~~

Whatever you want
you can achieve.
This is how energy works.
You try hard
you want it bad
until you are strong enough to make it happen.

And sometimes like this
I am confused
whether I am just an encouraging person
or simply the perfectionist that I am myself.

Infinite.

Με τρομάζει η παράταση όσον θέλω να κάνω και δεν τα κάνω γιατί πολύ απλά με τραβάει η βαρύτητα στο στρώμα μου.

Με τρομάζει μήπως και δεν σηκωθώ ποτέ ή μήπως αν σηκωθώ είναι πολύ αργά για να κάνω το οτιδήποτε.

Με τρομάζει η ρουτίνα και όλα τα πρέπει, 

θέλω απλά να είμαι ευτυχισμένη

και ο εαυτός μου.

Θέλω να πεθάνω κοιτώντας έναν όμορφο ουρανό

να μην αφήσω στεναχωρημένα πρόσωπα πίσω μου

όσο και αν πονάει το αντίο

ίσως όλα υπόσχονται μια επανασύνδεση στο τέλος

για όλα όσα θέλουμε πραγματικά.

Για όλα όσα

ζήσαμε 

πραγματικά.

Ξαστεριά.

Μερικές φορές
δεν έχω δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι
και κοιτάζω το ταβάνι λες και θα βρω τις απαντήσεις έτοιμες γραμμένες για μένα
και με μια ανάγνωση όλα αυτά τα βαριά θέματα θα φύγουν μια για πάντα από το κεφάλι μου και
έπειτα,
η μέρα θα είναι όμορφη χωρίς έννοιες και φοβίες και στεναχώριες, αλλά
έχω συνηθίσει πλέον σε μια κατάσταση του εαυτού μου που έχει κυκλική πορεία και δεν δικαιούμαι τίποτα περισσότερο από αυτό
γιατί ίσως ήδη να είμαι αρκετά τυχερή για να παραπονιέμαι για κάτι περαιτέρω από αυτό που ήδη έχω.
Οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν την καθημερινότητά μας,
μικρές νότες, στάλες, ασήμαντες για τους άλλους, πολύτιμες για εμάς διότι από αυτές εξαρτάται το πόσο καλά θα πάει η μέρα μας.
Άγχος για το πως θα τα πάμε σε ένα διαγώνισμα, άγχος για μια σελίδα χαρτιού, για το αν θα κάνουμε την καλή εντύπωση, για το αν θα αρέσουμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.
Μα εγώ θέλω χρόνο, χρόνο για να κοιτάζω τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να θυμάμαι καλά πως μοιάζουν έτσι ώστε να τα σκέφτομαι όσο δεν είναι δίπλα μου.
Χρόνο για να κοιτάξω τα αστέρια και να αναλογιστώ αν όντως με κοιτούν και αυτά πίσω.
Χρόνο για να σκεφτώ όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που ζω καθημερινά, που θέλω να ζήσω και να γνωρίσω και χρόνο για να απαλύνω αυτά που με κρατούν πίσω.
Μα δεν καταλαβαίνουν όλοι από χρόνο και από αγάπη για το σύμπαν.
Δεν κατανοούν την λήξη όλου αυτού του ονείρου και χάνουν αυτό το χρόνο με το να τους απασχολούν μικροπράγματα.
Πόσο κρίμα να βλέπεις άστρα που ξέχασαν να λάμψουν.
Πόσο κρίμα.

Sanity.

Το ένιωσα πάλι.
Άκουσα το σφύριγμα μέσα στο κεφάλι μου.
Έκλεισα βίαια τα μάτια μου και προσπάθησα να μην ακούω τίποτα.
Έχασα και πάλι
την σύνδεση
την ισορροπία.
Αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να θεωρώ τον εαυτό μου σώο
αυτή την ισορροπία που χρειάζομαι
για να πιστέψω πως είμαι εντάξει.
Να πιστέψω πως
δεν είναι μάταιες οι αναπνοές μου
πως έχω λόγο
πως δε θα χαθώ στο χρόνο.
Να πιστέψω πως θα μείνω για πάντα εδώ
ακόμα και αν δεν υπάρχουν φρένα
για να σταματήσει η ώρα να κυλά
σαν να ναι σε κατήφορο.

Το ένιωσα και πάλι.
Το σφύριγμα που με κάνει να ζαλίζομαι
να πέφτω στο πάτωμα και να δακρύζω
να νομίζω πως ξεχνάω
τα πάντα
να νομίζω πως χάνονται κομμάτια μου.
Να φοβάμαι πως
κάθε φορά που το παθαίνω
χάνω και από λίγο την εχεφροσύνη μου.
Και κοιτάζω το ταβάνι μήπως οι απαντήσεις στην ερώτηση που ψάχνω
είναι γραμμένες εκεί
μήπως και μπορώ να τις διαβάσω για να τις θυμηθώ.
Νομίζω μα ποτέ δεν είμαι σίγουρη.
Γράφω εγκυκλοπαίδειες στο μυαλό μου από "ίσως".
Και ποτέ δεν τελειώνουν οι σελίδες και το μελάνι που τα γράφω.
Ποτέ δεν κουράζομαι
ποτέ δεν τα παρατάω.

Και με φοβίζει πως
το τέλος θα είναι
το τέλος.
Πως στο τέλος θα πρέπει να σταματήσει το χέρι μου να πληκτρολογεί συναισθήματα
πως θα σταματήσω να τα σκέφτομαι όλα αυτά
μονάχα όταν δω το τελικό στάδιο
μιας άχαρης πραγματικότητας
όταν το μελάνι θα τελειώσει
όταν οι σελίδες αρχίσουν να σβήνουν
το οπισθόφυλλο θα είναι
μαύρο
και δεν θα ξέρω ποιος θα είναι ο τίτλος
δεν θα ξέρω σε ποιανού τα χέρια το βιβλίο μου θα καταλήξει
ποιανού ιστορία για να περνάει η ώρα θα γίνω
ή μήπως δεν θα γίνω ποτέ
και το βιβλίο μου ξεχαστεί κάτω από το χώμα
μήπως ταξιδέψει μακριά με τον αέρα
με τις στάχτες μου
ή μήπως ταξίδεψα εγώ μακριά τώρα.
Γιατί αν ξεχαστεί
τότε το βιβλίο μου θα είναι πλέον
νεκρό.
Ξερό σαν το χώμα που θα το σκεπάζει
τι και αν δεν ξεχαστεί όμως
οι λέξεις δεν ζωντάνεψαν ποτέ κανέναν.
Οι διαστάσεις δεν έφεραν ζωές κοντά
ή μήπως έφεραν;
Το βιβλίο μου δεν τελειώνει;
Και πως θα αναγνωρίσω τους χαρακτήρες μου;
Τα μάτια της ψυχής
θα διαβάσουν το βιβλίο μου
θα ξέρουν για ποια άτομα μιλάω.
Και ποια ήμουν.

 Στο τέλος.

Το δέμα.

 ...Το δέρμα μου ήταν κρύο. Μπορεί να μην είχα τα συνηθισμένα σημάδια που η νεολαία συνήθιζε να κάνει κατά παραγγελία για να θυμάται καταστάσεις αλλά είχα σημάδια χαραγμένα πάνω μου που μου θύμιζαν τι είμαι και τι με έφερε εδώ.
Ίσως αν πατούσα και λίγο το στέρνο μου να ένιωθα πόνο αλλά ίσως και το κρύο να ήταν υπερβολικά έντονο για να νιώσω κάτι τέτοιο.
Άνοιξα ένα κουτί με χρυσαφικά κάπου μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Ή τουλάχιστον αυτό θυμάμαι.

Ήταν τόσο θαμπά και τόσο βρώμικα όλα που είχε χαθεί η παραμικρή γυαλάδα πάνω τους,

είχαν χάσει την ομορφιά τους, την αξία τους, τον σκοπό τους.

Αυτά που κάποτε χρησιμοποιούνταν σαν στολίδια τώρα ήταν κλεισμένα σε ένα κουτί, σε ένα δέμα ανοιχτό, ανακατεμένα, ξεχασμένα από τους πάντες.

Στο κουτί χαραγμένη με μικρά γράμματα η λέξη "αμφιβολία" και σημάδια στα τοιχώματα. 

"Κάποιος προσπάθησε να το ανοίξει.." σκέφτηκα και ξεκίνησα να πιάνω ένα ένα τα υπάρχοντα του εσωτερικού προσπαθώντας να τα καθαρίσω. Μα πως να δω το εσωτερικό μες στο σκοτάδι

ήταν βαριά και ασήκωτα βλέπεις. Εύθραυστα όλα μα αντικείμενα μεγάλης αξίας.

Ποιος θα αγόραζε τέτοια σε μια τέτοια εποχή; Ο κόσμος κοιτάει τα φτηνά πράγματα. Αυτά που έχουν αρεστή συσκευασία, αυτά που είναι της μόδας, της εποχής, που τα διαφημίζουν. 

Αυτά που ο κόσμος κοιτάει με την άκρη του ματιού του, ρίχνει ένα πονηρό χαμόγελο και το μόνο που σκέφτεται είναι πως θα τα αποκτήσει, χωρίς να ξέρει το λόγο που τα ζητάει, χωρίς να υπάρχει σκοπός στο ότι υπάρχουν, χωρίς καν να υπάρχει λόγος για να τα ζητήσει κανένας.

Κοινά επεισόδια, γνώριμα πρόσωπα, γνώριμες καταστάσεις, ταινία μικρού μήκους η ζωή σου δείχνει το δρόμο για το σκοτεινό δωμάτιο αργά ή γρήγορα αν ξέρεις ποιο δρόμο να ακολουθήσεις και μετά ξεκινάει η εσωτερική αναζήτηση, εδώ που βρίσκομαι εδώ και χρόνια. 

Φοβάμαι να προχωρήσω παρακάτω μήπως και βρω δυσάρεστα πράγματα.

Είχα διαβάσει παλιά πως όταν μελετάς κάτι πολύ σε βάθος πάντα κάτι δυσάρεστο είναι εκεί για να το βρεις, και τότε όλα πεθαίνουν ξαφνικά. Όλο το νόημα.

Ήδη νιώθω το βάρος σε όλο αυτό να με πατάει. Υποθέσεις, υποθέσεις, υποθέσεις. Άρρωστα πράγματα. Βαρίδια ξεχασμένα από τον χρόνο τον ίδιο, χωμένα σε κουτιά μέσα σε ένα δωμάτιο σκοτεινό να μην τα βλέπεις. Αυτό είναι το υποσυνείδητο αν ξέρεις να κοιτάξεις καλά την πινακίδα πριν μπεις μέσα. 

Το στομάχι μου θα εκραγεί, νιώθω να αρρωσταίνω και να μην αντέχω όλη αυτή την εσωτερική πίεση. Μα πως να μιλήσεις σε κόσμο για πράγματα που δε βλέπει; Νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε μια γυάλα και μόνο εσύ το βλέπεις τη στιγμή που οι άλλοι σε βλέπουν χαμογελαστό στα πόδια σου και εσύ ψάχνεις κάπου χαμένος κουτιά σε σκοτεινά δωμάτια.

Για όλα υπάρχει μια εκδοχή και δεν μπορείς να υποστηρίξεις καμία. Αν πάρεις την θετική μπορεί η άρνηση να σου επιτεθεί από στιγμή σε στιγμή και να σε πιάσει ευάλωτο. Ίσως αν πάρεις την αρνητική τότε η θετική να σου κάνει ευχάριστες επισκέψεις που και που σαν κρατούμενο της φυλακής χωρίς να σου υπόσχεται ποτέ κάποια ελευθερία όμως.

Ίσως να είμαι στην δεύτερη κατηγορία. Συνεχίζω να ισορροπώ πάνω σε ένα σκηνί ανάμεσα από δυο κολώνες, τον ρεαλισμό και τον ρομαντισμό. Το ύψωμα είναι μεγάλο και εγώ κοιτάζω πάνω για να μην με τραβήξει κάτω. Αυτή η ρομαντική πλευρά με καλεί έχοντας να μου πει ιστορίες μυστηρίου, ομορφιάς, ελπίδας για το αύριο, για το οτι όλα έγιναν για κάποιο λόγο, για το οτι όλες αυτές οι άδικες μάχες που είχα ήταν για να διαμορφώσω αυτό που είμαι τώρα και για να πάω στο επόμενο σκαλοπάτι ενώ ο ρεαλισμός είναι εκεί για να μου θυμίζει πως είμαι μια ύπαρξη με ημερομηνία λήξης, πως απλά επέζησα για την ώρα, πως οι διαστάσεις ίσως και να μην ενώνονται - αν ακόμα είναι υπαρκτές - και ίσως να είμαι ένα χνούδι περαστικό για την ώρα με καμία σύνδεση σε άλλα ζωντανά πλάσματα και όπως και ήρθα στον κόσμο μόνη μου θα πεθάνω και έτσι, στην καλύτερη περίπτωση με το να μου κρατάει κάποιος το χέρι μέχρι να βρεθώ στο απόλυτο κενό, στο απόλυτο τίποτα.

Οι σκέψεις βαριές όπως είναι της αμφιβολίας, ζητούν να γίνουν θετικές, αποκτούν σάρκα και οστά, μεταλλάσσονται σε αυτό που θα ήθελα εγώ να είναι και τι καλύτερο από μια πηγή αγάπης και ενέργειας, ένα κουτί χρυσαφικά που όμως χρειάζονται τακτικό καθάρισμα; Η καλοσύνη είναι αγαθό και όπλο ενάντια του σκότους αλλά ίσως όσες πιθανότητες έχω στο να βρεθώ στο μαύρο κενό ίσως άλλες τόσες να έχω στο να βρεθώ στο απόλυτο φως με τις πιο κοντινές σε εμένα ψυχές. Ίσως ότι κάνω τώρα είναι ανώφελο αλλά ίσως οδηγήσει και αυτό κάπου στην πορεία.

Στην τελική χαϊδεύω τα χρυσαφικά μου λίγο ακόμη.

Αφήνω μια εκπνοή οδύνης, γεύομαι λίγη δύναμη και συνεχίζω στον έξω κόσμο που μου δανείζουν...

I looked upon a star and I saw you there.

Θα πέθαινα για σένα.

Μια φράση που ηρεμεί χιλιάδες ερωτηματικά στο μυαλό μου.
Ένα φάρμακο για τις πιο χαοτικές στιγμές μου.
Ένας λόγος ως απάντηση στα χειρότερα υπαρξιακά μου.

Και τι είναι καλύτερο από το να σου δίνεται η ψυχή και να εκτιμούν την δική σου;
Ίσως αυτό να είναι στην τελική η απόδειξη του πως δεν είναι όλα χημικές ενώσεις, προγραμματισμένες υπάρξεις και ανώφελες καταστάσεις που αιωρούνται στο χρόνο.
Μήπως πίσω από την μάσκα της εξήγησης βρίσκεται και πάλι το μυστήριο και ανεξήγητο φαινόμενο του πνεύματος;
Και πάλι δεν θα ξέρω για τι θα είναι καλύτερο να ελπίζω όμως οπότε ας μην ξεκινήσω την φλυαρία και τα αστρικά ταξίδια στο μυαλό μου.
Ας δώσω στο τώρα μια αξία
και ας ξεχάσω πως ίσως όλα να είναι
ένα μεγάλο όνειρο.

Προσευχή

Όποτε φεύγεις

δεν είναι τυχαίο πως ξεκινάει να βρέχει.

Κοιτώ έξω από το τζάμι μήπως και τύχει να γυρίσεις πίσω

γιατί ακόμα και το λεπτό που σε βλέπω να φεύγεις 

ακόμα και αν την επόμενη μέρα περιμένω να σε ξαναδώ

πάλι το ότι φεύγεις είναι το ίδιο 

η ίδια σκληρή και απότομη αλήθεια

γιατί το ότι φεύγεις δεν μου υπόσχεται τίποτα πέρα από αυτό.

Η στιγμή είναι το θέμα βλέπεις.

Η στιγμή που σε κοιτάζω και ψιθυρίζω προσευχές να σε κρατάνε εντάξει.

Να μην κρυώσεις.

Να μην πάθεις κακό.

Και άμα ξέρω πως εσύ είσαι καλά

θα κοιμηθώ και εγώ παρέα

με έναν λόγο.

Και μιας η λέξη ηρεμία είναι ιερή για μένα

τόσο ιερή που λαχταρώ να την γευτώ μα το βρίσκω αδύνατον να νιώσω κάτι τέτοιο

θα αρκεστώ με ένα χάδι της στιγμής να με κρατά το βράδυ

και να μου διώχνει τους σκοτεινούς εφιάλτες.

Γιατί η αθωότητα είναι που κρατάει τον κόσμο μου στα ύψη.

Η ηρεμία.

Στα σύννεφα.

Στον ουρανό. 

Και πέφτουν και πάλι όταν βρέχει.

 Όλα γίνονται με μια φυσική ροή στη ζωή, ακόμα και όταν υπάρχει φόβος για το αύριο θα πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη στην ίδια την φύση για την φυσική τάξη των πραγμάτων και για το πως θα καταλήξουν αυτά γλυκά να χύνονται στον ωκεανό της αιωνιότητας.
Κάθε πράξη, κάθε βήμα, κάθε ψυχή, κάθε σκοπός και όνειρο καταλήγουν στην απέραντη αυτή θάλασσα. Τα κύματα της αιωνιότητας ταξιδεύουν σε μέρη που εμείς ίσως και να μην γνωρίζουμε μα ίσως και να μοιάζουν γνώριμα την στιγμή εκείνη.
Μα σημασία δεν έχει ο προορισμός μα το ταξίδι έτσι;
Στην τελική το ταξίδι είναι ο προορισμός. Και ανάλογα ποιους δρόμους διαλέγεις στην πορεία τόσο και πιο όμορφος, τόσο και πιο ενδιαφέρον θα είναι ο προορισμός για να τον ανακαλύψεις.
Η φωτεινή διαδρομή θα φωτίσει τον δρόμο για το σπίτι.
~~

 I have felt the fear. I was in terror, that's why I was different back then. Fear made me different. Made me locked inside myself. I wasn't talking. I remember being in the corner of the house trying to get away from monsters inside of it. I was a little one. I was just a little version of myself. Nobody could understand a little child, I couldn't tell anyone, I was just in panic, crying myself out, being able to remember almost every little detail of these nightmares, huge snakes trying to give me the deadly kiss and put me to bed afterwards. I have begged for mercy but I could not have any of it. I did nothing, I swear, but in the final I had to suffer, to taste the loneliness inside me, to make myself a warrior from the age of 5 or less and to learn that life is not good at the beginning. Therefore, I realised my mortal nature, I realised that everything can be lost and I am not going to feel safe anymore. Never again. I stopped trusting, feeling comfortable, insecurities transformed me, made me a shell and locked me inside it. Nobody could break it, and those who made their way inside harmed the fragile pieces of my wounded heart, made it even fragile, and so I went alone, in my mind.
Every night, another battle to be won. Every battle a threat. Every person a new strategy. I became a monitor myself. I learned to read people, to understand beneath the words, to scan them, to make myself strong and protected. My introverted nature made me more locked inside myself. Nobody could ever set me free from this. Nobody but myself when I was completely alone. But being alone could make it even painful. The process of being lonely made me strong, made me capable of understanding all of my surroundings, but made me also unable to live with any other living creatures beside me. My nature could be characterized as doomed or blessed, but I don't really care as life is a book of pages that someday they run out and we have to start all over again, writing and creating new things, uknown to us yet. I would rather stop here. This may go too far for me tonight.
-----------

Αυτή.

- Πόσο καλά ξέρω να καλύπτω τις πληγές.
Έχεις ωραίο χαμόγελο. Η ειρωνεία. Ακόμα πονάω αν πιέσω την καρδιά μου λίγο πιο δυνατά.
Σκιές γνώριμες. Ταινία που παίζει στο μυαλό μου. Τα ίδια πράγματα που νίκησα φοβάμαι. Τα ίδια πράγματα με στοιχειώνουν. Τα ίδια θα με σκοτώσουν.
Το μέλλον δεν είναι δύσκολο να το προβλέψεις, πάντα το έκανα.
Πάντα τις έβλεπα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω αν είναι εκεί να με προσέχουν ή αν πέθαναν και αυτές μαζί με την γαλήνη.
Ένα σημάδι ζήτησα, ένα. Ακόμα να φανεί.
Δεν είμαι τρελή μου είπαν κάποτε μα ξύπνια. Θα προτιμούσα να κοιμάμαι όμως.
Κρατώ το μαχαίρι στον κόρφο και προχωράω μα δεν ξέρω αν το κάνω για άμυνα ή από συνήθεια.
Θυμάμαι τους αγώνες όμως και την δίψα για επιβίωση.
Και τι σόι μαχητής είμαι όταν στα δύσκολα επιμένω και στην στάση ελπίζω στον γρήγορο θάνατο;
Η μανία για εξέλιξη είναι ο θάνατος μου αυτός, όμως. Αυτός θα με κάνει κομμάτια, και αν ίσως ποτέ καταφέρω να τον διώξω, τότε θα είναι αργά γιατί θα με έχει διαλύσει ήδη. Θα με έχει κάνει ένα ψεύτικο όνειρο, θα με έχει συνθλίψει και θα έχω γίνει ένα με το φάντασμα που κυνηγάω.
Νιώθω πως δεν με αναγνωρίζω κάθε χρόνο. Νιώθω πως η ικανότητα μου στο να με πατάω με δύναμη και να με σηκώνω αργά ξανά προς τα πάνω αρχίζει να με αφήνει. Ή μάλλον όχι, η δύναμη μεγαλώνει, η θέληση χάνεται όμως. Χάνεται όπως ο χρόνος μου. Το κάθε λεπτό σκουριάζει τον εαυτό μου. Είμαι εγώ αυτή; Είμαι εγώ αυτή μια ζωή; Που ξημέρωνε και ήθελα να φωτίζω τα πάντα γύρω μου μα μέσα μου έβρεχε με μανία και πλημμύριζε ο τόπος όλος;
Που ήθελα να αλλάξω τον κόσμο;
Είμαι εγώ αυτή που όταν ο κόσμος προσπαθούσε να ανακαλύψει τους γύρω του εγώ προσπαθούσα να ανακαλύψω τον εαυτό μου;
Στην τελική τον ανακάλυψα;
Είμαι εδώ; Που να είμαι άραγε αν όχι εδώ; Και πότε θα με βρω;
Πότε θα σταματήσει η βροχή να βαραίνει το μυαλό μου και πότε θα καταφέρω να ηρεμήσω το τέρας μέσα μου; Το κακό πολεμάμε με το καλό και λατρεύω να φωτίζω πρόσωπα αλλά ποιος ο λόγος να φωτίζω στο σκοτάδι με ημερομηνία λήξης; Περιμένοντας το χάραμα για να δω τον ήλιο που μέσα μου δεν θα υπάρξει γιατί έμαθα να ζω σε μια σπηλιά και να δίνω ευχές και ηλιαχτίδες από εκεί μέσα.
Μιλάω για σοφία για αγάπη για καλοσύνη και κλείνω τα μάτια στον εαυτό μου να μην τα δει ποτέ.
Γιατί να είμαι τόσο κακιά μαζί μου; Γιατί να είμαι το τέρας που κρύβεται μέσα μου;
Γιατί δεν μπορώ απλά να αφήσω το φως να περάσει όπως κατάφερνε να κάνει μερικές φορές;
Τον αληθινό εαυτό μου, πέρα από τους φόβους και την μαυρίλα που με πνίγει.
Αυτός ο φόβος όμως είναι που τα διώχνει όλα.
Δεν εμπιστεύομαι την ζωή την ίδια και ούτε πρόκειται να το καταφέρω ποτέ.
Πως θα αντέξουν ψυχές δίπλα μου όταν είμαι ένα πρόσωπο που δεν αντέχει για πολύ;
Θα επιμείνω στην μοναξιά μέχρι το τέλος ή μήπως θα μπορούσε να αντέξει κανένας ένα βαρίδιο;
Από όποιο υλικό και αν είναι αυτό, είτε πρόκειται για χρυσάφι είτε για μια πέτρα στον χρόνο είτε για ένα φτερό στον άνεμο, αλλά ναι μιλάμε για βάρος οπότε δεν γίνεται να μιλάω για φτερά παράλληλα.
Ίσως.. ίσως κάποτε τα πετάξω όλα μακριά μου και πετάξω και εγώ μακριά όμως.
Ίσως τότε να τελειώσουν όλα αυτά.
Ίσως.