Νύχτα.

Και ήρθαν τα χέρια του και στρώσαν το κρεβάτι για ύπνο
και η απαλή σκοτεινή γλυκιά κουβέρτα του σκέπασε τις σκέψεις για να κοιμηθούν
και η μαύρη τρύπα ξαφνικά σταμάτησε να ρουφάει τα πάντα
σταμάτησε να τα κάνει ένα με το είναι της.
Γιατί παρηγοριά είναι το πέπλο της νυκτός
να μας σκεπάζει και τους δυο κάτω από το μαύρο σκέπαστρό της
μαζί αγκαλιά
να έχω να μοιράζομαι τα άστρα
με το άλλο μου μισό
να έχω να μοιράζομαι τον ύπνο
με τον υπόλοιπο γαλαξία.

Και ο ήλιος μπήκε και πάλι και εγώ συνεχίζω να γράφω
αλλά ας καούν τα μάτια μου από τις φλόγες εγώ θα συνεχίσω να γράφω
θα συνεχίσω να πιέζω το συναίσθημα να αποτυπωθεί με λέξεις όσο το δυνατόν περισσότερες γίνεται
γιατί πάντα κυνηγούσα το ακατόρθωτο
και θα συνεχίσω να το κυνηγάω μήπως και του πέσει κάτι στο δρόμο και το αρπάξω.
Αλλά ίσως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Εξάλλου
είσαι εδώ
και κρατάς την φλόγα αναμμένη.
Πάρε μου τα μάτια και δείξε μου αυτό που βλέπεις αν μπορείς
δεν τα χρειάζομαι για να σε βλέπω
δεν τα χρειάζομαι για να σε νιώθω
και να σε αγαπώ.
Δεν χρειάζομαι τον κόσμο παρόλο που έμαθα να ζω μέσα του.
Χρειάζομαι αυτό.
Αυτό.

Ήλιος.

Είναι άδειο το κρεβάτι γιατί να πέσω χωρίς την παρουσία σου

μια μέρα δεν είσαι εδώ και άδειασε και πάλι το μυαλό μου

τα τέρατα τα άφησε ανήμερα ελεύθερα να με φάνε.

Αλλά και μόνο στη σκέψη σου η πείνα τους σταματάει λίγο

ακόμα και όταν δεν είσαι εδώ 

και μόνο που υπάρχεις στη ζωή μου

τα ημερεύεις. 

Με ημερεύεις.

Τόσο λίγα λόγια που μπορούν να μου βγουν και 

τόσα πολλά που θέλω να σου πω μα

δεν βγαίνει τίποτα από το μυαλό μου που να μπορεί να μεταφραστεί

γιατί οι λέξεις δεν περιγράφουν τίποτα

τίποτα που να είναι αρκετό ώστε να νιώσω καλύτερα

ώστε να νιώσω πως είμαι ικανή να σε κάνω να το δεις από τα μάτια μου

και μα τι λέω σίγουρα γνωρίζεις τι εννοώ 

χωρίς καν να ολοκληρώσω την πρόταση.

Ήλιε της ζωής μου.

Αδιέξοδος.

 Θέλω να γράψω
το νιώθω.
 Το έχω ανάγκη να γράψω, το θέλω πολύ και μακάρι να μπορούσα να πω όσα θέλω σε τόσα λίγα λόγια, να τα θυμηθώ όλα και να μπορέσω να πάω επιτέλους για ύπνο.
Αλλά υποθέτω πως αυτό είναι αδύνατο.
 Είναι αδύνατο να βγάλω το βάρος που κρύβω στις σκέψεις μου τόσο εύκολα γιατί ούτε καν υπάρχει έξοδος για κάτι τόσο βαρύ και μεγάλο και η ζωή μου είναι μικρή και εύθραυστη μπροστά σε κάτι τέτοιο.
 Θέλω να γράψω για το πόσο ερωτευμένη είμαι, για το ότι βρήκα το άτομο που μου γεμίζει τις μπαταρίες μου και ξεφορτίζω πλέον αν δεν είναι εδώ, βρήκα το ναρκωτικό μου, για το πως είναι δυνατόν κάθε συνομιλία, κάθε λέξη κάθε κατάσταση να με οδήγησε σε αυτό το άτομο - το δικό μου - και στο πόσο οικεία είναι όλα μεταξύ μας.
 Θέλω να τραγουδήσω, να πετάξω χρώματα στον αέρα και να φτιάξω αφηρημένους πίνακες, να γράψω ιστορίες κι όμως δυστυχώς δεν ξέρω πως να τα βγάλω από μέσα μου όλα αυτά, είναι δύσκολο πράγμα η έκφραση και πρέπει να βρω το κλειδί.


Έχω χάσει το ταλέντο μου μάλλον, ή έστω ίσως να μην το είχα ποτέ.
Νιώθω σαν μουγκός ιστορικός ή σαν ζωγράφος χωρίς άκρα για να δημιουργήσω.

Και έπειτα οι μορφές, τα μαχαίρια, το κενό που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει στίγμα από το "είναι" σου. Χάθηκαν οι αφορμές για τέτοιες συζητήσεις και πλέον ο λαβύρινθος με τρώει και χάνομαι σε ένα σκοτεινό στενάκι σε μια γωνία ενός διαδρόμου μόνη.
Αλλά τι ξέρει ο κόσμος από μοναξιά αν δεν την κατανοήσει σε βαθύτερη έννοια.

Τα μάτια μου είπαν ψέματα, δεν μπορώ να δω τα πάντα.
Αρνούμαι τη φύση μου.
Αρνούμαι τη ζωή.
Αρνούμαι το ψέμα.

Και έτσι αφήνω την αγκαλιά μου ανοιχτή
για τον πατέρα θάνατο στο μέλλον.
Σαν όλους τους πατεράδες τους αγροίκους
έτσι και αυτός

θα κόβει το σκοινί από τη ζωή των παιδιών του.

Και δεν με πειράζει που είμαι εκτελεστής
ακόμα και οι άγγελοι δαίμονες θεωρούνται.
Ακόμα και οι δαίμονες άγγελοι υπήρξαν
και θεός δεν θα υπάρξω για καμία ζωή υποθέτω.

Παρασύρθηκα.
Γράφω τα ίδια.

Χάος και αστέρια.

Αναρωτιόμουν πάντα τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη μάσκα.
Τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τη σάρκα,
κάτω από αυτή την επικάλυψη προσωπικότητας
κάτω από την ρηχή αντίληψη του κόσμου
τι μπορεί να κρύβεται άραγε.

Δεν είμαι το άτομο που θα ανοιχτεί στο άκυρο και θα γράψει μια σελίδα γεμάτη αλήθειες για άτομα που ούτε καν τους νοιάζει το αν ζω ή όχι, όσο και αν ήξερα πως με το να το κάνω θα μπορούσα να βοηθήσω έστω και λίγο κάποια ψυχή εκεί έξω να βγει από την παράνοια
αλλά δεν μπορεί να το κάνει ο εαυτός μου για μένα αυτό πόσο μάλιστα να το κάνει για κάποιον άλλο
η προσπάθεια μετράει όμως έτσι;

Και δεν είμαι το άτομο που θα φωνάξει σκέψεις στιγμής γιαυτό και ο γραπτός μου λόγος λειτουργεί σαν υπηρέτης μου πολύτιμος για μένα.
Την στιγμή που ο κόσμος θα γράψει πράγματα για να αναδείξει κρυμμένα ταλέντα και μεγαλεία εγώ θα γράψω για να ελευθερώσω κρυμμένες φοβίες, τρόμο, αγωνία και μια ανάγκη για ποιοτικό λόγο και αλήθεια μιας και η τέχνη στο λόγο σπανίζει στα μάτια μου, τι καλύτερο από το να κάνω μια απόπειρα να δολοφονήσω την σιωπή και την μουντή συνεχόμενη μουρμούρα πάνω σε κοινά θέματα.
Κοινά θέματα που αν και όχι τόσο συνηθισμένα στο λόγο στοιχειώνουν τον καθένα ίσως κατά βάθος.

Χρησιμοποιώ κάτι λίγα απ'όλα για να μετατρέπω το φαρμάκι που με λύσσα φτύνει το μυαλό μου τέτοιες ώρες σε μελάνι και να γράψω.
Σαν δαίμονας που ζει μέσα στα λόγια μου, αυτός γράφει αυτός με βασανίζει και έπειτα μόλις αποτυπωθούν όλα στο χαρτί χαλαρώνω μιας και έχει τοποθετηθεί πλέον στο κρεβάτι του για ύπνο.
Φοβάμαι τις απότομες αλλαγές αλλά οι αλλαγές είναι η ζωή η ίδια, μιας και η ζωή δεν έχει ομαλή πορεία, άρα φοβάμαι τη ζωή και γιαυτό δεν υπάρχει εξήγηση έτσι;
Δεν ξέρω όμως τι είμαι δεν ξέρω ποια είμαι, δεν ξέρω τον εαυτό μου που κάθε στιγμή αλλάζει προσωπείο και διάθεση, κυκλοθυμία, τρέλα, παράνοια ή αφοσίωση στον εαυτό που πάντα επιθυμούσα να έχω, τι κι αν όλα αυτά καταλήγουν σε ένα ψεύτικο προγραμματισμό που έχω θέσει εγώ για εμένα και δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα θέατρο, έναν ρόλο που δημιούργησα μόνη μου και διάλεξα να παίξω;
Οι σκέψεις επεκτείνονται.
Είναι τρομακτικό και ξέρεις πως δε θα ξαναζήσεις την ίδια στιγμή την ίδια κατάσταση ένα συναίσθημα το συναίσθημα είναι μάλλον και αυτό που προσπαθείς να κρατήσεις, εκείνο το συναίσθημα της στιγμής που γλιστράει τόσο γρήγορα και όμως σου αφήνει αυτή την μόνιμη γεύση στα χείλια που την θυμάσαι μια ζωή μα είναι και αυτό που σε τρομάζει μήπως δεν το ξαναγευτείς ποτέ ξανά.
Και ίσως τελικά να μην είμαστε όντως τίποτα παραπάνω πέρα από εικόνες που συνοδεύονται με συναισθήματα, καμβάδες που ή θα δείχνουν ένα άδειο προσωπείο, ή θα περιέχουν φτηνιάρικα θέματα, ή κάτι εμπορικό και αρεστό για τους άλλους ή κάτι ανεκτίμητο που φαντάζει με έργο τέχνης.
To θέμα είναι πως δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο το κενό της έλλειψης ή το κενό της απώλειας οπότε δεν γνωρίζω τι είναι προτιμότερο για μένα από τα δυο, θα αρκεστώ στην τύχη μιας και είναι οι κύριοι της καταστροφής και οι δυο και εγώ μια μαριονέτα της μοίρας θα επιλέξω τον χαοτικό εαυτό μου για οδηγό με τον αυτόματο πιλότο οδηγούμενο στο χάος.
αχ, και πόσο πονάει η πτώση.

Μαύρο κερί.

Μόνιμο χάος, μαυρίλα και σκέψεις.
Μια σπίθα ελπίδας στο σκοτάδι
αλλά πόσο να αντέξει σε μια αιωνιότητα.

Μια μέρα χωρίς το αγχολυτικό μου και νομίζω πως θα ανοίξει η γη και θα με καταπιεί
ή ακόμα χειρότερα πως θα γυρίσω στις μαύρες σκέψεις μου.
Προσπαθώ να πιαστώ και πάλι για λίγο από τις στιγμές
να ωφεληθώ από την ευκαιρία και να σκεφτώ πως ήμουν τις ώρες που καθόμουν μόνη
και με έτρωγε το σαράκι αργά και βασανιστικά
αλλά πραγματικά πέρα από το να σκέφτομαι πότε θα έρθει πάλι
το αγχολυτικό μου
δεν μπορώ να σκεφτώ και κάτι άλλο.
Ναρκωτικό.
Και είναι στιγμές που νιώθω πως έχασα τον εαυτό μου
αλλά τελικά το ξανασκέφτομαι
και πρώτη φορά νιώθω πως είμαι εγώ
χωρίς να προσπαθώ να γίνω το άτομο που θέλω
χωρίς να προσπαθώ να φτάσω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου
για τον τέλειο εαυτό μου
απλά μένω εγώ, αυτό που είμαι
και με αυτό αρκούμαι αφού αρκείσαι εσύ
και είμαι ευτυχισμένη.


....


Είναι μερικά πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω
όπως για παράδειγμα
ο ατελείωτος φόβος που έχω για το μέλλον και
όσο και να προσπαθήσω να θάψω βαθιά μέσα μου
πάντα θα βρει τρόπο για να ξεθαφτεί
και να με τρομάξει.
Ο ατελείωτος φόβος πως ότι ζω δεν έχει νόημα και τίποτα ποτέ δεν θα έχει.
Ο φόβος πως αν καταφέρουν και μείνουν κάποια άτομα μέχρι το τέλος
αν θα με ακολουθήσουν ή αν θα είναι μαζί μου στην άλλη πλευρά
ή ακόμα και ο φόβος για το αν θα τους αναγνώριζα.

Ο φόβος για το ότι όλα είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσω
και πως ίσως και οι μικροί καθημερινοί φόβοι και ανασφάλειες που έχω κάθε μέρα
δεν είναι τίποτα μπροστά στο χάος που έρχεται έπειτα

φοβάμαι μήπως χάνω την ζωή μου φοβούμενη.

Φοβάμαι και δεν λέω αυτή τη λέξη συχνά γιατί καταγράφεται στο υποσυνείδητο.
Φοβάμαι να δώσω νόημα στη ζωή όμως
γιατί φοβάμαι μήπως δεν έχει.
Και αν έχει φοβάμαι μήπως και τη ζήσω
και έπειτα τα χάσω όλα.
Και μετά δεν ξέρω αν θα πρέπει να φοβάμαι το αν θα ξαναζήσω το ίδιο από την αρχή
ή μήπως το αν θα είμαι εγκλωβισμένη
μόνη
και δεν θα μπορώ να ζήσω τίποτα πλέον.

Σε πιανού την αγκαλιά θα καταλήξουμε,
σε κάποιου θεού από αυτούς που προσκυνάμε
στα χέρια μιας μάνας
ή μήπως στο απόλυτο τίποτα
χωρίς κανένα στοιχείο απ'όσα ζήσαμε
χωρίς κανέναν από αυτούς που αγαπήσαμε
χωρίς τον εαυτό μας που πασχίσαμε
να δημιουργήσουμε.

Και φοβάμαι.
Ω ναι, φοβάμαι.
Και ίσως θα χρειαστώ παραπάνω από το αγχολυτικό.
Τόσο που θα το τελειώσω.
Φοβάμαι.

Δάση.

Τι είναι άραγε η ύπαρξη.
Μια σταγόνα σε έναν απέραντο ωκεανό.
Μια στάλα από οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.
Και τι σε κάνει να πιστεύεις πως υπάρχει ζωή μέσα στην κινούμενη σάρκα σου.
Τι είναι το θαύμα που σε κάνει να κινείσαι, να μην είσαι ένα άψυχο αντικείμενο
μα να έχεις συναισθήματα, την αίσθηση του πόνου και αναμνήσεις, σκέψεις, προτιμήσεις.
Ποιος είσαι, τι είσαι;
Τι και αν δεν είσαι τίποτα;
Τι και αν αρνούμαι την ύπαρξη των πάντων, ακόμα και την δική μου;
Τι και αν η ζωή είναι μια στιγμή ευκαιρίας σε σκλαβοπάζαρο αιωνίων υπάρξεων στο σύμπαν
ένα σύμπαν τόσο μεγάλο για να χωρέσει η λογική μας που φτάνει στα όρια του παραλογισμού για εμάς.
Και τι με το "εμάς". Από πότε είμαστε "εμείς";
Από πότε μάθαμε να δαμάζουμε την φύση και να γνωρίζουμε το περιβάλλον μας;
Δεν ξέρουμε ούτε τον εαυτό μας.
Δεν γνωρίζουμε που κινούμαστε, πάρα μόνο κάνουμε βιαστικό βηματισμό χωρίς σταματημό μέχρι το τέλος του διαδρόμου.
Και ποιος ξέρει τι μας περιμένει εκεί.
Και ποια είμαι εγώ;
Ποιος ο λόγος της τραγικής μου ύπαρξης, είμαι εδώ σαν περαστικός, σαν ένα φάντασμα που στοίχειωνε για λίγο ένα σπίτι
και έπειτα έφυγε ταξίδι για νέους κόσμους, αφήνοντας πίσω ακόμα και τα μόνα επίκτητα του πράγματα - τις αναμνήσεις του.
Εδώ ρωτάω τον εαυτό μου  - είμαι στον πάτο της λογικής μου; Έχω φτάσει στα όρια του παραλογισμού; Ή μήπως έχω πέσει στο χάος; Έχω φτάσει στα όρια της τρέλας;
Δεν μπορώ να γνωρίζω. Και γιατί να γνωρίζω εξάλλου, τι είμαι εγώ για να γνωρίζω;
Μα καθώς πέφτει το νερό στο σώμα μου από τα βουρκωμένα μάτια μου
ακόμα και το δάκρυ φεύγει, καθώς με ακουμπάει εξαϋλώνεται, εξατμίζεται και χάνεται στη στιγμή
όπως θα χαθούν όλα στο χρόνο.
Είναι τραγωδία το να νιώθεις τόσα πολλά
για την θνητότητά σου
και όμως είναι στιγμές που ένιωθα θεός
πως μπορώ να κάνω τα πάντα
θνητότητα όμως σε γενικό σύνολο
μιας και η γνώση είναι βάσανο
το να γνωρίζεις πως οδεύεις κάπου που δεν θες
και παρόλα αυτά να μην έχεις τον τρόπο για να καθησυχάσεις τον εαυτό σου
νιώθω μικρή και αβοήθητη μέσα σε ένα απέραντο χάος
σε έναν δρόμο που ακόμα και η πιο κοντινή ψυχή σε εμένα θα έχει άλλη πορεία που δεν θα συμπίπτει σε κάποια χρονική στιγμή με την δική μου, και
εκεί θα μείνω μόνη
θα χαθώ.
Και δεν θα έχω να μοιραστώ τίποτα με κανέναν.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο τρομακτικό απ'όλα.
Το να μην υπάρχει τίποτα που να μπορώ να μοιραστώ πλέον.
Και λένε πως για όλα υπάρχει μια πάθηση, ένας σύνδρομο για το κάθε μη επιτρεπτό από την κοινή λογική συναίσθημα που ίσως να έχεις.
Για κάθε επαναστατική σκέψη. Για κάθε άρνηση που παίρνεις να κάνεις κάτι.
Όλα δικαιολογούνται από έναν σύνδρομο.
Δικαίως παίρνω τον σύνδρομο της αντισυμβατικότητας λοιπόν και την επιδεικνύω με χαρά στους θεατές μου.
Γιατί στον κήπο μου πάντα θα ανθίζουν λουλούδια με αγκάθια, για αγκαθωτά στεφάνια,
σαρκοφάγα ποτισμένα με φαρμάκι.
Γιατί τον κήπο τον δικό μου
δεν θα τον πατήσει ανθρώπινο ποδάρι
όσο υπάρχω.
Και όταν δεν θα υπάρχω πλέον
και η θνητότητα με καταβάλει
ο κήπος μου θα γίνει δάσος
και μέσα του θα χαθώ
και πάλι.

Ως τότε
θα πιω στην υγειά της σαλεμένης μου λογικής
και στον πόνο που με κατέχει
για το σκοτεινό μέλλον.
Θα πιω στην υγειά του οδηγού μου
που έγινε οδηγός χωρίς να έχει φρένα.
Θα προσευχηθώ γιαυτόν ανάβοντας ένα κερί
βανίλια μυρωδιά
θεραπεία με τα αρώματα να κάνω
για να με βοηθήσει η στιγμή και πάλι να ξεχάσω
γιατί ξεκίνησα να γράφω
πάλι.

----

Οι άνθρωποι δε σε χρειάζονται
μα χρειάζονται το στήριγμα που τους δίνεις.
Έχουν ημερομηνία λήξης.
Οι άνθρωποι σου προκαλούν έμπνευση αηδία ή συμπόνια
και όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα είναι περιττά.
Κοινωνική ευγένεια και μόνο.
Λογική στον παραλογισμό
εναντιώνεται.
Η λογική μου με κούρασε, τα αυτονόητα είναι μεγάλο ψέμα
Και δεν μπορώ τα ψέματα.
Στην τελική τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει
πέρα από έναν συνεχή θάνατο
μιας και για την μονίμως αχόρταγη εγωιστική ανθρώπινη φύση
η ανάγκη της συνεχόμενης απόκτησης δεν σταματάει ποτέ
και ότι αποκτάς το παρατάς για την απόκτηση του επόμενου ψέματος.
Και όλα είναι κομμάτι του μεγαλύτερου ψέματος, της ζωής.
Ένα ψέμα είναι όλα, και όσο δεν θα υποκύπτω στο παραμύθι τους,
θα με ονομάζουν κυνική, σαλεμένη ονειροπόλα
- πεθαμένη.
Δεν θα υποκύψω σε μια φούσκα
που ματαιοπονεί
σε μια συνεχή ευθεία με τέλος
όπως όλοι.

Σελίδα.

Οι κενές σελίδες δεν έχουν λάθη.
Οι κενές σελίδες είναι η τελειότητα
ο απόλυτος μινιμαλισμός, το απόλυτο παν
μοντερνισμός και τέχνη
η ευκαιρία για πειραματισμό
για να βρεις τον γραφικό σου χαρακτήρα
ή απλά να κρατήσεις τη σελίδα
αν και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια ζωή
γεμάτη αμφιβολία.

Η σελίδα με τα λάθη, τις μουτζούρες και τις επιπολαιότητες
είναι ανθρώπινη από την άλλη.
Μα ποτέ μου δεν κυνήγησα κάτι τέτοιο.
Μου αρέσει να κοιμάμαι με καθαρά σεντόνια.
Με καθαρές σελίδες.
Με καθαρή συνείδηση.

Μα η σελίδα με την ακρίβεια, την καλλιγραφία και τις ρομαντικές ιστορίες
αυτή είναι η σελίδα μου
και αν και ακατόρθωτο θα προσπαθώ μια ζωή να την κρατώ έτσι.
Γιατί για να κρατήσεις έτσι μια σελίδα θα πρέπει να έχεις πονέσει
να γράφεις με το ίδιο σου το αίμα πάνω της
μιας και δεν χωράνε λάθη για κάτι τέτοιο
με το ίδιο σου το αίμα
και όχι με μελάνι που στο δίνουν έτοιμο οι άλλοι
για να γράψεις.
Να κοιμάσαι με τον ζήλο
μα με το φόβο μήπως χάσεις αυτά που έχεις επίσης
γιατί οι αναμνήσεις είναι κτήμα
είναι μάθηση
μα φύγαν.
Και τα όνειρα έχουν ημερομηνία λήξης.
Η σελίδες τελειώνουν
το κεφάλαιο κλείνει
το βιβλίο τελειώνει
το βιβλίο κλείνει
και μετά
και μετά τι.
Ίσως να μην με νοιάζει αυτό για αρχή.
Ίσως να μένω στο ότι δεν θέλω να χάσω αυτά που έχω.
Για πρώτη φορά δεν με νοιάζει να αποκτήσω τίποτα
δεν θέλω να χάσω.
Φοβάμαι το χρόνο.
Δεν θέλω να λερώσω τη σελίδα μου.
Δεν θέλω να τελειώσει το κεφάλαιο.
Δεν θέλω.

The banshee's thoughts.

"Well, I've been where you are
all my life I've been there. I am there. I live there.
Lost in these thoughts, where I feel alone
helpless and in agony.
Nowhere to go, nothing to do - just in darkness, drowning in pain.
And you are becoming like me - I live inside you
Even if you don't want that
but I really dont care if you don't
and I really dont care anyway
because I am a ghost and I haunt
everything it lets me just a little.
And you should feel ashamed - like you do
because this is what you deserve
like all the people
who only think for themselves.
And I know that you are trying to be like me
with all these pictures, all the talking
but I am silence
and you are a talker
showing off your sins
making you look like victim
Guess what
you are the sinner
and deal with that.
You are never gonna find me.
Not there."

Κατάρες της νυκτός.

 Η κατάσταση στην οποία θα βρισκόμουν αν δεν ήσουν τώρα στη ζωή μου ίσως να μην ήταν και τόσο ευχάριστη. Ίσως η βαρύτητα να με υπερνικούσε ίσως να έπεφτα με δύναμη και να χτυπούσα δυνατά σε κάποιο δάπεδο, και πάλι βέβαια οι σκέψεις με στοιχειώνουν σαν τα βραδινά στοιχειά αλλά είσαι εδώ και τα διώχνεις και αυτό έχει σημασία για την ώρα. Θα μείνεις για πάντα μου λες και το πιστεύω, όπως και εγώ πιστεύω τον εαυτό μου γιατί είσαι ο λόγος που με κάνεις χαρούμενη και μου δίνεις έναν σκοπό για να υπομένω σε αυτή τη ζωή την κάθε μέρα και την κάθε νύχτα που με σαρώνει το μυαλό κυρίως όταν λείπεις από δίπλα μου. Και όπως έχεις προσέξει χάνω τα λογικά μου μαζί σου, χάνω τα λόγια μου, δεν παίζω με τις λέξεις όπως έπαιζα όταν με γνώρισες γιατί πλέον δεν προσπαθώ να τις χαλιναγωγήσω, προτιμούν να εισχωρούν στο στόμα σου με ένα γλυκό φιλί  από το να βγαίνουν σε ήχους και να χαλούν τη σιωπή που έχουμε τις πολύτιμες στιγμές μας όταν είμαστε και οι δύο μαζί και δεν μας ενδιαφέρει τίποτα τριγύρω.
 Υποφέρω αλλά αξίζει ίσως το να υπομένω σε όλο αυτό για αυτό που έχουμε και προσπαθώ να κρατηθώ και να μην χάσω το νόημα διότι είσαι η τελευταία μου ελπίδα, η τελευταία βάρκα που με οδηγεί και δεν ξέρω που πηγαίνουμε μαζί σε όλο αυτό αλλά πιστεύω σε εσένα και σε εμάς και ξέρω πόσο . - (παύση)

...

Νομίζω πως το έπαθα πάλι, αυτό το χάος στο κεφάλι με κυρίευσε, πάλι δεν ήσουν εδώ και με έπιασε.
Βλέπεις δεν φεύγει απλά το διώχνεις και επανέρχεται αλλά είναι κομμάτι μου και το δέχομαι πίσω όποτε μου χτυπάει την πόρτα, εξάλλου δεν έχει που να πάει και στοιχειώνει εμένα αντί για κάποιον που δεν θα το άντεχε και θα έδινε ένα τέλος σε όλο αυτό το τερατούργημα που δημιούργησε στο κεφάλι του. Χαίρομαι που δεν μπορεί κανένας να δει τι βρίσκεται εκεί μέσα, σε αυτό το κρανίο που έχω στην κεφαλή μου, πραγματικά θα τρόμαζε ο κάθε ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να ρίξει μια μικρή ματιά σε όλο αυτό το χάλι, την ακαταστασία και την τρέλα.
Όλοι στην θέση μου έφυγαν. Φοβάμαι μήπως κάποια στιγμή δεν θα αντέξω να βλέπω την τρέλα αυτή να μεγαλώνει κι άλλο μιας και από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου όλο και χειρότερο γίνεται. Βέβαια μαθαίνω και το χαλιναγωγώ όλο και περισσότερο, αλλά βλέπεις κουράζομαι, και είσαι εδώ και κρατάς μαζί μου το βάρος και πραγματικά όλο αυτό με ηρεμεί τόσο που δε μου χρωστάς τίποτα αλλά κρατάς τόσο βάρος όσο δεν κράτησε ποτέ κανένας - βασικά όχι απλά δεν κράτησε αλλά μου φόρτωσε και άλλα δικά του βάρη - μακάρι να ήξερες πόσο σε ευχαριστώ για όλα.

Έρχεσαι και ηρεμούν όλα.