Νεκρός φαντάζεις.

Το βλέπω, φοβάσαι μήπως χάσεις ότι έχασα κι εγώ.
Δεν θέλεις να μπεις στη θέση μου.
Δεν θα ήθελες να δεις πως είναι το να μην νιώθεις τίποτα.
Μακάρι να μπορούσες εξάλλου να δεις.
Να καταλάβεις...
Και τώρα χάνεις ότι εγώ έχω χάσει ήδη. Σου πέφτουν τα όνειρα από τα χέρια σου...
Το πρόσωπό σου χλομιάζει και χάνεις την ζωντάνια σου...
...μοιάζεις τόσο νεκρός. Αβοήθητος.
Τρέμεις στεκούμενος στη σκιά της δυστυχίας. Της δικής σου δυστυχίας και των δικών σου φόβων..
Τόσος πόνος για το τίποτα, τόσο αίμα χύνεται άδικα.
Και αντί να κρατήσεις γερά αυτά που σου έχουν απομείνει τα διώχνεις μακρυά, τα φυσάς και τα παίρνει όλα ο άνεμος...
Προχωρώντας στο διάδρομο σκέφτηκες να κοιτάξεις λίγο γύρω σου?
Προτού σκοτεινιάσει...
Σε αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον πληγωμένο...
Πώς μπορείς να είσαι ευτυχής ενώ θα ξέρεις πως ζωντανός θα πεθαίνεις ενώ νεκρός θα ζεις?
Μοναχός δεν είσαι και μοναχός φαντάζεις...
...τι κι αν φωνάζεις...
Κανένας δεν σε ακούει όταν μόνος ξεψυχάς.

Confusion.

Μπερδεύω τα πρόσωπα γύρω μου. Τις καταστάσεις.
Μπερδεύω τα όνειρα με την πραγματικότητα.
Το φαίνεστε με το είναι.
Μπερδεύω αυτό που ήμουν με αυτό που τώρα είμαι.
Μπερδεύω αναμνήσεις με σκέψεις και υποθέσεις.
Ο κόσμος καταρρέει και όλα τρέχουν προς τα πίσω.
Μόνο που ξέχασα να σκεφτώ αυτά που πέρασαν και έπαψα να κάνω όνειρα για το παρελθόν.
Να βλέπω την ευτυχία με κλειστά τα μάτια και να μιλάω με τους αγγέλους του παραδείσου.
Να τους λέω να με προσέχουν από τους δαίμονες... 
Να τους λέω να μου τραγουδούν γλυκά για να με πάρει ο ύπνος...
Φοβάμαι να αντικρίσω οτι δεν ήθελα ποτέ να ζήσω.
Έμαθα να κρατάω μόνο αυτά που θέλουν να μένουν στη ζωή μου.
Και τώρα όλα πέρασαν, ο ουρανός καθάρισε, η βροχή σταμάτησε και βγήκε το ουράνιο τόξο.
Αυτό που μαγνητίζει τα βλέμματα επάνω του με θαυμασμό...
Και που ηρεμεί τους δαίμονες μας, ανασυγκροτεί την κάθε επιθυμία μας...
Γιατί όλοι έχουν δικαίωμα να ονειρεύονται, και όλοι έχουν δικαίωμα στα χρώματα.
Και μου ψιθύρισε ο άγγελος στον ύπνο... πως κάθε ουράνιο τόξο κρύβει ένα μυστικό. Έναν θησαυρό εκεί στο τέλος του.
Και πως αυτό θα με οδηγήσει εκεί... για να κατευθυνθώ στο μετά.
Μα για να αποκτήσεις ότι όμορφο απαιτήσεις είναι μοιραίο πως θα πέσεις μέσα στη λακκούβα...

Judgment day's not coming soon enough.

Όπως το ποτάμι καταλήγει στην θάλασσα έτσι και όλοι θα καταλήξουμε στο ίδιο σημείο στο τέλος της διαδρομής. Με ανησυχεί όταν μου λένε πως οι φίλοι έρχονται και φεύγουν, πόσο μάλιστα όταν αυτό αποδεικνύεται κ ολας. Η ζωή είναι άδικη λένε... Μα οι ίδιοι δεν κάνουν κάτι για να την αλλάξουν. Δεν συμπεριφέρονται όπως θα τους άρεζε να τους συμπεριφέρονται οι άλλοι.

Και το χειρότερο είναι όταν προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι και ο άλλος δεν το καταλαβαίνει, στο τέλος τα παρατάς γιατί δεν αντέχεις άλλο και μετά σε κατηγορούν πως αυτά που έκανες δεν ήταν αρκετά.

"Δεν είσαι αρκετός". 

Πάρτο χαμπάρι επιτέλους, όση προσπάθεια και να κάνεις δεν θα εκτιμηθεί από κανέναν επειδή όλοι έχουν καταντήσει εγωιστές και εσύ ο βλάκας της υπόθεσης επειδή συνεχίζεις την ακάθεκτη προσπάθεια. Γιατί σύμφωνα με τα λεγόμενα ο επιμένων δεν νικά, απλά χάνει τον χρόνο του αν όχι και την διάθεσή του ή τρώει απλά τα μούτρα του ξανά και ξανά.


Αλλά όταν είσαι καλός άνθρωπος δεν σε νοιάζει που τρως τα μούτρα σου και προσπαθείς μάταια να βρεις το δίκιο σου, αλλά φυσικά ο κόσμος δεν είναι απόλυτος και όλοι κάνουν λάθη και δεν γίνεται κάποιος να έχει σε όλα δίκιο, απλά τυχαίνει εσύ να είσαι ο ευαίσθητος της υπόθεσης (το βλάκας έχει χρησιμοποιηθεί ήδη σαν λέξη) και να τρως το φέσι μόνος σου.


Εγώ ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί να πρέπει πάντα να χαλιέμαι για να είναι καλά οι άλλοι και όχι απλά να μην ακούω συγνώμη αλλά να μην ακούω ούτε ένα ευχαριστώ που προσφέρομαι πάλι να βγάλω πρώτη το φίδι από την τρύπα.
Αχάριστος κόσμος...

Most fall in love, others fall in line.

Και όλα μοιάζουν ωραία όταν πιστεύεις πως τίποτα δεν σε νοιάζει... όταν πιστεύεις...
μα στη πραγματικότητα σε νοιάζουν όλα τόσο πολύ που ακόμα και η παραμικρή λεπτομέρεια και όλα συμβάλουν λίγο πολύ στο πόσο καλά θα σου πηγαίνει η μέρα σου ή στο πόσο εύκολα θα κοιμάσαι τα βράδια ή στο πόσο όμορφα όνειρα θα δεις...
Και όλα πάνε καλά όταν καταφέρεις να κάνεις μια πλύση εγκεφάλου στον εαυτό σου λέγοντας από μέσα σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Μέχρι να σε πιάσει η παράνοια. Μέχρι να σκοτεινιάσει ξαφνικά ο όμορφος παράδεισος, η γλυκιά ψευδή ουτοπία που δημιούργησες μόνος σου για να είσαι ευτυχισμένος μακρυά από την πραγματικότητα. Μακρυά από όλα όσα σε ενοχλούν.
Ξαφνικά αρχίζει κάτι να σε πνίγει χωρίς να ξέρεις το γιατί. Απλά σου έρχεται να κλάψεις.. Να κλάψεις τόσο πολύ που να νιώσεις τα βάσανα να ρέουν μακρυά από εσένα...
Είναι καλό όμως να έχεις αυτό το συναίσθημα... Σημαίνει πως παραμένεις ακόμα συναισθηματικός και πως δεν έχουν καταφέρει να σε κάνουν να είσαι σαν αυτούς που δεν ξέρουν τι θα πει να νιώθεις, τι θα πει να πονάς και δεν ξέρουν να ξεχωρίζουν συναισθήματα. Οτι ακόμα δεν έχεις στερέψει και έχεις ακόμα δάκρυα για να χύσεις για τον οποιοδήποτε λόγο... Οτι είσαι άνθρωπος συναισθηματικά ενεργός.
Κανείς δεν είναι γραφτό να μείνει μέχρι να βραδιάσει.
Όχι, μείνε μην φεύγεις. Μείνε μέχρι το τέλος... Πριν σβήσει η μικρή φλόγα. Πριν τελειώσουν όλα. Πριν σταματήσει η παραμικρή αναπνοή μου να έχει νόημα.
Πριν με πνίξουν ολοκληρωτικά οι σκέψεις στην κυριολεξία και βουλιάξω μέσα στα ίδια μου τα δάκρυα...

Life is just a slow death.

Έχω κουραστεί να μην κοιμάμαι τα βράδια επειδή σκέφτομαι μανιακός διάφορα πράγματα.
Αυτό το μυαλό μου δεν λέει να με αφήσει σε ησυχία...
Έχω κουραστεί να πιστεύω σε παραμύθια που δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
Με έχουν κουράσει οι άνθρωποι γύρω μου. Βλέπω περαστικούς και νιώθω αηδία με ένα τους βλέμμα.
Αλήθεια δεν απέχουν πολύ από μηχανές.. από κατασκευές που οι ίδιοι βάλθηκαν να φτιάξουν.
Έχω κουραστεί να είμαι μόνη μου. Να παλεύω τους δικούς μου δαίμονες.
Μα μάταια... να μην μπορώ να τους αποβάλλω για να βρω την ψυχική μου ηρεμία... όχι, αυτήν την έχω ήδη χάσει στην προσπάθεια..
Κουράζομαι να αισθάνομαι βαριά βλέμματα να με κοιτάνε καθώς περνάω...
Προσπαθούν να με κάνουν ένα με αυτούς... δεν θα τα καταφέρουν. Αντέχω.
Θα αντέξω. Θα παλέψω...
Γιατί εγώ δεν είμαι σαν αυτούς. Δεν είμαι μηχανή τους...
Δεν θα με ελέγχει κανένας.
Οι σκιές στους τοίχους των κτηρίων απεικονίζουν τον τρόμο που αισθάνεται ο καθένας μέσα του.
Των κτηρίων αυτών που κρύβουν την παραμικρή θέα προς τον ουρανό...
Απομόνωση. Αυτή είναι η καθημερινότητα.
Δεν αντέχω άλλο σε αυτή την πόλη με πνίγει σου λέω..
Ώρες ώρες εύχομαι να ήμουν κάτι άλλο... κάτι που να μπορεί να πετάει μακρυά... Να μην βλέπει την πραγματικότητα.. να μην ακούει τα ψέματά τους...
Να μην νιώθει...
Μα μόνο οι νεκροί ίσως και να έχουν αυτό το χάρισμα.. ίσως και όχι.
Δεν χρειάζομαι άλλο αυτήν την πόλη.. τον συνωστισμό... Πνίγομαι...
Θέλω να δω τον ουρανό... θέλω να δω το άπειρο...
Σταματήστε να μου βάζετε εμπόδια...
Ανάψτε τα φώτα επιτέλους...

Old moments, old photos, old memories.

Θυμάμαι τόσα πολλά πριν το σκοτάδι.

Θυμάμαι την καρδιά μου να τρεμοπαίζει.

Θυμάμαι δάκρυα πόνου και ευτυχίας.

  Στιγμές ηρεμίας και απόλυτης ευτυχίας.

Θυμάμαι πρόσωπα και λόγια.

  Παραμύθια και φώτα.

Ένα καντήλι αναμμένο μετά από ένα σβησμένο.

Πανό στον τοίχο κρεμασμένο που να γράφει "ελπίδα".
Θυμάμαι πολλά...

Ηλιόλουστα τα πρωινά.
Γέλια και ξέγνοιαστες βραδιές.

  Μου έμαθες να κάνω όνειρα.

Να βαδίζω πάνω στα χνάρια σου.

Να γράφω με άσπρη μπογιά.

  Να σβήνω χαμόγελα με μια κιμωλία.

Μου έμαθες να περπατώ στα ουράνια και στα αστέρια.

Να τα αγγίζω με γυμνά τα χέρια.

  Και εγώ σου έδειξα τον κόσμο.

Μέσα από τα μάτια σου.

Και αυτά τα λαμπερά αστέρια σου τα έδωσα με παγωμένα χέρια.

...που πλέον αίμα δεν κυλούσε μέσα τους.

Και σε άφησα εκεί, στον παράδεισο να τρέχεις.

Μου έδειξες τον δρόμο για το αύριο.

Και γύρισες και έφυγες στο χθες.

Και ο κόσμος μεγάλος ενώ εγώ μόνη.

Συνέχισα τον δρόμο μου...

Αναγέννηση.

Έφυγε το καλοκαίρι, ήρθε το φθινόπωρο και σιγά σιγά θα έρθει και ο χειμώνας.

Έφυγε η ζέστη και ήρθε το κρύο και όσον αφορά συναισθήματα το αντίθετο.

Ξαφνικά η ζεστασιά στην ψυχή παίρνει θέση. Νιώθω όμορφα...
Τόσο όμορφα έχω να νιώσω πολύ καιρό απ'όσο μπορώ κι εγώ να θυμηθώ...

Μακάρι να ταν ευτυχία.. μα είναι μια οφθαλμαπάτη... ένα παιχνίδι του μυαλού.

Νιώθω σαν δέντρο ανθισμένο μετά από μια κρύα εποχή.

Θα μπορούσα να πετάξω...

Ίσως είσαι εδώ για να μου δείξεις πώς?..

Βλέπω τόσα κοινά... τόσα που μου θυμίζουν πολλά...

Μου μιλάς σαν να με ξέρεις.. τόσο οικεία παρουσία...

Ίσως να το έχω ξαναδεί το όνειρο.. ή ακόμα και να το έχω ξαναζήσει.

Τόσο που φοβάμαι να πιστέψω πλέον στην σκέψη μου.

Δεν θέλω να χάσω και άλλα... δεν θέλω.

Ίσως να είσαι ένα ψέμα.

Μια αυταπάτη που θα ανοιγοκλείσω τα μάτια και θα εξαφανιστεί, δεν θα ξαναδώ.

Ένας ακόμα μέσα στο πλήθος.

Ίσως αν με έπαιρνες στον δικό σου κόσμο να ξεχνούσα αυτόν...

Ίσως αν έκανες μια δοκιμή. 

Μια προσπάθεια..

Νιώθω τόσο γεμάτη με φως. Σκέφτομαι καθαρά. Δεν κολλάω στο παρελθόν παρά μόνο μελαγχολώ.

Όπως στα νεκροταφεία που ο κόσμος επισκέπτεται τα αγαπημένα του πρόσωπα που ποτέ δε θα ξαναδεί, κάπως έτσι και με τις παλιές ιστορίες που μας πληγώνουν...

Τις σκεφτόμαστε... αλλά προχωράμε.

Κι όμως νιώθω τόσο "εγώ"...

Ίσως να μοιάζει περίεργο μα νιώθω λες και ξύπνησα από χειμέρια νάρκη...

Ανοίγουμε νέα κεφάλαια στο βιβλίο μας..

Νιώθω οτι ερωτεύομαι την ζωή...

When I was a child I had a dream to fly...

Όταν ήμουν μικρό ήθελα να μεγαλώσω γιατί πίστευα πως το να είσαι μεγάλος είναι σπουδαίο καθώς έχεις περισσότερες εμπειρίες και μπορείς να κάνεις πολλά πιο ωραία πράγματα απ'ότι ένα μικρό παιδί μπορεί να κάνει. Καθώς μεγαλώνω όμως καταλαβαίνω το αντίθετο.

Η μητέρα μου από παλιά μου έλεγε πως δεν θα έπρεπε να ανυπομονώ για κάτι τέτοιο και πως οι μεγάλοι έχουν πολλά προβλήματα για τα οποία ανησυχούνε και όσο περνάνε τα χρόνια οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι ελευθερίες μειώνονται. Μα γιατί να μην μπορεί ένα παιδί να καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ηλικία από τα 3-12 και να ανυπομονεί να μεγαλώσει?

Να γιατί: γιατί τα πρότυπα των παιδιών είναι πάντα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία απ'ότι τα ίδια.

Μα ζώντας την παιδική ηλικία προχωράς στο επόμενο στάδιο το οποίο βασίζεται πάνω σε αυτά που έχεις ζήσει στα πρώτα χρόνια της ζωής σου.

Ακριβώς σαν ένα παιδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που όσο περνάς επίπεδα αυτό δυσκολεύει, έτσι ακριβώς είναι και οι καταστάσεις στην ζωή των ανθρώπων. Το πρώτο στάδιο δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι καθώς δεν γνωρίζεις από έγνοιες και τα σχετικά. Η ζωή μοιάζει ξέγνοιαστη και όμορφη σαν μια περιπέτεια. Σαν ένα νέο παιχνίδι που λαχταράς να το παίξεις μέχρι να το βαρεθείς και να πάρεις καινούργιο.

Όταν ήμουν μικρό έβλεπα την ζωή έτσι ακριβώς... σαν μια περιπέτεια δίχως τέλος.

Αλλά ήθελα να μεγαλώσω για να έχω την ευκαιρία να κάνω πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου. Τώρα όμως όσο μεγαλώνω θέλω να γυρίσω πίσω.

Τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν γνώριζα από κινδύνους.

Τότε που έπαιζα με ευτυχία στα πάρκα με άλλα παιδιά και το ένοιωθα. 

Το ένοιωθα οτι είμαι ευτυχισμένη καθώς δεν γνώριζα από φόβο ή πόνο.

Τότε που η μόνη μου ανησυχία ήταν αν θα έχει καλό καιρό για να βγω έξω να παίξω.

Τότε που υπήρχε στο μυαλό μου μόνο η αισιοδοξία.

Και ακόμα πηγαίνω στα πάρκα που και που για να θυμάμαι εκείνα τα χρόνια.

Βέβαια δεν είναι όλα όπως τότε αλλά και πάλι όταν βρίσκεσαι σε μέρη που συχνάζουν παιδιά νιώθεις την ανακούφιση και την γαλήνη. Το οτι και εσύ μπορείς ακόμα να τρέξεις, να παίξεις στις κούνιες και να βάλεις για λίγο τα προβλήματά σου στην άκρη.

Μέχρι να έρθει μια κομπλεξική γιαγιά και να σε διώξει γιατί πιστεύει πως χαλάς τον παιδικό χώρο.

Μα αφήστε με, θέλω να γίνω και πάλι παιδί. Δεν θέλω να μεγαλώσω.

Δεν θέλω.

I wanna stay awake all day and all night... just to keep day dreaming about past moments that will never come back.
But I can't stay awake both day and night...
I wanna dream...
I need more time for it.
For those moments you shared with me and now they make me sick.
I don't wanna stay, I want to run so far away...
I don't wanna fade...

The monster under my bed.

Και ορισμένες νύχτες με τρομάζουν τόσο που με κάνουν να σκέφτομαι ότι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κάποιος.

Πονάει το να ξέρω πως δεν θα ξαναμιλήσουμε όπως τότε και πως όλα τελειώσαν σαν ένα όνειρο που ξύπνησα και ποτέ δε θα ξαναδώ.
Μερικές φορές στοχάζομαι. Σκέφτομαι πως θα ήταν αν μπορούσα να έβρισκα έναν τρόπο να έρθω σε επικοινωνία μαζί σου χωρίς να ξέρεις πως είμαι εγώ μόνο και μόνο για να σου μιλάω.. έναν τρόπο να μαθαίνω ότι είσαι καλά.
 Έχω πάρει ότι νεκρό κομμάτι μας είχε απομείνει και το έχω κλείσει σε ένα κουτί κάτω από το κρεβάτι μου. Κάθε φορά που μπαίνω σε πειρασμό και το ανοίγω για να νιώσω ξανά ότι ένιωθα οι δαίμονες μου επιτίθενται και δεν με αφήνουν σε ησυχία μέχρι το επόμενο πρωί. Δεν τολμάω λοιπόν να ανοίγω τούτο το κουτί πλέον γιατί δε θα άντεχα τις συνέπειες...
Έλα που όμως ξέρω τι κρύβεται εκεί..
Το τερατούργημα κάτω από το κρεβάτι μου που μου μετατρέπει όλα τα όνειρα σε εφιάλτες. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις... Ποτέ δε θα θελήσεις να καταλάβεις.
Και εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω, γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα.
Κάποιος πρέπει να κρατήσει τα λάφυρα του πολέμου, το βραβείο μετά την μάχη.
Άσε με τουλάχιστον μετά από τόσο πόνο να έχω την τιμή.
Άσε με τουλάχιστον αφού εσύ τα ξέχασες όλα να κρατάω ζωντανές τις στιγμές που βρίσκονται ακόμα μέσα στην καρδιά μου.
Άσε με να κοιμηθώ ήσυχη για ένα βράδυ.