Αλλαγή.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από την απώλεια.
Την απώλεια της ζωής κάποιου που αγαπάς, από την ζωή την ίδια,
όχι απλά την δική σου.
Την αλλαγή που σου προκαλεί ένα τέτοιο συμβάν.
Τις αλλαγές στην καθημερινότητα.
Την αβεβαιότητα, τον φόβο.
Πως ξεπερνάς κάτι που δεν θέλεις να ξεπεράσεις;
Η στασιμότητα σκοτώνει, μα εγώ ίσως θέλω να πεθάνω.
Σε κανέναν δεν έκανε καλό ποτέ ο θάνατος,
μα έκανε ποτέ κακό σε εμάς τους ίδιους;
Αυτός που φεύγει μάλλον είναι καλύτερα.
Αυτός που μένει και παλεύει μένει πίσω να υποφέρει.

Μου λείπει η ματιά της, τα βήματά της, η μυρωδιά της.
Το πόσο φίλη ήταν στην σιωπή της, που γέμιζε το σπίτι.
Ένας μήνας πέρασε και ακόμα εδώ την νιώθω.
Μου λείπεις αφάνταστα, μακάρι να το ήξερες
πόσο σε αγαπούσαμε ποτέ δεν θα το μάθεις.

Και η ζωή αλλάζει μέρα με τη μέρα.
Δυσκολεύομαι να γράψω, να λειτουργήσω,
αλλάζω. Με τρομάζω.
Πως θα γίνει,
πως θα πετύχει;
Με την καθημερινότητα τρομάζω.
Άλλο ένα πιόνι μέσα στη ζωή;
Άραγε στο μέλλον με θαυμάζω;
Ωφελεί;
Υποταγή;
Και αν όχι τότε αχάρηστη θα νιώθω.
Πόσο πονάει η αλλαγή.

Δεν μπορώ να νιώσω ηρεμία.
Δεν γνωρίζω τι είναι πλέον.
Τελικά αυτό που αναζητώ και για πάντα θα το ψάχνω
είναι η γαλήνη.
Μα την γαλήνη πως να βρείς
όταν φουρτούνες πρέπει να διαβείς.
Θαλασσομάχος να γινείς.
Πρέπει να το υποστείς.
Και να το υπομένεις.

Αχ, σπίτι μου σπιτάκι μου.
Μακάρι ο χρόνος να σταμάταγε για λίγο
και να έμενα εδώ για πάντα.

Moments of darkness.

Life goes on... When vain people take over. 
So vain is life, so vain are they.
They live, they work, they die.
Survive.
Shut your mouth, smile, produce.
Don't feel, don't speak the truth
just keep it all inside
and collide.

Tour δωματίου.

Παλιά εισιτήρια συναυλιών πάνω στην ξύλινη ντουλάπα.
Προδίδουν χρόνια ξέγνοινιαστης εφηβείας.
Η τουλάχιστον μιας που θέλει να δείχνει έτσι.
Μια που θέλει να καλύψει παιδικά χρόνια τρόμου και αγωνίας,
και καταλήγει να ανακαλύψει ψυχολογικά που έπεται να βγουν στην επιφάνεια
στο μέλλον μια για πάντα.
Μαζί τους και μια ζωγραφιά κοπέλας λυπημένης.
Που για κάποιο λόγο ξέμεινε εκεί πέρα ακόμα,
με μάτια βουρκωμένα.
Φωτογραφίες προσώπων που πλέον δεν γνωρίζω.
Ζωντανά και μη, που ούτε τότε ίσως και να ήξερα.
Ντουλάπια με ρούχα και με ψώνια από σχολείου χρόνια,
τότε που τα έξοδα φάνταζαν σαν τρόπος να ξεφεύγεις.
Όνειρα καλλιτεχνών για μέλλον και για όραμα,
θάφτηκαν σε μια τσάντα δίπλα από ένα παλιό γραφείο.
Πλέον η τέχνη μοιάζει μόνο σαν τρόπος έκφρασης
των άσχημων συναισθημάτων
σε έναν κόσμο που το μόνο που πουλάει είναι το χαμόγελο
κι ας είναι ψεύτικο.
Κάτω από ένα ταβάνι, πάνω από ένα κρεβάτι, ωρολογιακή βόμβα η καρδιά μου,
δευτερόλεπτα μετράει για το τέλος όλων όσων έρχονται και είναι να έρθουν.
Στην αλήθεια και στον πόνο χάθηκε η ελπίδα
και η ομοιοκαταληξία.
Νιώθω πλέον άρρωστη,
η τρέλα πρέπει να ναι.
Παράθυρο φωτίζει, μυαλό που σκοτεινιάζει.
Αλήθεια, πόσο με τρομάζει!
Που τα έπιπλα στο δωμάτιο τούτο θα ζήσουν και μετά το τέλος μου
για να μετανοήσουν.
Ότι βλέπω θα υπάρχει και μετά από εμένα.
Τι κι αν πέσει κάνα δάκρυ, η ζωή συνεχίζεται και πάλι.
Μα πόσο θα ήθελα να ζούσα για μια ημέρα.

Η Καμμένη Γενιά.

Εμείς είμαστε η χαμμένη νεολαία
μισούμε την ιδέα, την χαρά και την αγάπη
γιατί για αυτήν κανείς δεν είχε χρόνο να μας μάθει
και κυνηγάμε πάντα λύσεις και δόξα για επιβίωση
για δύσκολο καιρό που θα έρθει.

Εμείς είμαστε η πονεμένη νέα γενιά
που καταριώμαστε και μας καταριούνται
μισούμε, κατακρίνουμε και φίλους μας φθονούμε
γιατί μας αδικήσαν
και πίσω μας αφήσαν.

Εμείς είμαστε η γενιά που κάνει αυτά που κράζει
όπως αυτοί που κοροιδεύουμε
και αυτοί που μας καταστρέψαν.
Άλλοι λαικίζουμε, άλλοι σιωπάμε
και άλλοι φωναχτά όλα τα μαρτυράμε.

Εμείς είμαστε η γενιά δίχως μέλλον.
Δίχως λόγο και αιτία
ύπαρξης.
Πλανούμαστε στον κόσμο για να βρούμε τον σκοπό μας
και μια ελπίδα.

Εμείς είμαστε η γενιά που δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Μονάχα σκιές που περπατάμε
και στο τέλος μόνοι μας ψωφάμε.
Χωρίς λόγο
χωρίς ετία.

Και ελπίδα ούτε μία.

Αυτοψυχανάλυση.

 Ποτέ μου δεν ζήτησα να υπάρξω.
Από την άλλη όμως ποιός ζητάει κάτι τέτοιο και κατα πόσο αυτό είναι δυνατόν να συμβεί;
Ποτέ μου δεν ήθελα την ύπαρξή μου, όσο κι αν την εκτιμώ για τα λίγα καλά πράγματα που μου προσέφερε, όπως έναν άνθρωπο που με αγαπάει για αυτό που είμαι και αποδέχεται όλες τις πλευρές του εαυτού μου χωρίς καν να το ζητήσω,
όπως για τα μικρά πράγματα στη ζωή που μου προσφέρουν ηρεμία της στιγμής σε έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορώ ποτέ να υπάρξω μακροχρόνια ήρεμη,
για τα λίγα άτομα γύρω μου που ακόμα και που δεν με καταλαβαίνουν καθόλου χαίρομαι και μόνο που υπάρχουν στην ζωή μου και που θεωρώ το παραμικρό στήριγμα οικογένειας μεγάλη τύχη στην κατάσταση που βρίσκεται το μυαλό μου, το οποίο κρέμεται από κλοστές για να μην χάσει την λογική του, στην οποία τόσο πολύ στηρίζεται.
Όταν είμαι στα πρόθυρα της παράνοιας προσπαθώ να σκέφτομαι έτσι για να ισορροπώ λίγο τις αρνητικές μου σκέψεις.
Ίσως να μην πεθάνω μόνη μου σκέφτομαι, όσο κι αν πάντα ισχύει πως μόνος σου πεθαίνεις, απλά εννοώ έστω πως αυτή η μοναξιά θα περιστοιχίζεται από άτομα που με αγαπάνε, λίγα και καλά.
Ίσως να μην είναι όλα τόσο άσχημα όσο δείχνουν, εξάλλου πάντα υπάρχουν και χειρότερα.
Ίσως καταλήξω να μην είμαι ένα βάρος όπως θεωρώ.
Ίσως ξεκινήσει και πάλι το γράψιμο να με γεμίζει όπως συνήθιζε. Και ίσως αποκτίσω πάλι κόσμο που εκτιμάει την δουλειά μου. Λίγους και καλούς.
Το θέμα είναι πως δεν μπορώ τα επιφανειακά πράγματα. Θέλω η μια ματιά να κοιτάει βαθυά και όχι απλά το περίβλημα. Θέλω στην ζωή μου νόημα που να δίνει βάθος σε αυτήν την ανούσια ύπαρξή μου.
Εκτιμώ ότι ήδη έχω, απλά φοβάμαι την στασιμότητα των καταστάσεων, κυρίως των ψυχολογικών, αυτών που είναι εκεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν ξέρω πως να αποβάλλω πλέον γιατί είναι μέσα μου, είναι το εγώ μου, είναι κομμάτι μου. Πάντα στο μεταίχμιο μα συγχρόνως πάντα και των άκρων.
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποτέ για τίποτα. Για τις καταστάσεις, για τους ανθρώπους, για τον εαυτό σου, για την ζωή σου.
Ο φόβος του απρόοπτου, η ανάγκη του να φτάσεις σε ικανοποιητικό επίπεδο, το άγχος, αυτή η μοναξιά μέσα σου που δεν κατανοείς. Η μάλλον που κατανοείς, αλλά δεν μπορείς να την εκφράσεις με λόγια. Διότι οι λόγοι θίγουν καταστάσεις, άτομα, στιγμές και δεν καταλήγουν σε θετικό αποτέλεσμα.
Είναι και όλα αυτά που με κρατάνε ζωντανή όμως.
Το αγόρι που αγαπώ, τα ζωάκια μου, μια οικογένεια που με αγαπάει με τα αρνητικά της, η πίστη στον εαυτό μου, η αγάπη μου για τα βίντεογκέιμς, τα (μακρινά ίσως) όνειρα που έχω για το μέλλον.
Ισορροπώ όσο μπορώ.
Και πραγματικά σχεδόν όλα τα μπορώ. Όσο έχω δίπλα μου άτομα να με αγαπούν και να με στηρίζουν.

*Σε ευχαριστώ που υπάρχεις, είσαι το μεγαλύτερό μου στήριγμα. --- Στο αγόρι της ζωής μου.

Η παγίδα.

Ξαπλώνω πάνω σε κρεβάτι από καρφιά

και ούτε για λίγο δεν πονάω.

Μα μόλις η σκέψη μου ξεφύγει σε μέρη μακρινά

ξάφνου ο πόνος επιστρέφει, της σιωπής.

Τα χείλη μου στεγνά, το σώμα καταραίει, το μυαλό μου σβήνει.

Νιώθω μονάχη ενώ δεν είμαι, σε τοίχους φυλακής.

Ταξίδια όσα ήθελα δεν έκανα σε τούτη τη ζωή

μα με τις σκέψεις μου αυτές σπίτι μου δεν γυρίζω.

Τον δρόμο της επιστροφής να βρω προσπάθησα

μα ότι και να γίνει πάντα παραστρατίζω. 

Σήμερα έφυγα ξανά όπως και κάθε ώρα.

Είχα χαθεί στο διάστημα και έτρεμα από τον φόβο.

Πάντα τον έτρεμα τον χρόνο, έτρεμα την ζωή.

Το άγνωστο φοβόμουνα, το μέλλον να μην 'ρθει.

Είναι η ζωή μυστήριο και εγώ απλά μια σκόνη.

Δεν ξέρω που θα με φυσά ο αέρας, ή αν θα είμαι μες στο χιόνι.

Αν θα καώ μες στην φωτιά και αν θα γίνω η γή.
Πάντα το είχα άχτι το οτι δεν είμαι στάχτη. 

Φοβάμαι μήπως η ζωή μου πάρει όλη την σκόνη.

Και κλαίω και οδύρομαι και τρέμω και λυσσάω.

Δαγκώνω και σχίζω τα ρούχα μου, φυσάω και ξεφυσάω.

Καμία φύση δεν με σώζει από την κατάσταση αυτή.

Το σκέφτομαι καλά πως ίσως έχω τρελαθεί.

Φωνές θέλω να βγάλω να με ακούσουν όλοι "αυτοί".

Δεν ξέρω τι να κάνω πεθαίνω ζωντανή.

Παγιδευμένη νιώθω μέσα σε αυτή τη ζωή.

Θα μείνω χωρίς τίποτα

θα μείνω χωρίς τίποτα.

Έχω τρελαθεί.

Στα χνάρια του Lynch.

Όμορφη ή άμορφη;

Μάζες κοινωνίας.

Λογικό ή παράλογο;

Έννοιες και λέξεις.

Ξημέρωμα μα νύχτα.

Η πένα δείχνει πλέον τον δρόμο

σημάδια προς το χάρτινο κύκλο.

Αναγράφουν

διαγράφουν.

Ο δείκτης του ρολογιού γυρνάει

σαν τον τροχό

της μηχανής

πριν πέσει.

Ξυπνώ στο δρόμο

αιμοραγώ

από το σώμα μου μελάνι ρέει.

Θα το καταγράψω, είπα.

Σηκώθηκα και έφυγα

κουτσαίνοντας

βογγώντας. 

Μόλις ξύπνησα.

Θα το αντέξω διώτι

ο πόνος θα περνάει πάντα
αυτός του άγχους
αυτός του φόβου

δεν είναι τίποτα άλλο 

παρά μια προειδοποίηση

πριν το μεγάλο μπάμ.

Θα το υποστώ

και αυτό

για απόψε.

Η ημέρα έφυγε, η νύχτα ήρθε

ο δείκτης κόλλησε στη μέση

χωρίζοντας τις ώρες

ορίζοντας τις ώρες.

Μπορώ να δω απόψε

τον ορίζοντα.

Οι κουρτίνες κλείνουν

το θέατρο τελείωσε

στα σπίτια σας γυρίστε

θεατρίνοι.

Δεν είναι τίποτα άλλο 

παρα μια προειδοποίηση

μια ειδοποίηση

στην συσκευή μου.

και ήταν βράδυ ακόμα.

Τελευταία στροφή και ύπνος.

Καληνύχτα είπε

και το έκλεισε.

Το ρολόι έχει παγώσει.

Ο κόσμος γύρω ομόρφυνε.

Σκοτείνιασε και πάλι.

Πλέον είμαι άλλη.

Αστρονομία είναι ζωή.

 Οι αστερισμοί έχουν ονόματα κι όμως δεν υπάρχουν.
Είναι τεχνιτές έννοιες που συνήθιζαν να καθοδηγούν τον θεατή σαν χάρτης για να βρει τον δρόμο του και να αναγνωρίσει σημεία σε αυτό το ορατό γιαυτόν κομμάτι του σύμπαντος.
Εμείς έχουμε ονόματα όμως δεν ξέρουμε αν υπάρχουμε.
Τα ονόματα είναι τεχνιτές λέξεις που μας βοηθάνε στο να ταυτοποιούμαστε και να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Λένε πως τα ονόματα έχουν μεγάλη ισχύ επίσης. Αν μπορείς να ονομάσεις κάτι μπορείς και να το ελέγχεις.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

 Περιτριγυρίζεσαι από πράγματα που αγαπάς και δεν γνωρίζεις τι είσαι. Τι είναι αυτό άραγε που με κάνει να διαχωρίζω το νου από το σώμα μου και πως γίνεται να υπάρχει η πιθανότητα να μπορώ να σκεφτώ την απουσία του ενώς χωρίς του άλλου; Φιλοσοφία και πάλι. Ίσως αυτό από μόνο του είναι και μια απόδειξη του πόσο αληθινή είναι η ψυχή.
 Γιατί να πρέπει να είναι όμως; Πολλοί σοβαροί επιστήμονες για τους οποίους έχω διαβάσει παραδέχονται πως δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της και ίσως να έχω αρχίσει και εγώ να το πιστεύω.   Γιατί θα έπρεπε εξάλλου; Χρωστάει κάτι το σύμπαν σε εμάς μόνο και μόνο επειδή έτυχε να υπάρχουμε στην άκρη του κόσμου;
  Ίσως δεν απέχουμε από την τεχνιτή νοημοσύνη και αποτελούμαστε από υλικά του σύμπαντος σαν ρομπότ μέσα σε μια προσομοίωση νομίζοντας πως υπάρχουμε.
Ασχολούμαστε όλη μας την ζωή με το τι υπάρχει μέσα σε έναν μικροσκοπικό κόκκο άμμου και ποτέ με το υπόλοιπο σύμπαν γιατί πολύ απλά μέχρι εκεί φτάνει η επίγνωσή μας, η καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς κάνει η αστροφυσική, ασχολείται με το υπόλοιπο κομμάτι, το αναλύει και το υποθέτει.
 Πλέκει τα κομμάτια μεταξύ τους και δημιουργεί χάρτες για τους ταξιδιώτες των επιστημών χωρίς σύνορα. Αυτών που δεν πιστεύουν σε κάτι νοητό, μα υποθετικά το κυνηγούν εφόσον ξέρουν πως δεν υπάρχει ποτέ η περίπτωση να βιώσουν ένα ταξίδι στο σύμπαν σωματικά τουλάχιστον διότι δεν θα ήταν εφικτό.
 Ο Λάβκραφτ ονειρευόταν καταστάσεις παρόμοιες, φανταζόταν ανθρώπους που ταξιδεύουν σε άλλα σώματα, σε διαφορετικούς κόσμους στο άγνωστο και έπειτα επέστρεφαν στο σώμα τους με διαφορετικές αναμνήσεις και βιώματα, άλλες φορές με τρόμο και άλλες με σοφία. Τα έβλεπε με δικό του τρόπο, αυτόν της φαντασίας όπως επίσης παράλληλα έκανε και ο Νιούτον από μεριάς του σαν επιστήμονας. Όλων των ειδών οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως ειδικότητας. Η φαντασία είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ευφυή και όχι οι γνώσεις και η ανάγκη του να δείχνει κανείς έξυπνος. Αν ο Αινστάιν δεν είχε φαντασία δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ την θεωρία της σχετικότητας ούτε να κατανοήσει νόμους φυσικής βαρυτικών κυμμάτων που απλά φανταζόταν και που μέχρι πρόσφατα ακόμα δεν είχαμε αποδείξεις, κι όμως είχε δίκιο. Ο νοήμον είναι ο δημιουργός, ο πατέρας και η μητέρα, αυτός που δημιουργεί κάτι νέο από το τίποτα και του δίνει υπόσταση. Όλα τα άλλα είναι ανακύκλωση.
 Μερικοί διαλέγουν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους με μορφή τέχνης, και άλλοι σε πράξη με το να παράγουν λύσεις οι οποίες εξηγούν βασικές καταστάσεις σε έναν ανθρώπινο νου. Το ένα δεν καταρίπτει το άλλο, και τα δυο χρειάζονται για να υπάρξει εξέληση σε μια κοινωνία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδέες και πράξεις. Τα λόγια είναι φτώχεια. Ο λόγος θα έπρεπε να υπάρχει μόνο για να μεταφέρει γνώση και για όλα τα υπόλοιπα είναι περιττός.
 Λένε πως τα σώματά μας είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη, μιας και τα υλικά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι είναι τα πιο κοινά υλικά που μπορεί να βρει κανείς στο σύμπαν.
 Επίσης λένε πως τα αστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό δεν υπάρχουν γιατί έχουν πεθάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό, κι όμως δεν ισχύει όπως πολλά πράγματα για τα οποία ακούμε συνεχώς και ανακυκλώνουμε χωρίς έρευνα διώτι ξέρουμε με βάση την φυσική πως το φως των αστεριών που βλέπουμε είναι αρκετά κοντά μας ώστε να μπορούμε να κάνουμε ακριβώς αυτό, να το δούμε, οπότε τα άστρα που βλέπουμε με γυμνό μάτι είναι όντως αληθινά και υπάρχουν σε σύγκριση με αυτά που ίσως να παρατηρούμε από τηλεσκόπιο τα οποία είναι πιο μακρινά και ίσως να έχουν πεθάνει όντως.
 Αυτά θα θέματα με φέρνουν στα πολυαγαπημένα εξής: Λευκοί νάνοι και μαύρες τρύπες. Χαοτικές έννοιες εύκολες να καταλάβεις μα αδύνατον να κατανοήσεις. Συνηθίζεται η σύγκριση μεταξύ της μαύρης τρύπας με αυτήν της κατάθληψης που ρουφάει τα πάντα γύρω της και δεν αφήνει ούτε καν το φώς να την διαπεράσει...ούτε καν το φώς. Από την άλλη ίσως να υπάρχει όντως η άσπρη τρύπα η οποία μαζί με την μαύρη να δημιουργούν πύλη προς άλλες διαστάσεις. Ένας κόσμος γεμάτος μυστήρια και μια ζωή μέσα σε αυτά, ίσως να μην τελειώνει τίποτα και ίσως να τελειώνουν όλα, το μόνο πράγμα που κατάφερα να κάνω μια ζωή έιναι να φιλοσοφίσω. Να φιλοσοφίσω τα πάντα μιας και στην φιλοσοφία ποτέ δεν υπάρχει τελική εξήγηση και πάντα θα βρεθούν τυχόν μαύρες τρύπες που θα σε οδηγήσουν σε κάποια άλλη γνώμη ή βλέψη. Όλοι οι κλάδοι είναι χρήσιμοι στην ζωή, δεν υπάρχει κάτι λιγότερο χρήσιμο από κάτι άλλο, ότι ξέρουμε είναι καλό και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω ξέρει κάτι για το οποίο δεν ξέρουμε και το αντίστροφο. Μερικές φορές με ψυχαναλύω και καταφέρνω να ανακουφήσω την ίδια μου τελειωμανία με μια στιγμιαία αίσθηση αποδοχής. Είμαι αρκετή και συνεχίζω την εξέληξη. Με ευχαριστώ.

Looking outside the window.

 Here I am. I don't write much. I am thinking a lot. I am doing what I can.

 I am currently busy with my drawings, trying to make sense of them.

I haven't forgotten about my beloved writing, which in fact I prefer to use it when I have inspiration for my book, but I understand that I cannot do everything at once too, I haven't stopped my science research, my astronomy studying or my cooking hobby, all my collapsing interests which they cannot even mix together, but is that so bad? Do I have to get grades and achievements at everything so I can "know" things? Do I have to keep a big number of followers so I can show my intellect around like a trophy? I prefer my silence or my ambient sounds to guide my feelings in my room, my dark music, my interests, myself, the people who love me and accept me. Well, maybe someday I'll have to make a living from an art page, or blog but I am not going to stop learning things that I love for me and only and not shake it in front of people's faces to show my extreme smartness. 

 My studies in psychology helped me understand not only myself but also the people around me and the pain they used to cause in my life. It is ok, I can understand, a young man can die anytime now.

The neglect and fear are terrible for people but they are also very good teachers. I pity all those famous people, the outgoing ones for being like that because they have no time for themselves, they don't know what they are behind the curtains and they keep lying to themselves about something that they are not. Alone you learn about yourself, I don't need fake friends or unnecessary interactions, I have my people. Meanwhile, I enjoy life inside my little box, watching my favorite movies, series with my boyfriend and playing my favorite video games while crying because I love them SO much! I could also use some traveling but I could not afford it either!

 And now that I am thinking about continuing the expansion of my photography collection I wish I could go for a stroll outside and photograph stars and planets or just photograph my vision of them but I can only dream about such visions. The world is just too big for me and life is so small for so many tasks at once. I used to hate life but now I understand that I fear it, actually I love it and that is because of the people who remind me of that, my boyfriend, my pets and my dysfunctional family. There is a big misconception about everything in the world, everyone thinks they know everything but they don't even know the closest things to them. If only they could ask... As I see there are so many things I want to do but also I can't, one of them is to write my book, another to stabilize my artistic way so I can finish my all visual arts degree but also don't want to stop photography and other mediums in my projects even though I cannot imagine a way to mix them with charcoal. Of course, there is no such problem as to mix different kinds of visual arts with such a degree but all you need is a portfolio to have a decent job out there and you need to focus at one thing at a time to achieve this way, so that's the only problem I have, there are so many things, so little time. I want to expand my education but my money do not allow me many options. I could be a model for a change but I am too shy for such things, even now I keep all my photoshoots for myself and the little circle in my social media accounts. I would like to start singing again but there are so many things that I'd rather do than try to do some covers.

 As everyone can see the amount of "I" is huge on this page, maybe the drama too sometimes but it's a shy page in general, drowned in silence. It is because I enjoy doing things for me, without showing too much of it in general. I enjoy privacy and could talk about my interests for hours while talking about documentaries and mysticism, such odd the way of life that I have. There is just so much philosophy to do in everything that I don't have the time to focus, I just go with the flow trying to memorize things and keep notes. I am scared of this perfectionism but I try to keep it cool as well.

I hope getting out of my country one day, will prove wise and give me closure to what I struggle to achieve as a person with myself. Until then, we have computers, this amazing machine that makes my life better, and love.

Προβληματισμοί.

 Νιώθω σαν ένας συγκρουόμενος κόσμος, ένα σύμπαν χαοτικό, όπως ακριβώς είναι και στην πραγματικότητα εξάλλου, το μυαλό μου. Πάντα τα ίδια λόγια, πάντα οι ίδιες ανησυχίες.

Επαναστατικές ενέργειες ενάντια σε σταθερά όμαλά σώματα.

Αόριστα πράγματα, βγαλμένα από κβαντική φυσική και απόκρυφα, από τα πιο επικύνδινα και σκοτεινά σημεία του μυαλού.

 Βρίσκομαι στην μέση του πολέμου και προσπαθώ να συμφιλιώσω δυο μεγάλους γίγαντες που προσπαθούν να συγκρουστούν μεταξύ τους. Φοβάμαι πως θα με λιώσουν.

 Η ευαίσθητη πλευρά μου, η ανθρώπινη - που τόσο απεχθάνομαι, η ζωντανή, αυτή που έχει ανάγκη την πνευματικότητα και τον έλεγχο ενάντια των όσων είμαι και θέλω να γίνω, των όσων γνωρίζω πως δεν θα γίνω και πως κανένας άνθρωπος δεν θα γίνει, η αβεβαιότητα, το βάρος αυτό της ανούσιας μου ύπαρξης και ο φόβος για αυτήν, έλκονται σαν ετερώνυμα σώματα μεταξύ τους που αγαπιούνται μα συγχρόνως απεχθάνονται ο ένας τον άλλο.

Κι όμως είναι κομμάτια μου όλα, η αβεβαιώτητα και αυτή η νοθευμένη πολύπλοκη πλευρά μου είναι αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω.

Ψυχρή λογική βουτιγμένη σε συναισθήματα και σε δύσκολες αποφάσεις.

Τέρας επιστημονικής λογικής, επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογίας και καλλιτέχνης, μα συγχρόνως τέρας, ψυχασθενής και έργο τέχνης, ζώντας στον φανταστικό του κόσμο. Λίγο απ'όλα, όλα μαζί.

 Το να προσπαθήσω να εξηγήσω το τι είμαι στον κόσμο είναι το πιο ανούσιο κομμάτι απ'όλα μα επίσης και το πιο δύσκολο, ο λόγος που βασανίζομαι, το γεγονός πως δεν μπορώ ποτέ με μια απλή συζήτηση να εκφράσω όλα αυτά που με συναρπάζουν στον κόσμο, σε έναν κόσμο που επίσης απεχθάνομαι συγχρόνως, μα από την άλλη γνωρίζω πόσο ανούσια είναι και η παραμικρή προσπάθεια να το κάνω. Αλλά αξίζει στην τελική τίποτα από όλα αυτά; Αξίζει να μεταδώσεις κάτι που έτσι κι αλλιώς πεθαίνει στο χρόνο; Ποιός εκτιμάει ένα έργο ζωής πέρα από αυτούς που εκτιμούν μόνο την βόλεψη που τους προσφέρει; Ποιός νοιάζεται για τον ξεχασμένο εφευρέτη που ήθελε να αφήσει την νότα του στην αιωνιότητα μα το μόνο που κατάφερε είναι να ακούγεται ένα όνομα, το όνομά του, και να εκμεταλεύονται το έργο για το οποίο έδωσε την ζωή του; Αν δεν χρειάζεται μια τέτοια πράξη ψυχή και ανιδιοτέλεια τι παραπάνω χρειάζεται; Να παλεύεις για μια ιδέα μόνος σου είναι ότι πιο αγνό και θαρραλέο μπορείς να κάνεις. 

Ίσως το μέλλον μου να ξεδιπλώνεται αργά μα σταθερά, 

ίσως απλά να πιάνω χώρο.