταστροφικές και αυτοκτονικές τάσεις θα τις έχει και ο άλλος και θα κρατήσει αναμμένο το κερί σε όλη την διαδρομή. Δεν είμαστε στους ολυμπιακούς αγώνες όμως.
Το κακό με αυτόν τον κόσμο είναι πως ποτέ δε σε παίρνει στα σοβαρά. Ο μόνος τρόπος για να σε πάρει κάποιος στα σοβαρά είναι να σε δει να καταστρέφεσαι. Να εξαϋλώνεσαι.
Βέβαια υπάρχει και το ενδεχόμενο να ικανοποιηθεί από αυτό. Εσύ το μήνυμα που ήθελες το πέρασες πάντως. Και όπως και δεν γίνεται κανένας να μπει στο μυαλό σου και να καταλάβει πόσο διαφορετικά τα βλέπεις όλα γύρω σου από τα συνηθισμένα πρότυπα τότε συνεχίζεις να μένεις μόνος και να κλείνεσαι όλο και περισσότερο στον εαυτό σου.
Δεν είναι η επιλογή σου απλά γίνεται. Τουλάχιστον στον καταψύκτη δεν έχει τόση ζέστη σκέφτεσαι. Ή μήπως αυτό είναι μια δικαιολογία που δίνεις για να δεις πόσο πρόθυμοι είναι οι άλλοι να μπουν επίσης στον καταψύκτη μόνο και μόνο για να μην σε δουν να γίνεσαι πάγος? Ε, λοιπόν δε ξέρω για τους άλλους εγώ θα το έκανα αν ήμουν σίγουρη πως αξίζει. Εξάλλου αν δεν κάνεις θυσίες πως θα δεις τι επρόκειτο να εξελιχθεί στο μέλλον. Αν δεν ιδρώσεις καλλιεργώντας το χωράφι σου πως περιμένεις να καρποφορήσει και να γεμίσει ζωή? 
Περισσότερο με φάντασμα που πλανιέται στους διαδρόμους τη νύχτα μου θυμίζω κάθε βράδυ. Είναι κάτι που με στοιχειώνει βλέπεις μια ζωή. Μιλάω στα στοιχειά γιατί αυτά με ακούνε και δεν μιλούν. Με αφήνουν να ολοκληρώσω ότι λέω και σέβονται την ύπαρξη μου. Κάθε βράδυ είναι εκεί για μένα. Κάθε βράδυ...
Και στον υπολογιστή τα χαράματα με το που φύγουν όλοι πάω για ύπνο με το ζόρι μιας και δεν υπάρχει κάποιος άλλος να μου κρατήσει συντροφιά για να μην βάλλω τα κλάματα και θυμάμαι πόσο μόνη μου είμαι μέσα στο ίδιο μου το μυαλό. Πίστευα πως ο κόσμος μου είναι πιο όμορφος από των άλλων. Μου τον βομβαρδίζουν συνεχώς.
Περπατώ στον δρόμο και τους αποφεύγω όλους. Μην με κοιτάξουν. Ακόμα και τα βλέμματα είναι βαριά πλέον. Δεν κρύβουν ποτέ θετική ενέργεια.
Και αφού δεν παίρνω θετική ενέργεια από το περιβάλλον έξω κλείνομαι μόνη μου στον εαυτό μου για να δημιουργήσω τη δική μου. Χρειάζομαι άπειρη βλέπεις. Κατανάλωσα την περισσότερη όλα αυτά τα χρόνια. Ότι κάνω το κάνω επειδή πρέπει και ξέρω τα όρια μου.
Αρχίζω και με φοβάμαι. Βλέπω πως αποκτώ δύναμη. Πως είμαι ικανή να χτίσω πράγματα για μεγάλο χρονικό διάστημα και μόλις μου πάνε στραβά να τα βάλω μπουρλότο και να τα κάψω, να τα ανατινάξω στον αέρα. Και καθώς θα πέφτουν οι στάχτες τους θα μου θυμίζουν όνειρα, αστέρια που πέφτουν από τον ουρανό και θα κάνω ευχές, ευχές που ποτέ δε μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω, αλλά θα είναι όλα μια παραίσθηση βλέπεις γιατί θα είναι η καταστροφή μου και εγώ θα κάνω όνειρα πάνω της.
Θα κάνω όνειρα πως κάποια στιγμή που όλοι θα με αφήσουν εγώ θα έχω το κουράγιο να σηκώσω το κεφάλι και να πω ένα όνειρο ήτανε. Και να συνεχίσω να χορεύω στη βροχή των αστεριών που θα δημιουργώ καθώς όσα έχτισα θα πέφτουν νεκρά στο χώμα.
Καθώς δεν θα φοβάμαι να ζήσω γιατί θα ξέρω πως όλα απλά είναι ένα όνειρο, και τα πάντα γύρω μου θα είναι ψεύτικα.

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις, έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. 

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, 
έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα. 

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. 
Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη... 

 ~Ρομπέρτο Μπενίνι

Some people want to find a reason to live, I search a reason to die for.

If I was in the center of attention
I would long for privacy
and loneliness.
And if i 'd have a shoulder to cry
I'd search for something else.

I always wanted to survive
But cannot be.
I always needed to be fine
But I wont let me.

I am alone in my own mind
to fight for me.
I still here trying to stay alive
without a reason
Could you give me just a sigh
by any chance
Would you lend me just a hand
to find a reason not to fall.

I always wanted to stay alive
But cannot be.
I always needed just to shine
But I wont let me.

This world is just not for me
The silence is my friend
And everyone my enemy.
You hurt a different soul
Which just dont understand
And anyway you wont understand

I am here just to write about
the light I am trying to find.
I know there is something out there
that can make my life.
Far away from people and humanity
there is a peaceful strife
The elements the spirit life
that maybe wants me more than here.

I am gonna try to help them out
to find me when they want.
As nobody else tries to find me
I am gonna find a soul alone.

To die for.

There is no hope.

Η υπομονή μου έχει χτυπήσει κόκκινο καθώς όρεξη δεν υπάρχει, λεφτά δεν υπάρχουν και το μόνο που υπάρχει και μου απομένει είναι η έμπνευσή μου στο να γράψω καμιά νέα μπαρούφα στο να σχεδιάσω καμιά νέα ψαγμένη εικόνα η στο να δημιουργήσω άλλη μια συναισθηματική χαζομάρα που δε θα δει κανένας.

Εγώ ένα δε καταλαβαίνω πως γίνεται να με θεωρούν όλοι τόσο καλό άτομο και κανένας μα κανένας να μην κάνει την παραμικρή προσπάθεια για να με μάθει. Επίσης δεν καταλαβαίνω πως τα άτομα που συμπεριφέρονται σε όλους σαν σκουπίδια να είναι πάντα τα πιο δημοφιλή να τους αγαπάνε όλοι, να περνάνε χρόνο μαζί στα πιο διασκεδαστικά μέρη, με άτομα που υπό άλλες συνθήκες πχ αν ήσουν εσύ στην θέση τους δεν θα γυρνούσαν ούτε να σε φτύσουν. 

Και εσύ σαν καλό πρόβατο έτρωγες όλα τα βρισίδια, την μοναξιά, τα βιβλία στο κεφάλι, τις σκέψεις, τα προβλήματα, το θάψιμο μόνος σου μόνο και μόνο επειδή δεν είσαι γλυφτράκι, πουτανάκι, σπασικλάκι, και είσαι ένα διαφορετικό άτομο με διαφορετική κοσμοθεωρία.

Κάπως έτσι δημιουργούνται οι τρελοί. 

Και κάπως έτσι τους κλείνουν στα ψυχιατρεία επειδή τους θεωρούν τρελούς.

Είναι άδικο. Να τρως όλα τα σκατά στα σχολικά χρόνια από όλον τον κόσμο και ξαφνικά όλοι μετά γίνονται κουλ, προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή και τα καταφέρνουν άνετα, έχουν παρέες χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια και όλα ΟΛΑ τα άτομα που σε μίσησαν γιατί απλά σε φθονούσαν κάνουν παρέα με άτομα που ίσως και τελικά να αξίζουν τα μούτρα τους γιατί δεν ξέρει κανένας να εκτιμάει απ οτι φαίνεται στις μέρες μας, οι εχθροί πάνε με τους εχθρούς οι ρηχοί με τους ρηχούς και το καλό πλέον δεν έχει ποιότητα και αξία.

Έχω κουραστεί από τον απίστευτο υλισμό γύρω μου.

Δεν αντέχω το οτι δεν μπορώ να έχω σύνδεση με την φύση εδώ πέρα. 

Νιώθω σαν να είμαι στην απομόνωση. Δεν υπάρχει τρόπος για να ηρεμήσω.

Δεν υπάρχει κατανόηση.

Τα λιγοστά άτομα που θα μπορούσα να συννενοηθώ βρίσκονται μίλια μακριά μου.

Που είναι τα άτομα που με αγαπάνε όταν τα χρειάζομαι.

19 και τόσο χαμένη. Και μόνο στην ιδέα του οτι δεν έχω ζήσει τίποτα ακόμα κουράστηκα.

Κουράστηκα με τη ζωή από τώρα.

Ας με αποτελειώσει να τελειώνουμε.

Μακάρι να υπήρχε τρόπος διαφυγής. Χρειάζομαι κάπου να μιλήσω. 

Γύρνα και άκου εσύ που με ακούς για μια φορά τα λόγια μου.

Μόνο τα στοιχειά με ακούνε, οι άλλοι μονάχα μιλούν.

Βαρέθηκα τον κόσμο και τους βρωμοανθρώπους του.

Κάθε μέρα και περισσότερο.

Κάθε νύχτα και περισσότερο.

Σβήνω.

Αχ βαχ.

Αχ...
Κι ήταν γραφτό εδώ να ζω για να υποφέρω.
Αχ
Κι ήταν αιώνας η κάθε μου ανάσα.
Αχ
Να ήταν μόνο μια πληγή η αναπνοή μου
Αχ
Κι ας ήταν η τελευταία μου στιγμή μου

Μα...
Μα μόνο αυτό ζητούσα
Μα
Μα μόνο αγάπη καρτερούσα
Μα
Μα ήταν όμορφα εκεί πάνω
Μα
Καθώς έπεφτα μου έλεγα "την κάνω".

Και..
Και είχε αέρα όταν τους κοιτούσα
Και
Και τώρα πικρός ο υδρότας στο μέτωπό μου
Και
Και πως πονάει η θηλιά στο λαιμό μου
Και
Και ίσως να είναι πιο όμορφα εκεί.