Always trying to fill the void.

Και να μαι πάλι εδώ έτοιμη να εκραγώ.
Έτοιμη να αποτυπώσω στη σελίδα ένα χείμαρρο από λέξεις και προτάσεις
που δεν βγάζουν νόημα
μόνο και μόνο επειδή έχω ανάγκη κάτι να γράψω
επειδή δεν αντέχω άλλο τέτοια σιγή
την έλλειψη της επικοινωνίας
νομίζω πως θα εκραγώ θα γίνω χίλια κομμάτια
και με τα κομμάτια μου θα βάψω ότι μου φαίνεται άχρωμο γύρο μου.
Τι όμως?
Τι να αλλάξεις και πως να το αλλάξεις όταν δεν ξέρεις τι είναι στραβό πρώτα απ όλα μέσα στο χάος.
Όταν δεν ξέρεις αν η ίδια σου η ζωή οδηγεί κάπου και δεν ξέρεις που καταλήγει όλο αυτό.
Αν έχει νόημα
αν έχει κάποιο λόγο που όλο αυτό γυρνάει και επανέρχεται στο ίδιο σημείο κάθε φορά
και γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κάνουν τον κύκλο τους
και με επισκέπτονται κάθε βράδυ
δεν με αφήνουν να κοιμηθώ
από μικρό παιδί
και τα συναισθήματα όλα αυτά που έχω ή είχα να δώσω
να μην έχουν μέρος να πάνε και να τα κρατώ σαν βαρύ φορτίο
και να μην ξέρω τι να τα κάνω
δεν ξέρω που να ξεσπάσω πλέον δεν ξέρω τι να κάνω που να φορτίσω πως και γιατί.
Ψυχραιμία.
Σκέψου όπως κάνεις πάντα.
Σύρε την σκέψη σου σε μια λογική πορεία και θα βρεις τον δρόμο.
Τι κι αν δεν υπάρχει δρόμος;
Τι κι αν πέσεις στο κενό και μετά δεν βρίσκεις την έξοδο από μέσα;
Και αν όντως δεν υπάρχει νόημα γιατί με ανησυχούν τόσες σκέψεις χωρίς λόγο ύπαρξης και ουσίας;
Ή ίσως και να είναι αυτή η ουσία
Η ουσία είναι στο να μην υπάρχει ουσία.
Κουράστηκα να τρέχω κουράστηκα
να τρέχω και να κοιτάω πίσω και να μην σταματάω βήματα προσεκτικά κουβαλώντας ένα φράχτη μέχρι τα ουράνια για να μην μου μολύνουν τον περίγυρο οι άλλοι
και να μπορώ να τους βοηθάω μέσα από το κελί μου
μα κανένας
κανένας να μην μπορεί να με αγγίξει.
Και πάντα να νιώθω ικανοποίηση και γλύκα με την ευτυχία τους
με το να τους δίνω φτερά και αν τους βλέπω να πετάνε
την στιγμή που εγώ έχω φορτίο πάνω μου βαρύ και δεν πετάω.
Και ποιος να ακούσει και ποιος να καταλάβει.
Αυτή είναι η μοναξιά στα έγκατα της.
Το να μην μπορείς να βγάλεις
αυτά που θέλεις
όπως τα θέλεις
γιατί είναι τόσα πολλά που θα πνίξουν τους πάντες αν το κάνεις.
Και μια ζωή προστάτης ήμουν.
Προστάτευα καταστάσεις, κοιτούσα σιωπηλά πίσω από τοίχους και μόλις κάπου χρειαζόμουν έφτιαχνα κρυφά τις καταστάσεις και μετά έβλεπα τα χαμόγελα να ανθίζουν.
Μα βλέπεις το δικό μου ήταν πάντα κρυμμένο.
Δεν φώτιζε.
Και μόλις πίστευε στο φως και άρχισε να βγαίνει λίγο έξω
το βλέπανε και το σκοτώνανε μια και έξω.

Και σε σκέφτηκα πάλι τις προάλλες.
Πολλά σκεφτόμουν. Αναρωτιόμουν αν περνάω ποτέ από το μυαλό σου.
Και όχι μόνο από το δικό σου, πέρασε καιρός βλέπεις.
Γενικώς το αναρωτιέμαι για μερικά άτομα αυτό
μερικά άτομα που άθελά μου αναγκάστηκα στην πορεία να δώσω κομμάτια του εαυτού μου
τα οποία δεν τα πήρα ποτέ πίσω
και μείναν τα κενά εκεί να παγώνουν στο κρύο
και τώρα δεν γνωρίζω τι να τα κάνω για να μην με διαπερνά όλο το ψύχος.
Δεν γεμίζει το κενό.
Ακόμα και κάτι νέο, κάτι γλυκό, κάτι διαφορετικό, μια νότα ζωής
πάντα το κενό είναι εκεί
γιατί κανένα κομμάτι δεν κολλάει καλύτερα από το πρώτο.

Και για μια ακόμα ψυχή
Να ξέρεις.
Ξέρεις, όποτε με χρειαστείς είμαι εδώ, παρόλο που εσύ διάλεξες να φύγεις είμαι εδώ.
Να μοιραστώ κομμάτια και πάλι
για άλλη μια φορά.
Με το κενό.

Δάκρυ.

Πέρασε καιρός από τότε.
Μα εγώ ακόμα νιώθω τα μάτια μου να δακρύζουν.
Μα τι λέω δεν μπορώ να κλάψω πλέον. Είναι σπάνιο φαινόμενο για μένα.
Έχω στερέψει.
Πίστεψα σε μερικά πράγματα, προσπάθησα να βρω ελπίδα για να πάρω μια ανάσα
μιας και εκείνες οι παλιές εικόνες μου είχαν πάρει την ψυχή από παλιά
αλλά.

Περπατάω δυναμικά μπροστά μα ακόμα κάτι σπαράζει μέσα μου από τότε.
Δεν ξεχνάω βλέπεις. Αποδέχομαι αλλά δεν ξεχνάω.
Και όλα έχουν αλλάξει, και τίποτα δεν θέλω να γυρίσει πίσω μιας και τίποτα δεν είναι ίδιο.
Μα μερικά πράγματα τότε ήταν όμορφα αν παρέμεναν έτσι.
Η τότε μυρωδιά που είχαν.
Αυτές οι αναμνήσεις που δεν αλλάζουν και κάθε φορά σου φέρνουν και μια μοναδική χαρακιά στο μυαλό.
Κάθε φορά αλλάζω σκέψη γιατί δεν αντέχονται.
Λίγα πράγματα αντέχω να κοιτάω από παρελθόν
οπότε με βοηθάει να προχωράω μπροστά όπως και να έχει.
Ο πόνος είναι ο καλύτερος σύμμαχος.









Καθώς το έγραφα άκουγα αυτό. Ένα πολύ αξιόλογο άτομο που είναι στη ζωή μου, ένας πολύ καλός φίλος μου το έδειξε, και σε αυτόν αφιερώνω το χρόνο που έγραψα αυτό μονάχα γιαυτό το λόγο. Επειδή με βοήθησε να τα εκφράσω.
https://www.youtube.com/watch?v=INvPIGBkj1I

Γη - Αέρας.

Και η γη αγάπησε τον αέρα
μα αυτή ήταν στάσιμη και αυτός έτρεχε
τόσο γρήγορα που έκανε τα πάντα να κρυώνουν
πάντα την άφηνε μόνη
μερικές φορές να ξεραίνεται
να ελπίζει για βροχή.
Πάντα όμως ερχόταν ο καιρός που
ο αέρας πάγωνε
και πάντα αναγκαζόταν να αναπαυτεί
στην αγκαλιά της.

Δεν γίνονται οι αλλαγές από απο μηχανής θεούς μα ομαδικώς.

Θα σκάσω, δεν αντέχω άλλο. Βγαίνω Σάββατο. Περπατάω στο δρόμο και όλα μυρίζουν ηλιθιότητα, αντιπάθεια και μιζέρια. Ο κόσμος κοιτάει πέρα δώθε σχολιάζουν ο ένας τον άλλο άλλοι μίζεροι άλλοι χασκογελάν κοροιδεύοντας, παραμιλάν για προβλήματα, ξινίζουν, φυτοζωούν, οι τρελοί είναι στους δρόμους και όλη η νεολαία τρώει τα φράγκα της στα κλαμπάκια γκομενιάζοντας και μετά λένε πως δεν υπάρχουν λεφτά και πως έχουν προβλήματα. Μερικοί σκοτώνονται για να τη βγάλουν δουλεύουν όλη μέρα για να ζήσουν στιγμές υποτιθέμενης ελευθερίας. Οι ενήλικες το ρίχνουν στην νεολαία την στιγμή που το μόνο που κάνουν είναι να κλαίγονται μαζί με τους γέρους που πάνω από τα κεφάλια τους φωνάζουν και κρίνουν γενιές 50 και 60 χρόνια νεότερες από τις δικές τους ενώ αυτοί δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους λες και αυτοί ήταν καλύτεροι που τρώγανε καταπίεση με τη σέσουλα και αν δεν παντρεύονταν ήταν δακτυλοδεικτούμενοι. Όλοι στην κοσμάρα τους, ευθυνόφοβοι με μικρότητες, ζηλοφθονίες και κατινιές και ούτε ένας να κάνει το βήμα για κάτι καλύτερο, τα μεγάλα μυαλά ακινητοποιούνται στην μιζέρια τους και τα ζόμπι καταναλώνουν πόρους για να μην πέφτουν σε κατάθλιψη και να μην παίρνουν ευθύνες πάνω τους μιας και το να μένεις με τον εαυτό σου πλέον δεν είναι επιτρεπτό σε καμία περίπτωση - ξυπνάει κόσμο. Ξένοι με τον εαυτό τους όλοι, είναι στιγμές που θέλω να τα κάνω άνω κάτω όλα χωρίς απαραίτητα να ξέρω τι, αλλά δεν αξίζει καν τον κόπο να βάλω την ζωή μου σε κίνδυνο για τέτοια μυαλά στην τελική. Ας φάνε όλοι τα μούτρα τους. Αιώνιος ύπνος για όλους.

Sometimes you want to scream for some things but you should not.

 Κάθε μέρα η ζωή μας μαθαίνει να μην εμπιστευόμαστε κανέναν. Πότε θα μάθουμε όμως να το τηρούμε, και πότε θα κατανοήσουμε το γεγονός πως μόνοι είμαστε και μόνοι θα παραμείνουμε στο μυαλό μας; Δεν πρέπει αλλά πρέπει. Δεν γίνεται αλλά γίνεται. Η ανάγκη για φαντάσματα και παραισθήσεις, σκέψεις ανύπαρκτες, θεατρικές, χωρίς ουσία, αυτές που σου δίνουν την εντύπωση πως υπάρχει η παραμικρή κατανόηση σε βαθύτερο επίπεδο, δεν υπάρχουν. Η μόνη επικοινωνία είναι αυτή του υλισμού και της υποτιθέμενης συμπαράστασης. Πράγματα απλά ανθρώπινα.
 Και είναι και αυτές οι στιγμές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπάνω από το να κλειστείς για άλλη μια φορά στον εαυτό σου, και να λουστείς με τις σκέψεις σου. Μα πόσες σκέψεις να χωρέσουν δυο μάτια. Ας σχηματίσουμε ποτάμια να δροσίσουμε την έρημο και πάλι.
 Περισσότερο χρόνο τρώνε οι άνθρωποι με το να κλαίγονται γι αυτά που θέλουν παρά να προσπαθούν γι αυτά.

Ένα ευχαριστώ

Σε όσους συνεχίζουν να παρακολουθούν το ιστολόγιο μου παρόλο που γράφω μονάχα για να ξεσπάω, και παρόλα αυτά το απολαμβάνουν.
Σε όσους νιώθουν όντως να εκφράζονται μέσα από τα λόγια μου.
Τους ευχαριστώ βαθύτατα γιατί μου δίνουν παραπάνω δύναμη και θέληση στο να συνεχίσω να γράφω.
Να συνεχίσω αυτή την γλυκιά και όμορφη λύτρωση σε μεγαλύτερο βαθμό.
Και παράλληλα να ξέρω πως πιάνουν τόπο όχι μόνο για μένα
μα και για άλλες ταλαίπωρες ψυχές.
Να νιώθω πως ο λόγος μου αγγίζει σκέψεις, τις κάνει φωνές, και τις βοηθάει να μεγαλώνουν
και καλλιεργεί θέληση
για γνώση και κάπου στο βάθος μια ανάγκη
για έναν καλύτερο εαυτό μας.
Χαίρομαι αν βοηθάω.
Έστω στο κατα πόσο θα έπρεπε να εκφράζεται η ειλικρίνεια της απόγνωσης
μέσα από ένα καλλιτεχνικό κείμενο
μέσα από την τέχνη
μέσα από την ζωή.

Να ξερες μόνο πόσο δύσκολο είναι
να χαμογελάς και να ενθαρρύνεις
όταν κανένας δεν το κάνει αυτό για σένα.

Να ξερες μόνο πόσο δύσκολο είναι
να φορτίζεις τον εαυτό σου με ελπίδες
όταν σου τις έχουν φάει όλες από την αρχή.

Και πόσο δύσκολο είναι να είσαι γεμάτος
όταν δεν ξέρεις τι είναι να είσαι γεμάτος
και δεν νιώθεις καν πως είσαι.

Μα κανένας δεν ξέρει και δεν θα μάθει.

Ένα.

Ήρθαν όλοι ξαφνικά να σου πουν πως πρέπει να νιώθεις και πως νιώθεις
λες και όλοι μας γνωρίζουμε τι εστί κοινώς το κάθε συναίσθημα ξεχωριστά
στον κάθε άνθρωπο.
Λες και το πράσινο που βλέπω
είναι όντως πράσινο για κάποιους άλλους.
Ίσως μάθανε το κόκκινο που βλέπω πράσινο να λένε
ίσως εγώ το αντίθετο.
Μα ότι νιώθω βγαίνει. Γιατί το νιώθω.
Στην τελική μόνος είσαι ότι και να νιώθεις με όποιους και να είσαι
δεν υπάρχει η παραμικρή επικοινωνία ανάμεσα σε δυο άτομα.
Γιατί ο μόνος τρόπος που ίσως υπήρχε θα ήταν
να με κόψεις σε κομμάτια και να με ράψεις στο δέρμα σου
να γίνουμε ένα, μια ουσία
χωρίς διαφορά
χωρίς αποστάσεις
και χωρίς λέξεις.

Sinister words or deadly silence. Thats a dilemma for sure. We build fires... we burn hope.

Πιέστηκα. 
Προσπάθησα να το κρατήσω
να σκεφτώ πως δεν μου αξίζει αυτό στην τελική.
Όλα ξερά 
και ξαφνικά τρέμουλο.
Η καρδιά μου θα έσπαγε.
Μα ήσουν εκεί και το ήξερες πως ήμουν επίσης
παρόλα αυτά σιγή
και ενώ έσταζε μέλι το στόμα σου αρχικά
ήσουν απασχολημένος πια
με το να χτίζεις τον τοίχο σου
για να σε σκεπάζει το σκοτάδι.
Μα αφού έλαμπες δεν άντεξες το φως;
Και νόμιζα πως ξαφνικά θα σκάσω
θα κάνω μια έκρηξη και θα εξαφανιστώ
και το ήλπιζα για να μην ξαναβρεθώ σε τέτοια θέση
σε καρφιά πατώ για να αναπνεύσω.
Να νιώθω πως υπάρχω από τον πόνο
και να ξανασηκωθώ 
και όλα συσσωρεύτηκαν σε ένα μόνο δάκρυ
έσταξε, έφυγε και μετά χάθηκαν για πάντα όλα.
Ολόκληρος ο κόσμος μέσα σε μια σταγόνα
σκοτώνω τα αισθήματα για να ελευθερωθώ.
Η πίστη αργοπεθαίνει και η ελπίδα δεν αρκεί.
Μέρα με τη μέρα σιγοσβήνεται.
Έχω φύγει στην τελική
μα συνεχίζω και κοιτάω το τομάρι.
Για άλλη μια φορά.
Τι είναι τελικά;
Γιατί δεν λέει να με αφήσει μοναχή μου;
Και τι έκανα για να πληρώνω τίμημα αλλουνού
το μόνο που ήθελα ήταν να μυρίσω άνοιξη και πάλι
άνθη ανθισμένα δροσερά
χρώματα ζωής και παρηγοριάς για το μαύρο μου το χρώμα.
Και μόνη ήμουν και μόνη είμαι
και η μοναξιά με αγαπά γιαυτό που είμαι.
Φίλη μου παντοτινή
δε σε φοβάμαι
εσύ είσαι για πάντα εδώ
τι κι αν πονάς για απουσία ή παρουσία
το ίδιο με κρατάς σφιχτά
στις κρύες σου αγκάλες.

I believe in the death of the emotions.

And I stand here speechless, without emotions left waiting for miracles.
Life is nothing more than a lie in a deathbed. Waiting to end.
Smelling death everywhere I go, like it is following me as some kind of curse.
I am afraid, so afraid but I will never let go. I have to go on. I have to conquer fear.
I know nothing of them all, nothing of it all, nothing at all.
And I will never be sure about anything.
I am nothing and everything in one body and soul.