I looked upon a star and I saw you there.

Θα πέθαινα για σένα.

Μια φράση που ηρεμεί χιλιάδες ερωτηματικά στο μυαλό μου.
Ένα φάρμακο για τις πιο χαοτικές στιγμές μου.
Ένας λόγος ως απάντηση στα χειρότερα υπαρξιακά μου.

Και τι είναι καλύτερο από το να σου δίνεται η ψυχή και να εκτιμούν την δική σου;
Ίσως αυτό να είναι στην τελική η απόδειξη του πως δεν είναι όλα χημικές ενώσεις, προγραμματισμένες υπάρξεις και ανώφελες καταστάσεις που αιωρούνται στο χρόνο.
Μήπως πίσω από την μάσκα της εξήγησης βρίσκεται και πάλι το μυστήριο και ανεξήγητο φαινόμενο του πνεύματος;
Και πάλι δεν θα ξέρω για τι θα είναι καλύτερο να ελπίζω όμως οπότε ας μην ξεκινήσω την φλυαρία και τα αστρικά ταξίδια στο μυαλό μου.
Ας δώσω στο τώρα μια αξία
και ας ξεχάσω πως ίσως όλα να είναι
ένα μεγάλο όνειρο.

Προσευχή

Όποτε φεύγεις

δεν είναι τυχαίο πως ξεκινάει να βρέχει.

Κοιτώ έξω από το τζάμι μήπως και τύχει να γυρίσεις πίσω

γιατί ακόμα και το λεπτό που σε βλέπω να φεύγεις 

ακόμα και αν την επόμενη μέρα περιμένω να σε ξαναδώ

πάλι το ότι φεύγεις είναι το ίδιο 

η ίδια σκληρή και απότομη αλήθεια

γιατί το ότι φεύγεις δεν μου υπόσχεται τίποτα πέρα από αυτό.

Η στιγμή είναι το θέμα βλέπεις.

Η στιγμή που σε κοιτάζω και ψιθυρίζω προσευχές να σε κρατάνε εντάξει.

Να μην κρυώσεις.

Να μην πάθεις κακό.

Και άμα ξέρω πως εσύ είσαι καλά

θα κοιμηθώ και εγώ παρέα

με έναν λόγο.

Και μιας η λέξη ηρεμία είναι ιερή για μένα

τόσο ιερή που λαχταρώ να την γευτώ μα το βρίσκω αδύνατον να νιώσω κάτι τέτοιο

θα αρκεστώ με ένα χάδι της στιγμής να με κρατά το βράδυ

και να μου διώχνει τους σκοτεινούς εφιάλτες.

Γιατί η αθωότητα είναι που κρατάει τον κόσμο μου στα ύψη.

Η ηρεμία.

Στα σύννεφα.

Στον ουρανό. 

Και πέφτουν και πάλι όταν βρέχει.

 Όλα γίνονται με μια φυσική ροή στη ζωή, ακόμα και όταν υπάρχει φόβος για το αύριο θα πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη στην ίδια την φύση για την φυσική τάξη των πραγμάτων και για το πως θα καταλήξουν αυτά γλυκά να χύνονται στον ωκεανό της αιωνιότητας.
Κάθε πράξη, κάθε βήμα, κάθε ψυχή, κάθε σκοπός και όνειρο καταλήγουν στην απέραντη αυτή θάλασσα. Τα κύματα της αιωνιότητας ταξιδεύουν σε μέρη που εμείς ίσως και να μην γνωρίζουμε μα ίσως και να μοιάζουν γνώριμα την στιγμή εκείνη.
Μα σημασία δεν έχει ο προορισμός μα το ταξίδι έτσι;
Στην τελική το ταξίδι είναι ο προορισμός. Και ανάλογα ποιους δρόμους διαλέγεις στην πορεία τόσο και πιο όμορφος, τόσο και πιο ενδιαφέρον θα είναι ο προορισμός για να τον ανακαλύψεις.
Η φωτεινή διαδρομή θα φωτίσει τον δρόμο για το σπίτι.
~~

 I have felt the fear. I was in terror, that's why I was different back then. Fear made me different. Made me locked inside myself. I wasn't talking. I remember being in the corner of the house trying to get away from monsters inside of it. I was a little one. I was just a little version of myself. Nobody could understand a little child, I couldn't tell anyone, I was just in panic, crying myself out, being able to remember almost every little detail of these nightmares, huge snakes trying to give me the deadly kiss and put me to bed afterwards. I have begged for mercy but I could not have any of it. I did nothing, I swear, but in the final I had to suffer, to taste the loneliness inside me, to make myself a warrior from the age of 5 or less and to learn that life is not good at the beginning. Therefore, I realised my mortal nature, I realised that everything can be lost and I am not going to feel safe anymore. Never again. I stopped trusting, feeling comfortable, insecurities transformed me, made me a shell and locked me inside it. Nobody could break it, and those who made their way inside harmed the fragile pieces of my wounded heart, made it even fragile, and so I went alone, in my mind.
Every night, another battle to be won. Every battle a threat. Every person a new strategy. I became a monitor myself. I learned to read people, to understand beneath the words, to scan them, to make myself strong and protected. My introverted nature made me more locked inside myself. Nobody could ever set me free from this. Nobody but myself when I was completely alone. But being alone could make it even painful. The process of being lonely made me strong, made me capable of understanding all of my surroundings, but made me also unable to live with any other living creatures beside me. My nature could be characterized as doomed or blessed, but I don't really care as life is a book of pages that someday they run out and we have to start all over again, writing and creating new things, uknown to us yet. I would rather stop here. This may go too far for me tonight.
-----------

Αυτή.

- Πόσο καλά ξέρω να καλύπτω τις πληγές.
Έχεις ωραίο χαμόγελο. Η ειρωνεία. Ακόμα πονάω αν πιέσω την καρδιά μου λίγο πιο δυνατά.
Σκιές γνώριμες. Ταινία που παίζει στο μυαλό μου. Τα ίδια πράγματα που νίκησα φοβάμαι. Τα ίδια πράγματα με στοιχειώνουν. Τα ίδια θα με σκοτώσουν.
Το μέλλον δεν είναι δύσκολο να το προβλέψεις, πάντα το έκανα.
Πάντα τις έβλεπα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω αν είναι εκεί να με προσέχουν ή αν πέθαναν και αυτές μαζί με την γαλήνη.
Ένα σημάδι ζήτησα, ένα. Ακόμα να φανεί.
Δεν είμαι τρελή μου είπαν κάποτε μα ξύπνια. Θα προτιμούσα να κοιμάμαι όμως.
Κρατώ το μαχαίρι στον κόρφο και προχωράω μα δεν ξέρω αν το κάνω για άμυνα ή από συνήθεια.
Θυμάμαι τους αγώνες όμως και την δίψα για επιβίωση.
Και τι σόι μαχητής είμαι όταν στα δύσκολα επιμένω και στην στάση ελπίζω στον γρήγορο θάνατο;
Η μανία για εξέλιξη είναι ο θάνατος μου αυτός, όμως. Αυτός θα με κάνει κομμάτια, και αν ίσως ποτέ καταφέρω να τον διώξω, τότε θα είναι αργά γιατί θα με έχει διαλύσει ήδη. Θα με έχει κάνει ένα ψεύτικο όνειρο, θα με έχει συνθλίψει και θα έχω γίνει ένα με το φάντασμα που κυνηγάω.
Νιώθω πως δεν με αναγνωρίζω κάθε χρόνο. Νιώθω πως η ικανότητα μου στο να με πατάω με δύναμη και να με σηκώνω αργά ξανά προς τα πάνω αρχίζει να με αφήνει. Ή μάλλον όχι, η δύναμη μεγαλώνει, η θέληση χάνεται όμως. Χάνεται όπως ο χρόνος μου. Το κάθε λεπτό σκουριάζει τον εαυτό μου. Είμαι εγώ αυτή; Είμαι εγώ αυτή μια ζωή; Που ξημέρωνε και ήθελα να φωτίζω τα πάντα γύρω μου μα μέσα μου έβρεχε με μανία και πλημμύριζε ο τόπος όλος;
Που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο;
Είμαι εγώ αυτή που όταν ο κόσμος προσπαθούσε να ανακαλύψει τους γύρω του εγώ προσπαθούσα να ανακαλύψω τον εαυτό μου;
Στην τελική τον ανακάλυψα;
Είμαι εδώ; Που να είμαι άραγε αν όχι εδώ; Και πότε θα με βρω;
Πότε θα σταματήσει η βροχή να βαραίνει το μυαλό μου και πότε θα καταφέρω να ηρεμήσω το τέρας μέσα μου; Το κακό πολεμάμε με το καλό και λατρεύω να φωτίζω πρόσωπα αλλά ποιος ο λόγος να φωτίζω στο σκοτάδι με ημερομηνία λήξης; Περιμένοντας το χάραμα για να δω τον ήλιο που μέσα μου δεν θα υπάρξει γιατί έμαθα να ζω σε μια σπηλιά και να δίνω ευχές και ηλιαχτίδες από εκεί μέσα.
Μιλάω για σοφία για αγάπη για καλοσύνη και κλείνω τα μάτια στον εαυτό μου να μην τα δει ποτέ.
Γιατί να είμαι τόσο κακιά μαζί μου; Γιατί να είμαι το τέρας που κρύβεται μέσα μου;
Γιατί δεν μπορώ απλά να αφήσω το φως να περάσει όπως κατάφερνε να κάνει μερικές φορές;
Τον αληθινό εαυτό μου, πέρα από τους φόβους και την μαυρίλα που με πνίγει.
Αυτός ο φόβος όμως είναι που τα διώχνει όλα.
Δεν εμπιστεύομαι την ζωή την ίδια και ούτε πρόκειται να το καταφέρω ποτέ.
Πως θα αντέξουν ψυχές δίπλα μου όταν είμαι ένα πρόσωπο που δεν αντέχει για πολύ;
Θα επιμείνω στην μοναξιά μέχρι το τέλος ή μήπως θα μπορούσε να αντέξει κανένας ένα βαρίδιο;
Από όποιο υλικό και αν είναι αυτό, είτε πρόκειται για χρυσάφι είτε για μια πέτρα στον χρόνο είτε για ένα φτερό στον άνεμο, αλλά ναι μιλάμε για βάρος οπότε δεν γίνεται να μιλάω για φτερά παράλληλα.
Ίσως.. ίσως κάποτε τα πετάξω όλα μακριά μου και πετάξω και εγώ μακριά όμως.
Ίσως τότε να τελειώσουν όλα αυτά.
Ίσως.

Νύχτα.

Και ήρθαν τα χέρια του και στρώσαν το κρεβάτι για ύπνο
και η απαλή σκοτεινή γλυκιά κουβέρτα του σκέπασε τις σκέψεις για να κοιμηθούν
και η μαύρη τρύπα ξαφνικά σταμάτησε να ρουφάει τα πάντα
σταμάτησε να τα κάνει ένα με το είναι της.
Γιατί παρηγοριά είναι το πέπλο της νυκτός
να μας σκεπάζει και τους δυο κάτω από το μαύρο σκέπαστρό της
μαζί αγκαλιά
να έχω να μοιράζομαι τα άστρα
με το άλλο μου μισό
να έχω να μοιράζομαι τον ύπνο
με τον υπόλοιπο γαλαξία.

Και ο ήλιος μπήκε και πάλι και εγώ συνεχίζω να γράφω
αλλά ας καούν τα μάτια μου από τις φλόγες εγώ θα συνεχίσω να γράφω
θα συνεχίσω να πιέζω το συναίσθημα να αποτυπωθεί με λέξεις όσο το δυνατόν περισσότερες γίνεται
γιατί πάντα κυνηγούσα το ακατόρθωτο
και θα συνεχίσω να το κυνηγάω μήπως και του πέσει κάτι στο δρόμο και το αρπάξω.
Αλλά ίσως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Εξάλλου
είσαι εδώ
και κρατάς την φλόγα αναμμένη.
Πάρε μου τα μάτια και δείξε μου αυτό που βλέπεις αν μπορείς
δεν τα χρειάζομαι για να σε βλέπω
δεν τα χρειάζομαι για να σε νιώθω
και να σε αγαπώ.
Δεν χρειάζομαι τον κόσμο παρόλο που έμαθα να ζω μέσα του.
Χρειάζομαι αυτό.
Αυτό.

Ήλιος.

Είναι άδειο το κρεβάτι γιατί να πέσω χωρίς την παρουσία σου

μια μέρα δεν είσαι εδώ και άδειασε και πάλι το μυαλό μου

τα τέρατα τα άφησε ανήμερα ελεύθερα να με φάνε.

Αλλά και μόνο στη σκέψη σου η πείνα τους σταματάει λίγο

ακόμα και όταν δεν είσαι εδώ 

και μόνο που υπάρχεις στη ζωή μου

τα ημερεύεις. 

Με ημερεύεις.

Τόσο λίγα λόγια που μπορούν να μου βγουν και 

τόσα πολλά που θέλω να σου πω μα

δεν βγαίνει τίποτα από το μυαλό μου που να μπορεί να μεταφραστεί

γιατί οι λέξεις δεν περιγράφουν τίποτα

τίποτα που να είναι αρκετό ώστε να νιώσω καλύτερα

ώστε να νιώσω πως είμαι ικανή να σε κάνω να το δεις από τα μάτια μου

και μα τι λέω σίγουρα γνωρίζεις τι εννοώ 

χωρίς καν να ολοκληρώσω την πρόταση.

Ήλιε της ζωής μου.

Αδιέξοδος.

 Θέλω να γράψω
το νιώθω.
 Το έχω ανάγκη να γράψω, το θέλω πολύ και μακάρι να μπορούσα να πω όσα θέλω σε τόσα λίγα λόγια, να τα θυμηθώ όλα και να μπορέσω να πάω επιτέλους για ύπνο.
Αλλά υποθέτω πως αυτό είναι αδύνατο.
 Είναι αδύνατο να βγάλω το βάρος που κρύβω στις σκέψεις μου τόσο εύκολα γιατί ούτε καν υπάρχει έξοδος για κάτι τόσο βαρύ και μεγάλο και η ζωή μου είναι μικρή και εύθραυστη μπροστά σε κάτι τέτοιο.
 Θέλω να γράψω για το πόσο ερωτευμένη είμαι, για το ότι βρήκα το άτομο που μου γεμίζει τις μπαταρίες μου και ξεφορτίζω πλέον αν δεν είναι εδώ, βρήκα το ναρκωτικό μου, για το πως είναι δυνατόν κάθε συνομιλία, κάθε λέξη κάθε κατάσταση να με οδήγησε σε αυτό το άτομο - το δικό μου - και στο πόσο οικεία είναι όλα μεταξύ μας.
 Θέλω να τραγουδήσω, να πετάξω χρώματα στον αέρα και να φτιάξω αφηρημένους πίνακες, να γράψω ιστορίες κι όμως δυστυχώς δεν ξέρω πως να τα βγάλω από μέσα μου όλα αυτά, είναι δύσκολο πράγμα η έκφραση και πρέπει να βρω το κλειδί.


Έχω χάσει το ταλέντο μου μάλλον, ή έστω ίσως να μην το είχα ποτέ.
Νιώθω σαν μουγκός ιστορικός ή σαν ζωγράφος χωρίς άκρα για να δημιουργήσω.

Και έπειτα οι μορφές, τα μαχαίρια, το κενό που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει στίγμα από το "είναι" σου. Χάθηκαν οι αφορμές για τέτοιες συζητήσεις και πλέον ο λαβύρινθος με τρώει και χάνομαι σε ένα σκοτεινό στενάκι σε μια γωνία ενός διαδρόμου μόνη.
Αλλά τι ξέρει ο κόσμος από μοναξιά αν δεν την κατανοήσει σε βαθύτερη έννοια.

Τα μάτια μου είπαν ψέματα, δεν μπορώ να δω τα πάντα.
Αρνούμαι τη φύση μου.
Αρνούμαι τη ζωή.
Αρνούμαι το ψέμα.

Και έτσι αφήνω την αγκαλιά μου ανοιχτή
για τον πατέρα θάνατο στο μέλλον.
Σαν όλους τους πατεράδες τους αγροίκους
έτσι και αυτός

θα κόβει το σκοινί από τη ζωή των παιδιών του.

Και δεν με πειράζει που είμαι εκτελεστής
ακόμα και οι άγγελοι δαίμονες θεωρούνται.
Ακόμα και οι δαίμονες άγγελοι υπήρξαν
και θεός δεν θα υπάρξω για καμία ζωή υποθέτω.

Παρασύρθηκα.
Γράφω τα ίδια.

Χάος και αστέρια.

Αναρωτιόμουν πάντα τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη μάσκα.
Τι μπορεί να κρύβεται κάτω από τη σάρκα,
κάτω από αυτή την επικάλυψη προσωπικότητας
κάτω από την ρηχή αντίληψη του κόσμου
τι μπορεί να κρύβεται άραγε.

Δεν είμαι το άτομο που θα ανοιχτεί στο άκυρο και θα γράψει μια σελίδα γεμάτη αλήθειες για άτομα που ούτε καν τους νοιάζει το αν ζω ή όχι, όσο και αν ήξερα πως με το να το κάνω θα μπορούσα να βοηθήσω έστω και λίγο κάποια ψυχή εκεί έξω να βγει από την παράνοια
αλλά δεν μπορεί να το κάνει ο εαυτός μου για μένα αυτό πόσο μάλιστα να το κάνει για κάποιον άλλο
η προσπάθεια μετράει όμως έτσι;

Και δεν είμαι το άτομο που θα φωνάξει σκέψεις στιγμής γιαυτό και ο γραπτός μου λόγος λειτουργεί σαν υπηρέτης μου πολύτιμος για μένα.
Την στιγμή που ο κόσμος θα γράψει πράγματα για να αναδείξει κρυμμένα ταλέντα και μεγαλεία εγώ θα γράψω για να ελευθερώσω κρυμμένες φοβίες, τρόμο, αγωνία και μια ανάγκη για ποιοτικό λόγο και αλήθεια μιας και η τέχνη στο λόγο σπανίζει στα μάτια μου, τι καλύτερο από το να κάνω μια απόπειρα να δολοφονήσω την σιωπή και την μουντή συνεχόμενη μουρμούρα πάνω σε κοινά θέματα.
Κοινά θέματα που αν και όχι τόσο συνηθισμένα στο λόγο στοιχειώνουν τον καθένα ίσως κατά βάθος.

Χρησιμοποιώ κάτι λίγα απ'όλα για να μετατρέπω το φαρμάκι που με λύσσα φτύνει το μυαλό μου τέτοιες ώρες σε μελάνι και να γράψω.
Σαν δαίμονας που ζει μέσα στα λόγια μου, αυτός γράφει αυτός με βασανίζει και έπειτα μόλις αποτυπωθούν όλα στο χαρτί χαλαρώνω μιας και έχει τοποθετηθεί πλέον στο κρεβάτι του για ύπνο.
Φοβάμαι τις απότομες αλλαγές αλλά οι αλλαγές είναι η ζωή η ίδια, μιας και η ζωή δεν έχει ομαλή πορεία, άρα φοβάμαι τη ζωή και γιαυτό δεν υπάρχει εξήγηση έτσι;
Δεν ξέρω όμως τι είμαι δεν ξέρω ποια είμαι, δεν ξέρω τον εαυτό μου που κάθε στιγμή αλλάζει προσωπείο και διάθεση, κυκλοθυμία, τρέλα, παράνοια ή αφοσίωση στον εαυτό που πάντα επιθυμούσα να έχω, τι κι αν όλα αυτά καταλήγουν σε ένα ψεύτικο προγραμματισμό που έχω θέσει εγώ για εμένα και δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα θέατρο, έναν ρόλο που δημιούργησα μόνη μου και διάλεξα να παίξω;
Οι σκέψεις επεκτείνονται.
Είναι τρομακτικό και ξέρεις πως δε θα ξαναζήσεις την ίδια στιγμή την ίδια κατάσταση ένα συναίσθημα το συναίσθημα είναι μάλλον και αυτό που προσπαθείς να κρατήσεις, εκείνο το συναίσθημα της στιγμής που γλιστράει τόσο γρήγορα και όμως σου αφήνει αυτή την μόνιμη γεύση στα χείλια που την θυμάσαι μια ζωή μα είναι και αυτό που σε τρομάζει μήπως δεν το ξαναγευτείς ποτέ ξανά.
Και ίσως τελικά να μην είμαστε όντως τίποτα παραπάνω πέρα από εικόνες που συνοδεύονται με συναισθήματα, καμβάδες που ή θα δείχνουν ένα άδειο προσωπείο, ή θα περιέχουν φτηνιάρικα θέματα, ή κάτι εμπορικό και αρεστό για τους άλλους ή κάτι ανεκτίμητο που φαντάζει με έργο τέχνης.
To θέμα είναι πως δεν ξέρω αν φοβάμαι περισσότερο το κενό της έλλειψης ή το κενό της απώλειας οπότε δεν γνωρίζω τι είναι προτιμότερο για μένα από τα δυο, θα αρκεστώ στην τύχη μιας και είναι οι κύριοι της καταστροφής και οι δυο και εγώ μια μαριονέτα της μοίρας θα επιλέξω τον χαοτικό εαυτό μου για οδηγό με τον αυτόματο πιλότο οδηγούμενο στο χάος.
αχ, και πόσο πονάει η πτώση.

Μαύρο κερί.

Μόνιμο χάος, μαυρίλα και σκέψεις.
Μια σπίθα ελπίδας στο σκοτάδι
αλλά πόσο να αντέξει σε μια αιωνιότητα.

Μια μέρα χωρίς το αγχολυτικό μου και νομίζω πως θα ανοίξει η γη και θα με καταπιεί
ή ακόμα χειρότερα πως θα γυρίσω στις μαύρες σκέψεις μου.
Προσπαθώ να πιαστώ και πάλι για λίγο από τις στιγμές
να ωφεληθώ από την ευκαιρία και να σκεφτώ πως ήμουν τις ώρες που καθόμουν μόνη
και με έτρωγε το σαράκι αργά και βασανιστικά
αλλά πραγματικά πέρα από το να σκέφτομαι πότε θα έρθει πάλι
το αγχολυτικό μου
δεν μπορώ να σκεφτώ και κάτι άλλο.
Ναρκωτικό.
Και είναι στιγμές που νιώθω πως έχασα τον εαυτό μου
αλλά τελικά το ξανασκέφτομαι
και πρώτη φορά νιώθω πως είμαι εγώ
χωρίς να προσπαθώ να γίνω το άτομο που θέλω
χωρίς να προσπαθώ να φτάσω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου
για τον τέλειο εαυτό μου
απλά μένω εγώ, αυτό που είμαι
και με αυτό αρκούμαι αφού αρκείσαι εσύ
και είμαι ευτυχισμένη.


....


Είναι μερικά πράγματα που δεν μπορώ να εξηγήσω
όπως για παράδειγμα
ο ατελείωτος φόβος που έχω για το μέλλον και
όσο και να προσπαθήσω να θάψω βαθιά μέσα μου
πάντα θα βρει τρόπο για να ξεθαφτεί
και να με τρομάξει.
Ο ατελείωτος φόβος πως ότι ζω δεν έχει νόημα και τίποτα ποτέ δεν θα έχει.
Ο φόβος πως αν καταφέρουν και μείνουν κάποια άτομα μέχρι το τέλος
αν θα με ακολουθήσουν ή αν θα είναι μαζί μου στην άλλη πλευρά
ή ακόμα και ο φόβος για το αν θα τους αναγνώριζα.

Ο φόβος για το ότι όλα είναι ένα όνειρο και θα ξυπνήσω
και πως ίσως και οι μικροί καθημερινοί φόβοι και ανασφάλειες που έχω κάθε μέρα
δεν είναι τίποτα μπροστά στο χάος που έρχεται έπειτα

φοβάμαι μήπως χάνω την ζωή μου φοβούμενη.

Φοβάμαι και δεν λέω αυτή τη λέξη συχνά γιατί καταγράφεται στο υποσυνείδητο.
Φοβάμαι να δώσω νόημα στη ζωή όμως
γιατί φοβάμαι μήπως δεν έχει.
Και αν έχει φοβάμαι μήπως και τη ζήσω
και έπειτα τα χάσω όλα.
Και μετά δεν ξέρω αν θα πρέπει να φοβάμαι το αν θα ξαναζήσω το ίδιο από την αρχή
ή μήπως το αν θα είμαι εγκλωβισμένη
μόνη
και δεν θα μπορώ να ζήσω τίποτα πλέον.

Σε πιανού την αγκαλιά θα καταλήξουμε,
σε κάποιου θεού από αυτούς που προσκυνάμε
στα χέρια μιας μάνας
ή μήπως στο απόλυτο τίποτα
χωρίς κανένα στοιχείο απ'όσα ζήσαμε
χωρίς κανέναν από αυτούς που αγαπήσαμε
χωρίς τον εαυτό μας που πασχίσαμε
να δημιουργήσουμε.

Και φοβάμαι.
Ω ναι, φοβάμαι.
Και ίσως θα χρειαστώ παραπάνω από το αγχολυτικό.
Τόσο που θα το τελειώσω.
Φοβάμαι.