Romance in despair.

When nihilism fell in love with romance
how could they be together
when the one always wanted
and the other always kill

When the sun gone down
were they all of them dismissed
and started following the trail
of the neverending east

What if they couldn't touch each other
whatever they had felt
they kept looking each other
and in pain they said:

"Why are you struggling to go away
when you want to be with me"
"Why are you trying to stay
when you are about to leave"

Nothing ever moved on
Because they never look at now
While the one stared through the future
with despair
the other wanted to refuse it
like always
again

And finally they closed their eyes
both of them in peace
and fell in deepest sleep
now if they are dreaming
they can be together still.

Should they dream of chaos
and blackness after all
or should they fly like fairytales
and feel each others love?

What fate could lie beneath them
when nothing is genuine
when life is not a choise
uknown is the will.

Το μετά.

 Η αλήθεια είναι πως έβρισκα μια γαλήνη στο να πιστεύω πως μετά δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα πέρα από το απόλυτο τίποτα. Έβρισκα γαλήνη ξέροντας πως ίσως και να μην ξαναζήσω, ίσως να μην ξαναχρειαστεί να περάσω από αυτές τις καταστάσεις ή άλλες στην οποιαδήποτε ζωή. Ίσως να μην χρειαστεί να περιφέρομαι σαν χαμένη ψυχή ανάμεσα σε χρονικές περιόδους, ανάμεσα σε ανθρώπους και πως θα βρω ηρεμία στο απόλυτο τίποτα, χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς ύπαρξη, χωρίς καμία ιδέα να με τρομάζει.

 Από την άλλη η ιδέα του οτι ίσως να μην ξαναδώ πρόσωπα γνώριμα με τρομάζει. Οπότε, ίσως η ελπίδα στο οτι μετά θα συνεχίσω να βλέπω δυο, τρία σημαντικά άτομα και μαζί τους θα μοιράζομαι εικόνες από όλα τα σύμπαντα να είναι ενδιαφέρουσα, ίσως όμως να είναι πολύ ρομαντική για να είναι αληθινή. Φτάνει να είμαι εκεί μαζί τους έπειτα, να τους κοιτάζω για μια αιωνιότητα, αν ακόμα θα υπάρχουν συναισθήματα εκεί, σε εκείνη την κατάσταση, αν ακόμα θα υπάρχουν αναμνήσεις από την περασμένη ζωή, μα συνήθως δεν υπάρχουν οπότε προτιμώ να πιστεύω στο απόλυτο τίποτα. Πως σε ένα τίποτα τουλάχιστον θα δικαιούμαι να κρατήσω τις αναμνήσεις μιας πεθαμένης ζωής χωρίς να χρειάζεται να ξαναζήσω χωρίς αυτά τα πρόσωπα που με κάναν να αγαπάω τα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητάς μου.

 Οπότε αν δεν δικαιούμαι να βλέπω αυτά τα όμορφα πλάσματα για μια αιωνιότητα τότε δεν θέλω να ξυπνήσω ζωντανή μετά από εδώ, μονάχα σε μια γαλήνη χωρίς αισθήματα.

 Η αλήθεια είναι πως ποτέ κανέναν δεν θα γνωρίσεις πραγματικά
ούτε καν τον ίδιο σου τον εαυτό
και αν κάποιος σου δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψεις μέσα από την καθημερινότητά του
να δεις πως βλέπει τα πράγματα γύρω του
και να μοιραστεί τις μέρες της μικρής ζωής του μαζί σου
-να σε διαλέξει ανάμεσα σε τόσα άλλα άτομα εκεί έξω-
ίσως τελικά θα έπρεπε να νιώθεις τυχερός
ίσως τελικά θα έπρεπε να κρατήσεις αυτό το δώρο προσεκτικά
μέσα στα χέρια σου

να μην το πάρει ο άνεμος.

Είσαι το ίδιο το Αυτό ή κομμάτι του Αυτού;

Κοιτώντας έναν ωκεανό πες μου τι βλέπεις
ένα βάθος αγναντεύεις, μια εικόνα
Ένα ποίημα των αιώνων
μια απόσταση ατελείωτη
ένα θέμα
έναν πίνακα
καθρέφτη ουρανού
δυο μάτια
σαν από συντρίμμια
να σώθηκαν.
Ίσως και να βλέπεις
μια απέραντη έκταση δακρύων
που περιμένει να τα κολυμπήσεις
μα εσύ φοβάσαι μην πνιγείς
στο αχανές τους βάθος.
Άπλωσε το χέρι σου
στο άπειρο του χρώμα
και πέσε μαλακά στο στρώμα του
σαν να ήσουν σε κούραση μεγάλη
ο ύπνος που σου δίνει
νανούρισμα γλυκό.
Άνοιξε τα μάτια τώρα
τον κόσμο πίσω άφησες
και μόνος σου πετάς
μέσα στα αστέρια.
Και σκόνη γίνεσαι ένα με το σύμπαν
άραγε θα μάθεις ποτέ πως
ότι ήσουν είναι απλά ο αφρός
από τα κύματα που σκάνε σε μια πέτρα;
Άραγε θα μάθεις κάποτε πως
ήσουν και θα είσαι
μια σταγόνα μέσα στον ωκεανό
στα μάτια ένα δάκρυ
και κύλησες για μια στιγμή σε μια
υδρόγειο σφαίρα
άραγε θα νιώσεις πως
η φύση σου είναι ένα με το σύμπαν
ή μήπως είσαι
απλά μια μηχανή του;

Είσαι άραγε κομμάτι του
ή η παραγωγή του;

Σύμπαν ~

Ποια είναι η κινητήρια δύναμη 

γύρω από την ύπαρξη;

Συνήθιζα να αναρωτιέμαι 

αν πιο μεγάλη αλήθεια είναι 

το να ονειρεύεσαι ή το να γνωρίζεις

-άραγε μια πίστη ή μια υπόθεση οδηγεί 

στο πέρασμα του αιώνα;-

Όταν φτάνεις στο τελικό στάδιο

τι βλέπεις;

Αυτό που έζησες

-ή μήπως μια πόρτα;

Άραγε ο φόβος με οδηγεί

ο φόβος της απώλειας

ή μήπως η επίγνωση του οτι

δεν ανήκω εδώ 

και ούτε ανήκα και ποτέ μου;

Κλειδωμένη μετενσάρκωση

παράνοια φορτωμένη

στολισμένη με ένα όμορφο περιτύλιγμα

μιας χτισμένης προσωπικότητας

πρόσωπο ή μάσκα μεταφέρω;

Έχοντας όνειρα ή στόχους;

Έχοντας ή θέλοντας

το τίποτα 

μήπως αναζητώ να πάρω ή να χάσω;

Να χάσω

για να μην είναι μεγάλη η απώλεια στο τέλος;

Διότι 

τι να χάσεις όταν δεν έχεις τίποτα

όταν είσαι ελεύθερος

αφού οι αλυσίδες της αγάπης

είναι οι πιο βαριές του είδους τους.

Οι πιο ακριβές του είδους τους. ~~

..

Μερικά συναισθήματα είναι τόσο βαριά

και τόσο κοφτερά 

που μόλις σε αγγίζουν 

νιώθεις την αιχμή χιλιάδων μαχαιριών να σε ακουμπάνε

να σου γρατζουνάν εκνευριστικά το σώμα

να σου αφήνουν σημάδια

στο δέρμα

πληγές μες στο μυαλό.

Εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω τις χιλιάδες φωνές μέσα μου

να τις κάνω να ηρεμήσουν 

κάποιες στιγμές

όταν είσαι μακριά

μα αυτές ούτε με το άκουσμα της γλυκιάς σου της φωνής

δεν λένε να σωπάσουν

πώς λοιπόν να σωπάσουν όταν λείπεις;

Πόσο πονάνε αυτές οι σκέψεις

με λόγια δεν είναι εφικτό να περιγράψω

σαν να μου σχίζουν την καρδιά 

και έπειτα να σχηματίζουν ρυάκια από κραυγές 

που βγαίνουν απ'τα μάτια μου

ποτίζοντας το χώμα.

Και έπειτα ανθίζει η στεναχώρια μου

με ζώνουν τα ζιζάνια και πάλι

και δεν είσαι εδώ να τα κρατήσεις μακριά μου

και πάλι δεν κοιμάμαι

σκεπτόμενη πως ήσουν τότε άραγε

που στο μυαλό σου δεν πετούσα

όπως τώρα..

Που δεν ήμουν ο λόγος για να βλέπω

αυτό τον όμορφο ανθηρό κόσμο

που βρίσκεται στα μάτια σου.

Πόσο πονάει, πόσο. 

Και δεν αντέχω να σε σκέφτομαι

να ακουμπάς διαφορετικά ονόματα

να πλάθεις συναισθήματα με τα όμορφα σου χείλη

σε κάποιο άλλο σύμπαν

σε κάποια άλλη χρονική στιγμή...

Τα δάκρυα πέφτουνε και πάλι

γιατί οι σκέψεις δεν τελειώνουν να κυλάνε από τα μάτια.

Θα τραγουδήσω ξανά το τραγούδι της μελαγχολίας μου

μέχρι να έρθεις 

μέχρι να καταφέρεις να μου πεις

γιατί να μην πονάω.

[...]

Υπήρξε κενό για λίγο στο διάλογο

περίεργο πράγμα το μυαλό

περίεργη η ζωή

θα ήθελα να πω πολλά

μα οι σκέψεις μου δεν έχουν λογική

ή μήπως ο κόσμος δεν έχει λογική

και εγώ απλά τρελαίνομαι

και εγώ απλά πεθαίνω

που ήμουν όμως εγώ που τόσο υποφέρω;

Σε ποιες λακκούβες έκλαιγα

σε ποιό ποτάμι πνίγηκα δακρύων;

κάπου στο χρόνο με έχασα

και νιώθω πως με βρίκα

στη μορφή σου..

~~

Whatever you want
you can achieve.
This is how energy works.
You try hard
you want it bad
until you are strong enough to make it happen.

And sometimes like this
I am confused
whether I am just an encouraging person
or simply the perfectionist that I am myself.

Infinite.

Με τρομάζει η παράταση όσον θέλω να κάνω και δεν τα κάνω γιατί πολύ απλά με τραβάει η βαρύτητα στο στρώμα μου.

Με τρομάζει μήπως και δεν σηκωθώ ποτέ ή μήπως αν σηκωθώ είναι πολύ αργά για να κάνω το οτιδήποτε.

Με τρομάζει η ρουτίνα και όλα τα πρέπει, 

θέλω απλά να είμαι ευτυχισμένη

και ο εαυτός μου.

Θέλω να πεθάνω κοιτώντας έναν όμορφο ουρανό

να μην αφήσω στεναχωρημένα πρόσωπα πίσω μου

όσο και αν πονάει το αντίο

ίσως όλα υπόσχονται μια επανασύνδεση στο τέλος

για όλα όσα θέλουμε πραγματικά.

Για όλα όσα

ζήσαμε 

πραγματικά.

Ξαστεριά.

Μερικές φορές
δεν έχω δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι
και κοιτάζω το ταβάνι λες και θα βρω τις απαντήσεις έτοιμες γραμμένες για μένα
και με μια ανάγνωση όλα αυτά τα βαριά θέματα θα φύγουν μια για πάντα από το κεφάλι μου και
έπειτα,
η μέρα θα είναι όμορφη χωρίς έννοιες και φοβίες και στεναχώριες, αλλά
έχω συνηθίσει πλέον σε μια κατάσταση του εαυτού μου που έχει κυκλική πορεία και δεν δικαιούμαι τίποτα περισσότερο από αυτό
γιατί ίσως ήδη να είμαι αρκετά τυχερή για να παραπονιέμαι για κάτι περαιτέρω από αυτό που ήδη έχω.
Οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν την καθημερινότητά μας,
μικρές νότες, στάλες, ασήμαντες για τους άλλους, πολύτιμες για εμάς διότι από αυτές εξαρτάται το πόσο καλά θα πάει η μέρα μας.
Άγχος για το πως θα τα πάμε σε ένα διαγώνισμα, άγχος για μια σελίδα χαρτιού, για το αν θα κάνουμε την καλή εντύπωση, για το αν θα αρέσουμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα εγώ θέλω χρόνο, χρόνο για να κοιτάζω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να θυμάμαι καλά πως μοιάζουν έτσι ώστε να τα σκέφτομαι όσο δεν είναι δίπλα μου.
Χρόνο για να κοιτάξω τα αστέρια και να αναλογιστώ αν όντως με κοιτούν και αυτά πίσω.
Χρόνο για να σκεφτώ όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που ζω καθημερινά, που θέλω να ζήσω και να γνωρίσω και χρόνο για να απαλύνω αυτά που με κρατούν πίσω.
Μα δεν καταλαβαίνουν όλοι από χρόνο και από αγάπη για το σύμπαν.
Δεν κατανοούν την λήξη όλου αυτού του ονείρου και χάνουν αυτό το χρόνο με το να τους απασχολούν μικροπράγματα.
Πόσο κρίμα να βλέπεις άστρα που ξέχασαν να λάμψουν.
Πόσο κρίμα.

Sanity.

Το ένιωσα πάλι.
Άκουσα το σφύριγμα μέσα στο κεφάλι μου.
Έκλεισα βίαια τα μάτια μου και προσπάθησα να μην ακούω τίποτα.
Έχασα και πάλι
την σύνδεση
την ισορροπία.
Αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να θεωρώ τον εαυτό μου σώο
αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να πιστέψω πως είμαι εντάξει.
Να πιστέψω πως
δεν είναι μάταιες οι αναπνοές μου
πως έχω λόγο
πως δε θα χαθώ στο χρόνο.
Να πιστέψω πως θα μείνω για πάντα εδώ
ακόμα και αν δεν υπάρχουν φρένα
για να σταματήσει η ώρα να κυλά
σαν να ναι σε κατήφορο.

Το ένιωσα και πάλι.
Το σφύριγμα που με κάνει να ζαλίζομαι
να πέφτω στο πάτωμα και να δακρύζω
να νομίζω πως ξεχνάω
τα πάντα
να νομίζω πως χάνονται κομμάτια μου.
Να φοβάμαι πως
κάθε φορά που το παθαίνω
χάνω και από λίγο την εχεφροσύνη μου.
Και κοιτάζω το ταβάνι μήπως οι απαντήσεις στην ερώτηση που ψάχνω
είναι γραμμένες εκεί
μήπως και μπορώ να τις διαβάσω για να τις θυμηθώ.
Νομίζω μα ποτέ δεν είμαι σίγουρη.
Γράφω εγκυκλοπαίδειες στο μυαλό μου από "ίσως".
Και ποτέ δεν τελειώνουν οι σελίδες και το μελάνι που τα γράφω.
Ποτέ δεν κουράζομαι
ποτέ δεν τα παρατάω.

Και με φοβίζει πως
το τέλος θα είναι
το τέλος.
Πως στο τέλος θα πρέπει να σταματήσει το χέρι μου να πληκτρολογεί συναισθήματα
πως θα σταματήσω να τα σκέφτομαι όλα αυτά
μονάχα όταν δω το τελικό στάδιο
μιας άχαρης πραγματικότητας
όταν το μελάνι θα τελειώσει
όταν οι σελίδες αρχίσουν να σβήνουν
το οπισθόφυλλο θα είναι
μαύρο
και δεν θα ξέρω ποιος θα είναι ο τίτλος
δεν θα ξέρω σε ποιανού τα χέρια το βιβλίο μου θα καταλήξει
ποιανού ιστορία για να περνάει η ώρα θα γίνω
ή μήπως δεν θα γίνω ποτέ
και το βιβλίο μου ξεχαστεί κάτω από το χώμα
μήπως ταξιδέψει μακριά με τον αέρα
με τις στάχτες μου
ή μήπως ταξίδεψα εγώ μακριά τώρα.
Γιατί αν ξεχαστεί
τότε το βιβλίο μου θα είναι πλέον
νεκρό.
Ξερό σαν το χώμα που θα το σκεπάζει
τι και αν δεν ξεχαστεί όμως
οι λέξεις δεν ζωντάνεψαν ποτέ κανέναν.
Οι διαστάσεις δεν έφεραν ζωές κοντά
ή μήπως έφεραν;
Το βιβλίο μου δεν τελειώνει;
Και πως θα αναγνωρίσω τους χαρακτήρες μου;
Τα μάτια της ψυχής
θα διαβάσουν το βιβλίο μου
θα ξέρουν για ποια άτομα μιλάω.
Και ποια ήμουν.

 Στο τέλος.