Άγνωστο.

Τι διαφορά έχει η κραυγή
από μια μεγάλη αλληλουχία
απεγνωσμένων λέξεων

γεννημένων από
ένα ζευγάρι μάτια
σε απόγνωση
αγναντεύοντας το υπερπέραν

και απλά κοιτώντας το κενό
με την ελπίδα
πως
θα βρουν το κάτι μέσα του.

Και τι σημασία έχει αν
το ναυάγιο βρίσκεται ξεχασμένο
σε μια όχθη
κάτω από τον ζεστό ήλιο

ή βυθισμένο
μέσα στο σκοτάδι
μιας απέραντης
μαυρίλας,
στον πάτο
μες
στη
θάλασσα.

Μια ανάσα
και μετά μια ακόμα
ώσπου τελειώνει ο χρόνος
και ξεκινάει η εποχή
της ασφυξίας.

Τι διαφορά έχει η ζωή
από μια σειρά δανεικών
ημερών
μια σειρά βιαστικών
εκπνοών
μέσα σε ένα χρονικό διάστημα
που τελειώνει.

Τι διαφορά έχει το να έρθεις μόνος
να ζήσεις μόνος
και μόνος σου να φύγεις
αφού το ναυάγιο
ναυάγιο θα μείνει

το ερείπιο
ερειπωμένο παραμένει
και το μέλλον
άγνωστο επιμένει
μαζί με όλη την αλήθεια του.

Το κτήριο.

 Περίεργοι άνθρωποι σαν εμένα
που μου μιλούσαν για θέματα
που συνήθιζα και εγώ για τα οποία να μιλάω
μου είπαν πως αν δεις τον ίδιο θάνατο του εαυτού σου
στον ύπνο σου πολλές φορές
ίσως να βλέπεις και το ίδιο σου το μέλλον.
 Είναι εκείνο το όνειρο που έχω καιρό να δω
το συνηθισμένο για μένα όνειρο που έβλεπα από μικρό παιδί
περπατώ ανέμελα μέχρι την άκρη ενός ψηλού κτηρίου
και έπειτα σαν να μην συμβαίνει τίποτα απολύτως
αφήνομαι χαλαρά να με πάρει η βαρύτητα κάτω
και συνεχίζω να πέφτω και το τέλος έρχεται όταν σκάω στο έδαφος
ξυπνάω και νιώθω σαν να με κατάπιε το κρεβάτι μου.
Η συνήθεια αυτή του να πετάγομαι από κτήρια στον ύπνο μου
λες και είναι στο μυαλό μου να γίνει
λες και είναι η καθημερινή ρουτίνα ενός ατόμου
απλά να περπατάει μέχρι την άκρη των κτηρίων
και έπειτα να πέφτει και να σκάει σαν καρπούζι
άραγε άλλαξα το μέλλον μου ακόμα
ή κάποια τρέλα καραδοκεί να μου πάρει τα μυαλά
και να με κάνει να αγαπώ τα ύψη τόσο
ώστε να πέφτω λυσσαλέα στην αγκαλιά τους;
Άραγε πέρα από τις περίεργες ειδοποιήσεις του οργανισμού μου
έχω και την ικανότητα να αλλάζω τις καταστάσεις;
Μήπως την άλλαξα ήδη;
Μήπως είμαι στον δρόμο ακόμα;
Μήπως είμαι
στην άκρη
του
κτηρίου;

Τα αστέρια.

 Ήθελα πολύ να μετρήσω τα αστέρια εκείνο το βράδυ, στην ήσυχη παραλία, με τα κύματα να σκάνε δίπλα μας

αλλά ήταν τόσα πολλά που θα έχανα τη στιγμή. 

Μαζί με τις δικές μου ανησυχίες φοβήθηκα μήπως και ταράξω περισσότερο τη θάλασσα

και παρασυρθεί η σκέψη σου.

Αλήθεια δεν πίστευα πως ήμουν εκεί εκείνη την στιγμή

πραγματικά έμοιαζε με όνειρο πως γίνεται το πρόσωπο που ντροπαλά άνοιγα την πόρτα και χαμογελούσα τότε να ήμουν τόσο άνετα μαζί του και να ζούσα τέτοια πράγματα.

Τα μάτια του έλαμπαν περισσότερο από τα αστέρια βλέπεις καθώς χαμογελούσε

και ίσως να λάμπανε και τα δάκρυά μου λίγο

αν τα πρόσεχε κάπως γρήγορα.

Χέρι χέρι περπατώντας στενά που δεν έχω ξαναπερπατήσει και κάνοντας όνειρα για το πως θα διακοσμήσουμε το δωμάτιό μας στο μέλλον

έμοιαζε σαν όνειρο που το μυαλό μου προσπαθούσε να τρυπήσει με την άρνηση

και τα άσχημα συναισθήματα που μου προκαλούσε.

Είσαι το μόνο άτομο που μπορεί να με κάνει να νιώσω πως πονάω από την αγάπη.

Ήρθες την κατάλληλη στιγμή και με οδηγείς ακόμα σε ξένα για μένα μέρη προς την κατεύθυνση που αγαπάω και συνεχίζεις να το κάνεις πέρα από την ακινησία μου και παρόλο που είμαι σαν ένα όχημα χωρίς ρόδες με σπρώχνεις απαλά προς την κατηφόρα για τον απέραντο ωκεανό.

Και τι έκπληξη

Ω, μα τι έκπληξη που δεν κολυμπάω πλέον μόνη...

Μείνε λίγο ακόμα στην παραλία μαζί μου

και διωξε την άρνηση για λίγο παραπάνω..

Black out.

Πως γυρνάω σπίτι
αν δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου;

Κάπου στον δρόμο χαμένος τριγυρνάει και κρυώνει.
Δεν νιώθω άνετα πλέον να γράφω σε αυτή τη σελίδα
καμία προσευχή δεν με βοηθάει
καμία σκέψη.
Το να γράφω υπήρξε συντροφιά για μένα
την ίδια που προσφέρει και ο αυτοτραυματισμός για μερικούς
βάζω στοίχημα πως αν δεν έγραφα
δεν θα είχε μείνει άκρο πάνω μου πλέον.
Γιαυτό αξίζει το γράψιμο λίγη δόξα από εμένα
πρέπει να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και με το ζόρι
για να το υμνήσω
που είναι ένας τρόπος για να ξελυσσάνε οι δαίμονες στο κεφάλι μου
έστω για λίγο
έστω για όσο το κάνω.
Και μέσα σε όλες τις νευρώσεις παράλληλα
η φιλοδοξία μου παρεμποδίζεται από την τεμπελιά.
Όπως είπε και ο Μπουκόφσκι κάποτε.
Φαίνεται πως πρέπει να είχα πολλά κοινά με αυτόν τον άνθρωπο.

{...}

Δεν μπορώ να τελειώσω ούτε ένα κείμενο απευθείας, όλα μένουν πάντα στη μέση
όπως και εγώ η ίδια
στη μέση
χωρίς κάποια ταυτότητα για να με χαρακτηρίζει
εμένα ή την κατάστασή που βρίσκομαι
τίποτα δεδομένο για μένα
όλα με καταστρέφουν αργά η γρήγορα
είτε κάνω κάτι είτε όχι
είναι στην φύση μου το να αναδομούμαι
το να καταστρέφω τα πάντα για να χτίσω
γιατί δεν αντέχω το βάρος
δεν αντέχω τις πολυτέλειες
και θέλω λίγα και καλά
κάνω τα κτίσματά μου ερείπια για να χτίσω
μόνο και μόνο για να λέω πως
αυτά που φτιάχνω
κουβαλούν κάποια ιστορία
κάποιες σκόνες από παλιούς εαυτούς που είχα
από παλιές ταυτότητες που ήθελα να είναι εγώ
μα ούτε εγώ δεν ξέρω τι είμαι στην τελική

τίποτα παραπάνω από ένα ερείπιο
ένα κουφάρι άδειο
χαμένο
που απλά στέκεται.

Η κηδεία.

Αλήθεια δεν γνωρίζω ποια μυστήρια ύπαρξη πέρα από του εαυτού μου
με έφερε και πάλι εδώ και αυτό το βράδυ.
Και αλήθεια δεν γνωρίζω γιατί κάθε νύχτα συνεχίζω αδιάκοπα τους θρήνους
πάνω από ένα πτώμα που μοιάζει με δικό μου.
Γιατί τα δάκρυα να είναι πάντα τόσο κρύα
γιατί οι σκιές μονάχα συντροφιά δεν μου κρατάνε;
Γιατί τα κρύα χέρια της αμφιβολίας
μου χαϊδεύουν απειλητικά το σβέρκο;
Και το τραγούδι το νυχτερινό
κάποιου ανέμου που πονάει
με φέρνει στο ίδιο μου το τέλος;

Πως θα άντεχε η θάλασσα
στάσιμη να μείνει
αν ουρανός γινόταν
Και πόσες παλίρροιες θα περάσω ακόμα
μέχρι το επόμενο τραγούδι;

Άραγε θα πρέπει να σε περιμένω
αέρα της νυκτός
τα αστέρια να μου φέρεις;
Ή μήπως να πάω να πιάσω μόνη μου κανένα;
Να μου φωτίζει τουλάχιστον τις νύχτες
όταν το σώμα μου θα λείπει από εδώ.

Ποια ψυχή θα κουβαλώ
ποιες ανάσες θα υπομένω;
Γιατί πρέπει να ανεχτώ
ακόμα μια ενέργεια να με τρέφει;
Γιατί θα πρέπει να υποστώ
φεγγάρι που δεν φέγγει
μονάχα ένα καράβι με ανοιχτά πανιά
που όποτε φυσάει φεύγει
και πίσω με αφήνει;

Θα υποστώ ωκεανούς όπως και αυτή
και αν χρειαστεί για κάποιους στάσιμη στα ουράνια να μείνω
θα γίνω σύννεφο και έπειτα θα αφήσω δάκρυα και πάλι
για να αναγεννηθώ.
Θα πλύνω αυτό το μέρος
για να μπορώ να κοιμηθώ.

Το βιβλίο.

Συγκρατώντας μια ανάσα με ουλή μεγάλη μες στα σπλάχνα
αναζητάς αλήθειες χωρίς νόημα επίγνωσης
αναζητάς την ίδια την αλήθεια
εκεί που ο κόσμος δεν συνήθιζε να ψάχνει άλλοτε
αλλόκοτοι οι άνθρωποι
αλλόκοτη η στιγμή
παρατηρείς τουλάχιστον με ευκολία
πως όταν ο καθένας περνούσε από δίπλα της
από την άλλη πλευρά κοιτούσε
μήπως και θυμάται αργότερα
την λύση του προβλήματος
και ξέρουν όλοι τι συμβαίνει όταν έχεις μια λύση
σε ένα πρόβλημα μεγάλο σαν και αυτό
ποτέ ξανά δεν το αναζητάς
ποτέ ξανά δεν σε στοιχειώνει
παρά μόνο κλείνεις το κεφάλαιο
και συνεχίζεις το περπάτημα στα ίσια.
Και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν κρυώνεις μα από την ζέστη της κολάσεως πεθαίνεις
η ειρωνεία
το ψεύδος
τούτης της αλήθειας που αποπνέει η στιγμή
τούτης της ζωής που αναπνέει ο θνητός ηγέτης
της γυφτιάς και του χαρτονομίσματος παράλληλα
και δεν προσέχεις τα τρεμάμενα σου χέρια
όταν χάνεις την ψευδαίσθηση
και έχεις την αλήθεια μες στο χέρι
Και ξανά μετράς ανάσες μέχρι το επόμενο ραντεβού
που θα γυρίσεις και πάλι το κεφάλι από την άλλη
για να μην σε δει η αλήθεια
και εσύ να μην την αντικρίσεις.
Αποσπάς σελίδες και κεφάλαια από την μεγάλη ψευδή στιγμή
της ύπαρξής σου
μήπως και ξεχάσεις πως δεν αναπνέεις
μήπως και πιστέψεις πως
η ζωή σου είναι στον δρόμο που σχεδίαζες
μέχρι την ώρα που στράφηκες από την άλλη πλευρά
για να κοιτάξεις κάτι πιο πιστικό
από την ίδια σου την επίγνωση
από την φωνή που σε καλεί στην αιωνιότητα
ή μήπως το κενό φοβάσαι;
Ή μήπως μετράς ανάσες από το επόμενο ραντεβού;
Μήπως μετράς σελίδες;
Μήπως μετράς βιβλία που δεν θα υπάρξουν;
Και ούτε εσύ δεν θα ανακαλέσεις
αφού δεν υπάρχεις ούτε σε αυτά ούτε γι αυτά.
Και φτύνεις κατάμουτρα την φωνή που μέσα στο μυαλό σου σέρνει τις σκέψεις
κλείνεις τον ήχο
για να μην σου πει
να κοιτάξεις απ΄την άλλη

και μετά από όλο τον δρόμο
εσύ και πάλι πειστικά
δεν θα γυρίσεις μια ματιά να δώσεις στον εαυτό σου
παρά μόνο κοιτάς από την άλλη πλευρά
μην τυχόν και χάσεις το κεφάλαιο.


Και έτσι το βιβλίο δεν έκλεισε ποτέ.

To my free rider, my fantasy pirate, my lonely cowboy, my dark mystery and only handsome boy..

Μεγαλώνω, τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν
και οι συνήθειες που κάποτε μου έφερναν παρηγοριά
άψυχες, ανώφελες καθημερινές ρουτίνες
που τόνιζαν για λίγο το σκοτάδι μου με σπίθες
δεν με γεμίζουν πλέον.
Γιατί όταν είχα ανάγκη μια άψυχη σελίδα για να καταρρέω
πλέον έχω άνθρωπο που με κρατάει γερά και ακούει τον πόνο μου
ρουφάει γλυκά το δηλητήριο μέχρι να βγει από μέσα μου
και με φιλάει έπειτα για να νιώσω όμορφα.
Και αλήθεια δεν θα άλλαζα τίποτα για σένα, άγγελε μου
δεν θα αναζητούσα τίποτα, γιατί τα έχω όλα πλέον
και φοβάμαι μην τα χάσω.
Έχω πλέον αυτή την αίσθηση που θα είχε ίσως κάποιος
που για να επιβιώσει αρμονικά θα έπρεπε να κάνει αλλαγή στο αίμα του
καθημερινά
με καθαρό.
Κάπως έτσι λειτουργεί η ψυχολογία μου μαζί σου.
Μου δίνεις το γλυκό φιλί για να ξεχάσω το πόσο πίκρα νιώθω
μου σβήνεις  προσεκτικά τις αμφιβολίες
μου δίνεις την συντροφιά σου και ζητάς ως αντάλλαγμα την δική μου
λες και δεν θα σου την έδινα αλλιώς
και μου προσφέρεις μια αίσθηση ασφάλειας
μια αίσθηση όπως αυτή που νιώθεις όταν είσαι σπίτι
εκεί που ανήκεις.

Και σε ευχαριστώ γι'αυτό.

Λαχταρώ τα σχέδιά μας να γίνουν όλα πραγματικότητα
και να έχουμε πέρα από όμορφες αναμνήσεις και όμορφες φωτογραφίες
που θα κοιτάμε, θα γελάμε και θα συζητάμε μαζί γι αυτές.
Απλά μείνε, όπως συνηθίζεις
και ελπίζω κάποτε να σταματήσω να φοβάμαι την ζωή.

Το άστρο της ελευθερίας και της ζωής.

Πόσο ανήσυχη νύχτα  ξημερώνει στο μυαλό μου

Μια φωτίζει τα άστρα μου και μια με αφήνει στα σκοτάδια

Και με ελπίδα μαραμένη και καμμένη από φλεγόμενα αστέρια

γράφω τα λόγια της παράνοιας μου στα δικά μου απομεινάρια 

βηματίζοντας.

Άραγε χάθηκα ή στον δρόμο μου βρίσκομαι ακόμη

το δέρμα μου δεν ξέρω αν πρέπει να το βγάλω

ή να δεχτώ της  φύσης μου τα βάρη μια για πάντα.

Απότομα χαντάκια είναι η διάθεση, τραχιά

που περπατώ πονώντας.

Σε πέτρες μοιάζουν όλα αυτά, χαλίκια κοφτερά

το αίμα τρέχει από τα μάτια μου και βλέπω καθαρά.

Απόσταση μεγάλη, σκοτάδια απειλητικά

μου στρέφουν το βλέμμα, μου λένε καθαρά

να με προσέχω.

Νομίζω θα χαθώ στο μαύρο τους το πέπλο

πιο μαύρο από πίσσα, μα σιγουριά προσμένω

γιατί στο χάος και στο τίποτα παρηγοριά θα βρίσκω

σε μονοπάτια ανύπαρκτα ονειρικά χαλιά θα ρίξω.

Και με τη βία θα τα πατήσω.

Ακούστηκε κάτι για ζωή και ομορφιά και αγάπη

Τα πίστεψα, τα ένιωσα, μα η ζωή είναι απάτη

Αξίζει να ελπίζω και να κρατάω δανεικά

ή μήπως να τα θυσιάσω όλα για την μισή μου ανθρωπιά;

Στο διάολο θα τα ρίξω.

Μα μετά ξέρω, πάλι θα τα αναζητήσω.

Η ελευθερία είναι ψέμα και εγώ ο Δον Κιχώτης της

την κυνηγάω μα δεν την φτάνω αλλού την βλέπω μα ποτέ μου δεν την έχω

γιατί η ελευθερία δεν θα υπάρξει ποτέ της για κανέναν

κανένας δεν θα δει το ξημέρωμα της όσο ξέρει να αγαπάει

όσο ξέρει τη γλύκα των δεσμών και την στήριξη, τα πάθη

και το ενδιαφέρον όποιος γνώρισε,
ποτέ του δεν θα μάθει.

Γιατί τον θάνατο θα προτιμάς από αυτούς να χάσεις

Τον θάνατο θα αναζητάς με ελπίδα να τους ξανακοιτάξεις

Ελευθερία θα έχουν μονάχα οι νεκροί της ζωής που πέσανε

Αυτοί που έφυγαν κατά την διάρκεια της, και κάπου στο δρόμο μείνανε

Να περιφέρονται σαν ξένοι
Σαν μονάχοι.
Ελευθερία είναι κόλαση.

Και εγώ ποτέ δεν θα άντεχα

ξανά μου να την ζήσω.

I feel like I am in a neverending nightmare.
This reality is so distant from me that sometimes when someone talks to me I feel like I am losing my senses. I feel like I am losing myself, like I am moving somewhere I cannot describe, I feel like I am not there.
It is like I am pushing myself in a hell and I am forced to do it.
Its like I dont really believe anyone anymore.
I really think that all this I am being through is just another lie inside the big lie we all living.
I feel like the past is keeping me locked inside a cell.
Inside a big black hole and I cannot reach my way out.
And nobody will ever get me out. Not even myself.
And how can I help all the others escape but not myself?
There is no real freedom.
There is no real life for me.
All I am
is a half living person.
A half man
half ghost.
Half reality
half memory.

You have to have faith in those you love

you need to have faith that having them free they will never fly away

because if they do they are not for you to keep.
Not for you at all.

You need to have faith that everything will take it's place

that who is going to stay will stay forever

that those who care will try for the best of you

and they will never walk away

You need to have faith that at least a single person will stay there for you

that will check if you are ok the times of need

that will watch you as you sleep

to chase the nightmares away..

But you also need to have faith in yourself.

Be right in the right moment and let the time flow, 

do not leave it to waste.