Ζωή.

 Στην τελική δεν ξέρω αν με καταλαβαίνει κανένας.
Το μόνο που πραγματικά θέλω είναι να ζήσω.
Να βλέπω τα άτομα που αγαπώ και με αγαπάνε χαρούμενα.
Να κάνω τρελά πράγματα, να σηκωθώ μια μέρα να πάω στα χωράφια και να κυλιέμαι στα χόρτα.
Να κάτσω με τις ώρες μπροστά από την θάλασσα ακούγοντας μόνο το κύμα που σκάει
να πάρω 1-2 πολύ σημαντικά πρόσωπα να πάμε κάπου όμορφα, μόνοι μας, να μιλήσουμε για ότι μας απασχολεί, να κάνουμε συζητήσεις υπαρξιακές χωρίς όρια, να εκφραστούμε, να πούμε ο ένας στον άλλο πόσο σημαντικοί είμαστε και τι ιδιαίτερο βρίσκουμε στον καθένα, να δούμε όμορφα πράγματα καινούργια πράγματα, νέες οπτικές, να αγαπάμε, να γελάμε, απλά με όμορφη συντροφιά τίποτα παραπάνω από όμορφες και χαρούμενες στιγμές.
 Τρία πράγματα σου μαθαίνουν το νόημα της ζωής, το ένα είναι η λύπη που σου μαθαίνει τι είναι η ευτυχία, το άλλο είναι ο θόρυβος που σου μαθαίνει την σημασία της σιωπής και τέλος η απώλεια που σου μαθαίνει την αξία της ύπαρξης. Η ζωή είναι ειρωνεία.
Είναι ένα παιδί που παίζει, είναι ένα όμορφο χαριτωμένο βρωμόπαιδο που νομίζει πως όλα είναι παιχνίδι, πώς όμως θα πεις σε ένα μωρό να μην παίζει με σοβαρά πράγματα;
Θα παίξεις μαζί του.
Η τρέλα αντιμετωπίζεται με τρέλα.
Το χάος με το χάος.

Θέλω απλά να ζήσω.
Θέλω να μην υπάρχει φόβος, να υπάρχει έκφραση, ευθύτητα, ανιδιοτέλεια, χαρά, στιγμές, συναισθήματα.
Ανα πάσα στιγμή να με πάρουν και να τους πάρω αγκαλιά και να τους πω ή να μου πουν, "ξέρεις σε αγαπάω, είσαι πολύ σημαντικός/η για μένα" και να εννοείται αυτό που θα ειπωθεί.

Αλλά γιατί να φοβούνται όλοι τόσο πολύ να ζήσουν;

Οχετός.

- Και που λες δεν ξέρω τι συμβαίνει στο κεφάλι μου αλήθεια, μπορώ να τα βάλω με τα τέρατα όλων ακόμα και με το δικό μου. Έχω τρομερή δύναμη καταλαβαίνω απίστευτα πολλά πράγματα, επικοινωνώ με όλων των ειδών τους ανθρώπους, σέβομαι τα πάντα, πονάω για τα πάντα, νιώθω τα πάντα, αισθάνομαι κομμάτι από τα πάντα,
γιατί να νιώθω έτσι όμως;
 Ούτε καν ξέρω πως εξηγείται αυτό το "έτσι". Μπορώ την μια στιγμή να τα ισοπεδώσω όλα και την επόμενη να με σηκώσω και να προσπαθήσω για το καλύτερο. Μπορώ να βγάλω άτομα από την πλάνη, μπορώ να βγω εγώ από την απόγνωση, αλλά πραγματικά μου τρώει τόση ενέργεια αυτό. Νιώθω εξουθενωμένη. Πρώτη φορά κοιμάμαι τόσο και νυστάζω ακόμα. Άτιμο πράγμα η ενέργεια, και είναι παντού γύρω μας.
Μερικές φορές παρόλα αυτά δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου, δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω τις καταστάσεις όλα είναι το παν και το τίποτα ταυτόχρονα. Δεν ξέρω τίποτα αλήθεια.
Όλα είναι μαύρο και άσπρο και το γκρι με σκοτώνει.
Κοιμάμαι στα καρφιά αναπαύομαι στα σίδερα και με ενοχλούν τα πούπουλα και το βαμβάκι.
Δεν τα εμπιστεύομαι βλέπεις, σε καλομαθαίνουν.
Έβγαλε κρύο, άλλαξε ο καιρός, άλλαξα εγώ, άλλαξε η γεύση αυτής της εποχής, δεν ξέρω τι σημάδια θα μου αφήσει πάλι.
Άσχημα χαράζονται στο μυαλό μερικά πράγματα, αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι άσχημες στιγμές για να μας θυμίζουν πως ζήσαμε.
Είναι αποδεδειγμένο πως οι άσχημες αναμνήσεις είναι που μας μένουν λεπτομερώς και μπορούμε στη σκέψη μας να τις ζούμε ξανά και ξανά, ενώ από τις ευτυχισμένες και τις ευχάριστες μας μένει μόνο η γλύκα και η ανάμνηση πως περάσαμε όμορφα.
Δεν ξέρω λοιπόν τι είναι μεγαλύτερη κατάρα από τα δύο. Το ένα ολοκληρώνει το άλλο. Είναι που είχα ηρεμήσει από τις σκέψεις. Ας τις βγάλω σαν εμετό να τελειώνω με αυτό το κομμάτι.
Από ένα ρομαντικό άτομο υποκινούμενο από τα συναισθήματά του έγινα ένα τέρας της λογικής, της ψυχανάλυσης και της φιλοσοφίας. Αναγκάστηκα για να επιβιώσω. Παρόλα αυτά τα συναισθήματα υπάρχουν ακόμα μέσα μου απλώς για καλό δεν μπορούν να με ακινητοποιήσουν πλέον.
 Αυτή μου η φύση είναι που με καταστρέφει παράλληλα όμως. Όταν δεν υπάρχει τρόπος να σωθείς από κάπου πρέπει να σωθείς ο ίδιος. Όταν κινδυνεύεις να σπάσεις από εξωτερικούς παράγοντες, σπας τον εαυτό σου μόνος σου για να μην σε σπάσουν οι άλλοι. Και όπως και το αυγό ενός πτηνού σπάει εσωτερικά και δημιουργείται ζωή ενώ από εξωτερικά και το βρίσκει θάνατος έτσι είναι και ο εσωτερισμός. Είναι ευλογία και κατάρα το να είσαι τόσο εσωστρεφής. Αλλά τι σημασία έχει που δεν σε καταλαβαίνει ο κόσμος, τι σημασία έχει που κανένας δεν περνάει την δοκιμασία της καλοσύνης όσο κι αν μιλάει γι αυτήν - γιατί όλοι είναι καλοί μέχρι να τους πατήσουν - το λεγόμενο "γύρνα και το άλλο μάγουλο" έρχεται έπειτα και ας μην το κατάλαβαν πολλοί αυτό σαν έννοια κι όμως έχει λογική απλά η λογική του είναι πιο μεταφορική, ο πόνος σου κάνει καλό και αυτός που σε πληγώνει έχει πληγωθεί ήδη. Σταματάς την μάχη και δεν την συνεχίζεις προσπαθώντας να κερδίσεις. Σταματάς την αλυσίδα του πόνου. Ευγενικά προς την κακία. Οφείλεις προσωπικά να το κάνεις. Τι σημασία - είναι το καθήκον της ανθρωπότητας (όσης έχει απομείνει) να κάνει ο καθένας ένα βήμα από μόνος του. Ας πονέσεις, όλοι πόνεσαν. Ας χτυπήσεις, ένα σημάδι παραπάνω. Τα σημάδια είναι υγεία. Είναι ομορφιά. Είναι αναμνήσεις και αποδείξεις.

Collapse.

 Οι μέρες κυλάνε, οι ρουτίνες αλλάζουν, κουράζουν, φόβος, άγχος για το κάθε ασήμαντο θέμα.

Πως θα ήταν άραγε να ζεις μια καθημερινότητα και ξαφνικά όλα να αλλάζουν; Ξαφνικά να μην ακούς τα θερμά καλώς ήρθες μόλις μπαίνεις στο σπίτι; Ξαφνικά να μην έχεις μια αγκαλιά να πέσεις στις πιο βασανιστικές σου σκέψεις. Ξαφνικά να χάνεις τα πάντα, να μην έχεις από που να κρατηθείς. Τι θα γινόταν σε μια τέτοια κατάσταση; Ίσως είναι το μόνο πράγμα που φοβάμαι πλέον το αχανές μέλλον, το σκοτάδι, το πόσο άγνωστα είναι όλα η απώλεια, η μυρωδιά του θανάτου, το μετά, το τι θα απογίνω. Ίσως είναι η απώλεια των τυχόν ελάχιστον ατόμων που είναι στη ζωή μου ακόμα πιο τρομακτικό από τον ίδιο τον θάνατο.
 Είναι αυτές οι στιγμές που πιάνεις το μαξιλάρι σου και βυθίζεσαι σε μαύρες σκέψεις. Και το κακό είναι πως δεν υπάρχει σταματημός σε αυτές, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ξεχαστείς, να ασχοληθείς με κάτι άλλο αλλά με τι; Με κάτι που να σε κάνει χαρούμενο έστω. Μερικά πράγματα σου θυμίζουν όμορφες αναμνήσεις και μερικά άλλα άσχημες. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από τα δύο οι όμορφες που έφυγαν και δεν γυρίζουν ποτέ με την ίδια τους υπόσταση; Μάλλον αυτό. Ποτέ δεν ένιωσα άσχημα για κάτι άσχημο με το πέρασμα του χρόνου. Ήταν όλα όπλα, κομμάτια του εαυτού μου, αυτού του ατόμου που κινείται μεταξύ του ρεαλισμού και του ονείρου. Αυτού του φαντάσματος. Αυτό που είμαι σήμερα.
Η ζωή είναι πολύ πιο μικρή απ'όσο νομίζουμε και μέχρι να καταλάβεις μια στιγμή έχει φύγει και έρχεται η επόμενη. Όποιος χάνει κάτι στη ζωή του καταλαβαίνει πως τίποτα και ποτέ δεν του ανήκει. Είμαστε όλοι περαστικοί, ο καθένας στο δρόμο του, μερικοί τυχαίοι συνοδοιπόροι.

[....]

Και κάπου εδώ έπρεπε να σιωπήσω λίγη ώρα.
Μετά από ώρα το μαύρο σύννεφο έφυγε και ηρέμησα. Μάλλον το κεφάλι μου ανέλυσε αρκετά πράγματα για σήμερα και επιτέλους μπορώ να χαλαρώσω και να αδειάσω από σκέψεις αφού μου το επιτρέπει.
Δεν θα επιβίωνα χωρίς το γράψιμο και την τέχνη μου για κανένα λόγο. Δεν ξέρω αν είναι κρίμα ή ακόμα και τύχη που μερικοί άνθρωποι παρόλο που προσπαθούν να εμπνευστούν από μια τέτοια ιδέα νομίζουν ότι τους κάνει καλό ενώ στην πραγματικότητα το κάνουν για το θεαθήναι.
Η τέχνη είναι λύτρωση και συνάμα κατάρα. Παίζει να μαζεύω κιλά αρνητικών σκέψεων για να αναγκάζομαι να τα γράψω σε ένα κείμενο εδώ πέρα και να πάρουν μορφή έτσι ακριβώς όπως εγώ τα θέλω.
Οι δημιουργίες μου είναι παιδιά μου, και τις αγαπώ. Μου κάνουν καλό, είναι σαν φυσικό αντιβιοτικό για όλα τα επίπονα θέματα στο κεφάλι μου.



Δεν είναι βασανιστικές όμως όλες οι ατελείωτες ιστορίες που έχεις και ποτέ σου δεν θα εξιστορήσεις;

Θέλεις να πεθάνεις για μένα;

Γεια σου, θέλεις να μου μιλήσεις; δεν ξέρεις ποιος είμαι. Γεια σου, θέλεις να πάρεις αυτό το ρίσκο; Καλύτερα να πας οπουδήποτε. Γεια σου, θέλεις να ακουμπήσεις το δέρμα μου; Ίσως κάψεις τα χέρια σου. Γεια σου, θέλεις να έρθεις σε εμένα; Καλύτερα να τρέξεις έξω από την πόρτα καλύτερα να μείνεις μακριά μου μακριά μου. Γεια σου, Δεν άκουσες ποτέ γιαυτό που απέγινα; Ας τρέξεις μακριά μου γρήγορα στον κάθε δρόμο σκέψου την ζωή σου σκέψου τον εαυτό σου δεν θέλω να χτυπήσεις δεν θέλεις να πληγωθείς δεν θέλω να σκοτώσω δεν θέλεις να πεθάνεις Καλύτερα να τρέξεις έξω από την πόρτα καλύτερα να μείνεις μακριά μου μακριά μου. Μην έρθεις σε εμένα μικρή πριγκίπισσα γιατί δεν είμαι για εύθραυστα μυαλά μακριά μου μακριά μου.

Στοχασμός.

Δεν είναι τυχαίο που απλώς μερικοί άνθρωποι σου βγάζουν αντιπάθεια από την αρχή. - Και μετά ανησυχούσα για τα ενεργειακά βαμπίρ.- Όλα προέρχονται από τις ανασφάλειες. Αυτές τις καταραμένες μικρές φωνούλες στο κεφάλι σου που όσο μικρές και ασήμαντες μπορεί να σου φαίνονται άλλο τόσο εισχωρούν στο κεφάλι σου και στον τρόπο ζωής σου, καμουφλαρισμένες τόσο καλά που σου φαίνονται φυσιολογικές ως προς τις συμπεριφορές που σε κάνουν να τροποποιείς.

Ακολουθεί κράξιμο περί ανθρώπινων συνηθειών. Προσοχή.

 Συνηθίζουμε να ενοχλούμαστε από ανθρώπους που πράττουν με γνώμονα το "χαβαλέ" και την βλακεία εναντίων των άλλων, τα έρμαια της κοινωνίας και της μαζικοποίησης (παρόλο που πολλοί που το κατακρίνουν το κάνουν οι ίδιοι) αλλά όχι με εγωπαθείς πνευματικούς νάρκισσους που ισχυρίζονται πόσο καλύτεροι και εξυπνότεροι είναι βασισμένοι στην αιώνια αγάπη, γνώση και ανιδιοτέλεια την ίδια στιγμή που οι ίδιοι παρεξηγούν, κρίνουν και πέφτουν θύματα του καλού λόγου.
 Εγωπαθείς, ελιτιστές, ψυχικά διαταραγμένα όντα που ζητούν είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο επιβεβαίωση, λέγοντας πως τους έχει χτυπήσει η ζωή, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν ανθρώπους και φέρονται σκατένια στον κάθε άνθρωπο που προσπαθεί να τους φερθεί με ειλικρίνεια μόνο και μόνο επειδή έχουν "απωθημένα".
Φάσκουν και αντιφάσκουν. Λες και δεν έχουν πληγωθεί άλλοι πέρα από τον εαυτό τους. Λες και η μόνη αλήθεια κρύβεται στις παρωπίδες τους, στην γνώμη τους, λες και είναι το κέντρο του κόσμου ή κάποιοι μεσσίες πνευματικοί και μοναδικοί. Η μόνη διαφορά τους είναι πως κρύβονται πίσω από μια ασπίδα υποτιθέμενου εξελιγμένου λόγου. Ο έξυπνος ρωτάει και παραδέχεται την άγνοιά του, δεν το παίζει ιστορία. Δεν σκέφτονται το ενδεχόμενο πως οι απόψεις είναι άπειρες και δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Μιλούν για την αγάπη ως κάτι προφανές την στιγμή που δεν ξέρουν να δέχονται μια ευγενική κριτική, κρίνουν τις ζωές των άλλων και ανθρώπους που απλά δεν μπορούν να καταλάβουν.
 Κρύβονται πίσω από τυπικότητες και αηδιαστικές ψευτο-ευγένειες.Υπερόπτες, ψωροπερήφανοι, μπερδεύουν την έννοια της αποδοχής και της αγάπης με ένα μάτσο μπουρδολογίες για τον εαυτό τους, πνευματικότητα ως αντικείμενο επίτευξης και επιδεικτικότητας και όχι προσφοράς και καλοσύνης. Το μόνο αξιόλογο άτομο είναι αυτό που σέβεται τα πάντα γύρω του, αυτό που ακόμα κι αν δεν συμφωνεί δέχεται μια νέα οπτική με ανοιχτές αγκάλες, αυτό που δεν πετάει ευγενικά δηλητήριο για να φανεί ανώτερο, αυτό που δεν καταντάει να ονομάζει πνευματική πράξη και εξέλιξη μια ναρκισσιστική ιδεολογία περί του είναι, μιας και όταν ο εγωισμός δηλητηριάζει την ιδέα για αγάπη και ανιδιοτέλεια γίνεται ένα αντικείμενο ναρκισσισμού, κοιτάζοντας στον καθρέφτη και σκέφτοντας πως είναι το απόλυτο παράδειγμα, η απόλυτη μορφή διαφωτισμένου ατόμου. Έτσι χάνεται ο δρόμος του, ξεχνώντας πως ο σκοπός της γνώσης είναι το να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους γίνοντας ανοιχτός σε νέες ιδέες και συζητήσεις με άλλα ανθρώπινα όντα, και αντί να ανοίγουν την καρδιά τους μιλώντας με ουσιαστική καλοσύνη και ειλικρίνεια φτάνουν σε ένα επίπεδο υπεροχής - ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο εγωισμός για την ασφάλειά του.

Είναι και αυτές οι συντροφιές που σε κάνουν να προτιμάς την μοναξιά σου.

Οι άνθρωποι είναι πλάσματα των άκρων. Ή δεν θα δέχονται να είναι στη ζωή σου, ή θα σου γίνονται πληκτικοί με την συνεχή παρουσία τους. Όλοι έχουν άποψη για όλα τα θέματα. ..Μέχρι να τους δώσεις να καταλάβουν με ευγένεια πόσο πολύ δεν σε ενδιαφέρει.

Το απόφθεγμα της ημέρας.

Είναι που ο κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει τι εστί γνώση, τι εστί εξέλιξη, τι εστί φιλοσοφία. Δεν μαθαίνει από τα λάθη του. Και αυτό επειδή δεν μπορεί ούτε τον εγωισμό του να βάλει στην άκρη, δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει τους ίδιους του τους πειρασμούς. Δεν ξέρει πότε να σταματήσει, δεν ξέρει να ακούει παρά να μιλάει. Η γνώση δεν κρύβεται στα βιβλία ή σε ένα απόφθεγμα που πιπιλίζει ακούγοντας από κάπου, μα στην ίδια την ανακάλυψη. Στην κατατρόπωση του δαίμονα εαυτού. Στην αντίληψη πως είσαι απλά ένα κομμάτι μέσα στο σύμπαν, τόσο σημαντικό και τόσο ασήμαντο παράλληλα για να είσαι το κέντρο του κόσμου. Από κομμάτια όμως φτιάχνονται οι κόσμοι.

Ο πολιτισμός του σήμερα μέσα από τα μάτια μου.

Βαρέθηκα να βλέπω γνωστούς ξένους για αρχή.

Και τώρα μπορώ να συνεχίσω το λόγο μου σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Η έλλειψη ωριμότητας και σεβασμού πηγάζει από την κρίση του καθένα ατόμου ξεχωριστά. Η κοινωνική αποβλάκωση, η αποχαύνωση λόγω της υποκινούμενης εκμετάλλευσης αυτών που δρουν με βάση την αλληλεπίδραση μεταξύ των κοινωνιών έχει ως σκοπό την σαπίλα του σήμερα. Η αδρανοποιημένη χαβούζα που κυριαρχεί μέσω των μιμιδίων και της αλυσιδωτής κατάστασης που δεν έχει ούτε όρια ούτε και τέλος, αφορά την κοινωνική εκμετάλλευση και την αλλοίωση της πνευματικής ελευθερίας και προσωπικότητας του καθενός.
Άξιοι της μοίρας τους. Υποκινούμενοι από βρώμικους πειρασμούς από ιδέες που ούτε καν οι ίδιοι δεν δημιούργησαν, παρά υιοθέτησαν χωρίς καμία εγκεφαλική λειτουργία ή αμφιβολία, συνεχίζουν να δρουν πιστεύοντας πως η εικόνα της κοινωνίας είναι απαραίτητα σωστή γι'αυτούς ή πως η απάντηση κρύβεται στην άρρωστη ιδέα της εγωιστικής τους ατομικότητας.
Η ζωή από μόνη της έχει την υπόσταση που της δίνεις, μιας και ως ανθρώπινη η λογική έχει όρια. Αυτή η λογική οδήγησε στην εγωκεντρικότητα και στην αποξένωση των ανθρώπων. Μια λογική παράλογη, χωρίς βάση, πιπιλίζοντας από στόμα σε στόμα τις ίδιες δικαιολογίες, τις οποίες αν αναρωτηθείς γιατί τις ενστερνίζεσαι θα σου φανεί παράλογο η ύπαρξή τους και το ότι είναι κάτι ανούσιο χωρίς λόγο ύπαρξης. Αυτή η λογική που οδήγησε στην καταστροφή. Στην κατάργηση της ελευθερίας στην εξαφάνιση της ανθρωπιάς και στον ίδιο τον πνευματικό θάνατο.
Πρόβατα προς σφαγή. Η ανιδιοτέλεια μετατράπικε σε ατομικό ή κοινωνικό συμφέρον - αν υπήρξε και ποτέ - και οι έννοιες της καλοσύνης και της αγάπης απέκτησαν συναλλαγματικές σχέσεις.
Ντροπή στο είδος. Ντροπή για την έλλειψη ευθύνης του καθενός να αναλάβει τον εξορκισμό του ίδιου του εαυτού.
Ντροπή στον άνθρωπο.
Ζωντανοί νεκροί που παρασιτούν.
Ξοδεύοντας πολύτιμο οξυγόνο.

Τους αξίζει ο θάνατος.

Λόγια φθινοπώρου.

Αχανές έκταση ανθρώπινων συναισθημάτων και μυρωδιά πόνου και παθών.
Στην τελική ένας δρόμος είναι και ο καθένας διαλέγει από που θα τρέξει.
Τυχαίνει να διαλέγεις δυσκολότερη πορεία κατά τη διάρκεια του δρόμου,
αναβαθμίζεσαι,
όσο πιο δύσκολος ο δρόμος τόσο πιο όμορφο το ταξίδι.
Εξάλλου δεν έχει σημασία ο προορισμός μα η διάρκεια του ταξιδιού.
Μερικοί διαλέγουν να πορευτούν μαζί σου άλλοι βαριούνται στη συνέχεια γιατί βρίσκουν το ταξίδι σου μονότονο.
Μα, το μονότονο είναι υποκειμενικό, για εμένα έτσι είναι ο τρόπος του ταξιδιού μου.
Επίσης, μπορεί να μείναν και πίσω την στιγμή που άλλαζες δρόμο ή επιτάχυνες.
Δύσκολες κατευθύνσεις, όμορφα αποτελέσματα.
Ας ελπίσουμε μόνο πως ο συνεπιβάτης δεν θα μας δυσκολέψει στην πορεία μας.
Προτιμώ το μοναχικό ταξίδι, εγώ και ο εαυτός μου
δεν πρόκειται να παρατήσω τη μοναξιά μου για κανέναν που δεν έχει να προσφέρει συντροφιά πιο ποιοτική από τη μοναξιά μου.
Βαρέθηκα καταστάσεις. Θέλω να ταξιδέψω. Να δω πράγματα πέρα από κάθε φαντασία.
Να δω πέρα από την ανθρώπινη υπόσταση.
Να μιλήσω χωρίς όρια, δεν έχω να κρύψω τίποτα.
Η καθαρότητα του ατόμου φαίνεται από το πόσο εύκολα μπορεί να μιλήσει για το οτιδήποτε.
Όταν κάνεις κάτι με πλήρη επίγνωση του τι πραγματικά θέλεις δεν μετανιώνεις ποτέ.
Όταν ζεις και αναπνέεις για να βλέπεις το είναι σου να ζει μαζί με τους λίγους υποστηρικτές σου χαρούμενους, αυτό είναι το νόημα.
Όταν η ευτυχία τους σε γεμίζει σαν άτομο και το πιο ακριβότερο όνειρο ίσως μοιάζει ασήμαντο στη στιγμή.
Αυτό είναι η ευτυχία.

Και οι υπόλοιποι ας καούν στην πλάνη τους.