Σίσυφος.

 O αγαπητός Αλμπέρ Καμύ μίλησε για τον μύθο του Σίσυφου και έθιξε τον πόνο που βιώνω εγώ και ο κάθε άλλος άνθρωπος καθημερινά εκεί έξω από την στιγμή που ξεκινάει η μέρα μας, το αν αξίζει κανείς να ζει στην τελική. Μιλώντας για το οτι η ζωή από την μια όντως ίσως να μην έχει κανένα νόημα τόνισε πως παράλληλα υπάρχουν όμως πολλά πράγματα που κάνουν την ζωή όμορφη κατά την διάρκεια που ζει κανείς, οι μικρές όμορφες ανεκτίμητες στιγμές μας που μας κάνουν χαρούμενους, το κάθε τι που κάνει έναν άνθρωπο να χαμογελάει. Μίλησε για το οτι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να φανταστούμε τον Σίσυφο χαρούμενο πέρα από το ατελείωτο βάσανό του να ανεβάζει και να κατεβάζει μια κοτρόνα από έναν λόφο δίχως να ξέρει πότε και που αυτό σταματάει και ενώ είναι υποχρεωμένος να το κάνει. Με το να είναι κάποιος χαρούμενος και να αποδέχεται την φύση του με τις δυσκολίες της, τον κάνει κύριο της κοτρόνας και όχι υποχείριό του. Υπάρχει πόνος στον κόσμο και ο κάθε άνθρωπος τον βιώνει για κάποια στιγμή στη ζωή του σε μεγάλο βαθμό, κανένας δεν είναι μόνος στην στεναχώρια και στην φρίκη και ακόμα και τα αρνητικά φέρνουν καρπούς και προσφέρουν δύναμη, σοφία και εμπειρία.
 Πολλές φορές είμαι ευγνώμων που υπήρξαν άνθρωποι που από τους οποίους θα ένιωθε κανείς ανακούφιση ακόμα και μόνο διαβάζοντας ένα απλό κείμενο της τεράστιας ιδιοφυΐας τους.
 Σας ευχαριστούμε κύριε Καμύ και όλους τους διαφωτισμένους, σοφούς ανθρώπους επίσης, που έχουν αφήσει το στίγμα τους σε αυτό τον κόσμο τον περαστικό και που μετέδωσαν μέσα στο σύντομο διάστημα της διαμονής τους σε αυτόν τον κόσμο λόγια τους που σου φαίνονται πιο κοντινά από οποιαδήποτε συζήτηση μπορεί να είχες με έναν γνωστό σου.

Grief

 Κοιτάζω στο τζάμι και απλά κοιτάζω. Μερικές φορές δεν σκέφτομαι, απλά παρατηρώ απλές μικρές λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες δε θα πρόσεχε κανένας. Άλλες φορές από την άλλη είναι λες και τα μάτια μου δεν ανταπεξέρχονται σε αυτό που βλέπουν ούτε στο ελάχιστο, λες και βλέπουν από την μέσα πλευρά κατά κάποιο τρόπο και το μυαλό μου λειτουργεί σαν παλιός κινηματογράφος σε γκρι χρώματα και βλέπω εντελώς διαφορετικά πράγματα.
 Στην τελική τι διαφορά έχει, καμία αλλαγή δε θα έρθει, και παρόλα αυτά όλα γύρω αλλάζουν συνεχώς, απροειδοποίητα.
 Πως να θεωρήσω την κίνηση συνειδητά ως μια αναγκαία πράξη των πραγμάτων για να παραμείνουν ζωντανά εφόσον όλα κινούνται προς την αλλαγή και όλα έπειτα πεθαίνουν;
 Ανοίγω το τζάμι και βγαίνω να πάρω αέρα, να ξεφύγω από την κλεισούρα του σπιτιού.
 Βλέπω τα μικρά παραθυράκια στο άδειο πλέον σπιτάκι που η μικρή ψυχούλα συνήθιζε να βγαίνει και ακόμα και αν δεν με καταλάβαινε μου λείπει και πονάει η ψυχή μου και μόνο που το αντικρίζω, αν όντως έχω ψυχή και αυτό το πράγμα που ονομάζεται έτσι κατανοεί τα βάσανα της ύπαρξης όντας αθάνατο. Και αν όχι, που να απευθυνθώ, σε ένα σώμα που θα θεωρείται κενό μόλις το εγκαταλείψει αυτό το φάντασμα μέσα μου;
 Συνηθίζω να λέω πως το πραγματικό ενδιαφέρον είναι εγωιστικό, πως λυπάσαι μόνο όταν χάσεις κάτι ανεκτίμητο συναισθηματικά για σένα, μα στην τελική έκανα πάλι λάθος, και δεν έχει σημασία πόσες φορές θα ανακυκλώσω μια σκέψη γιατί συνεχώς λάθη θα κάνω.
 Όταν πρωτο-πήρα σπίτι τον μικρό Πέπε, που ίσως στην τελική να ήταν και κορίτσι, ούτε καν με ενδιέφερε αυτό το κομμάτι, ήταν ένα μικρό ποντικάκι, και ο λόγος που το πήρα ήταν για να έχω μια ευθύνη για κάτι που θα με έκανε να καταφέρνω να σηκώνομαι από το κρεβάτι τον καιρό της κατάθλιψης. Στην τελική τώρα που έφυγε την νιώθω να ξαναγυρνά όσο κόπο και αν έκανα να φύγει όσο ζούσε, μόνο και μόνο κοιτάζοντας το άδειο σπιτάκι του.
 Οι σκέψεις είναι το μόνο πράγμα που μας καταστρέφουν στην τελική. Η μοναδική πηγή του κακού είναι οι σκέψεις μας.
 Δεν θέλω να σκέφτομαι καν τι θα κάνω όταν χάσω τον σκύλο μου. Βασικά δεν θέλω καν να το γράφω αυτό ή να σκέφτομαι πιο προχωρημένα πράγματα. Δεν έχει να κάνει με σύγκριση ζώων ή ψυχών γενικώς, μα με την συνήθεια του ότι όσο πιο πολύ ζεις κάτι κοντά σου τόσο πιο πολύ υποφέρεις στην ιδέα πως θα ζήσεις κάποια μέρα χωρίς αυτό.
 Το σύμπαν δεν είναι ούτε άδικο μα ούτε και δίκαιο με τη ζωή. Είναι όμως δύσκολο να ζήσει κανείς έτσι μέσα στα δικά του στάνταρ. Είναι δύσκολη η ζωή και πονάει.
 Και κοπιάζω τόσο πολύ με αυτή την λογική μου που νιώθω σαν να σπάει το ψυχρό προστατευτικό κουτί μου και βγαίνει το ζουμί των συναισθημάτων από τα μάτια χωρίς καμία λογική απολύτως. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι όλα φυσικά και στην ζωή, γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθείς τα πράγματα ως έχουν;
Είμαι ή τρελή, ή εντελώς φυσιολογική και δεν ξέρω τι είναι χειρότερο από αυτά τα δύο.
Μου είναι πολύ επώδυνο να βρίσκομαι μπροστά στο θάνατο ότι κι αν είναι αυτό που φεύγει.
 Ίσως είναι λόγω της αλήθειας του θέματος.
 Κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με συγκρίνω με ότι νεκρό έχει υπάρξει. Αναρωτιέμαι πως θα είναι στην τελική. Θα πονέσει; Το μόνο που δε μπορώ να αναρωτηθώ καν είναι το πως είναι να χάνεις δικά σου πρόσωπα. Κάτι τόσο φυσικό που θα ζήσει ο καθένας μας κάποτε, άγνωστη στιγμή εντελώς, και άγνωστο συναίσθημα. Ένα μέλλον γεμάτο αντιθέσεις και δυσκολίες, φυσικά εμπόδια και αναπάντητες ερωτήσεις.
 Μπήκα μέσα. Έβρεχε έξω.


Αντίο ψυχούλα. Σε ευχαριστούμε για την συντροφιά, και εσένα και όλα τα μικρά πλασματάκια που χάνονται.

Επιστολή στον παλιό εαυτό μου και στους άλλους.

 Λίγοι και καλοί είναι η απάντηση για την ευτυχία στην ζωή όπως πάντα συνήθιζα να λέω, μέσα στις ανοησίες μου είχα και την ωριμότητα, όπως πολύ σωστά συνήθιζαν να μου λένε κάποιοι - ενώ δεν τους πίστευα - πως είχα παραπάνω από την ηλικία μου πάντα, να μην αντέχω πολλά πολλά με διάφορα άτομα που δεν ήξερα, εδώ καλά καλά άτομα που γνωρίζεις χρόνια και σου μπήγουν το μαχαίρι στην πλάτη, πόσο μάλιστα οι άγνωστοι περαστικοί που ειδικά αν είναι διψασμένοι θα πιουν από το τρεχούμενο νερό της βρύσης σου χωρίς να πληρώσουν τίποτα, λες και κάνεις κοινωνικό έργο, λες και δεν υπάρχει ψυχή από πίσω από αυτό το κουφάρι. Στην πραγματικότητα λοιπόν και οι λίγοι είναι πολυτέλεια. Πες μου μονάχα ποιοι από αυτούς θα κάτσουν να σε γνωρίσουν με την θέλησή τους, ποιοι θα νοιαστούν για σένα πραγματικά ώστε να ενδιαφερθούν για το τι μπορεί να σκέφτεσαι. Ο άνθρωπος είναι εγωιστής και τον ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός του, οπότε αυτός που το παραδέχεται τουλάχιστον έχει την επίγνωση, το θάρρος, την ειλικρίνεια για να το πει. Μπορείς να το δεις αυτό με τα χρόνια, παλιά οι περαστικές παρέες που συνήθιζες να έχεις σε χλεύαζαν επειδή δεν μιλούσες σε κανέναν και προτιμούσες ποιοτικές ανθρώπινες σχέσεις από ανούσιες κοινωνικές συναναστροφές ή χρόνο με τον εαυτό σου αγαπητέ σύντροφε εσωστρεφή. Τι καλύτερο εξάλλου από χρόνο με τον εαυτό σου; Όλοι τον φοβούνται λες και είναι κάποιος αναγκαστικός τρόπος συγκατοίκησης με το δράκο μέσα στην σπηλιά. Και αν ήμουν τώρα μπροστά από τον εαυτό μου λίγα χρόνια πριν θα μου έδινα τον λόγο μου πως όλο αυτό το μπάχαλο στο κεφάλι μου δεν ήταν μπάχαλο στην πραγματικότητα, αλλά πόσες πιθανότητες υπάρχουν για να βρεθεί να στο πει κάποιος αυτό όταν το χρειάζεσαι; Αυτά είναι καταστάσεις που τις βιώνεις και μαθαίνεις, όπως επίσης όσο ζεις μαθαίνεις που λένε και κάποιοι. Στην τελική κοινωνικό έργο ίσως να πράττει κανείς που κάνοντας ένα αρνητικό στα δέκα σωστά τον παρατάνε και αν υπάρχουν άτομα στην ίδια θέση που έχω βρεθεί θα τα αγκάλιαζα στοργικά εδώ και τώρα. Δεν εκτιμούν επειδή έτσι έμαθαν, έτσι είναι οι άνθρωποι και δε θα αλλάξουν τώρα, δεν καταδικάζεις έναν άρρωστο επειδή είναι άρρωστος, καταδικάζεις την κοινωνία που τον έκανε έτσι, τις συνθήκες, την μεταχείριση που είχε από το περιβάλλον γύρω του. Καταδίκασε λοιπόν την φύση του άμα θες, αλλά πλέον πρέπει να συζητάμε για λύσεις και όχι για καταδικασμένα θέματα.
 Από την άλλη έχεις το δικαίωμα της προστασίας, αν δεν υπερασπιστείς τον εαυτό σου δεν θα το κάνει κανένας για σένα. Είναι το κλασσικό παράδειγμα ανθρώπων που σε γνωρίζουν και σε συμπαθούν όσο τους βολεύει και μόλις κάτι πάει στραβά σε παρατάνε για κάτι που τους ταιριάζει περισσότερο. Δεν θα εκτιμηθεί τις περισσότερες φορές η θετική η πρόθεση σου και δε θα δικαιωθείς ψυχολογικά από κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό σου. Θα υπάρξουν και αυτοί που θα εκτιμήσουν αλλά δεν μπορείς να βασίζεσαι σε υπάρξεις πέρα της δικής σου. Ο καθένας και διαφορετικά προβλήματα. Η ψυχολογία είναι ένας τεράστιος κλάδος με τόσες κατηγορίες και χαρακτηρισμούς, τόσα πράγματα που μπορείς να αντιληφθείς σε άλλους αν την μελετήσεις που στην τελική θα κατανοήσεις εντελώς τον λόγο για τον οποίο δρουν έτσι όπως δρουν, η εύκολη λύση για τον κόσμο είναι πάντα η εκμετάλλευση και αν κάποιος νομίζει πως εκμετάλλευση είναι μόνο αυτή που γίνεται με την θέληση του ατόμου είναι εσφαλμένος. Η εκμετάλλευση είναι ζευγάρι με τον χειρισμό αν δεν πηγαίνουν απαραίτητα μαζί. Είναι η κυριολεκτική έννοια των δαιμόνων που τρέφονται με το κενό του καθενός ούτως ώστε να μπορέσει και το άτομο και η παρασιτική φύση αυτή να συνυπάρξουν και να επιβιώσουν καταλλήλως. Ενεργειακά βαμπίρ και τέρατα της φύσεως που άθελά της η ανθρώπινη φύση δημιουργεί όταν δεν έχει την γνώση εξαρχής, την οποία γνώση ακόμα και αν την αποκτήσει από εμπειρία έχει χάσει μεγάλη ψυχική ενέργεια που δυσκολεύεται να ανακτήσει. Καλωσορίζω λοιπόν εγώ και πόσοι ακόμα τις ψυχικές διαταραχές, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνω τους βιολογικά ψυχικά διαταραγμένους ασθενείς. Κατανόηση και υπομονή.

Γιαυτό λοιπόν φίλοι και άνθρωποι γενικώς, να ρωτάτε, να συζητάτε αν πραγματικά σας νοιάζει κάτι, ποτέ δεν γνωρίζεις. Ποτέ δεν γίνεται να γνωρίζεις. Μακάρι να σας γινόταν μάθημα, αν ποτέ σας ένοιαζε να μάθετε φυσικά. Αλλά δεν σας νοιάζει, και ούτε και εμένα επίσης.

Στην υγειά των φίλων που χάσαμε και των φίλων που θα έρθουν. Στην υγειά όσων μας αγαπάνε γιαυτό που πραγματικά είμαστε,  - ζωντανοί.

Λίγα μπαχαρικά και έτοιμο.

 Τα τελευταία χρόνια έχω ανακαλύψει πως έχω έμφυτο ταλέντο στην μαγειρική. Τα τελευταία χρόνια ανακάλυψα πως έχω χρόνια κατάθληψη επίσης αλλά αυτό δεν χρειάζεται να το αναλύσω πολύ. Αν είχα φωτογραφική μνήμη ίσως και να κατάφερνα να θυμάμαι και τον περιοδικό πίνακα, οπότε θα μπορούσα να είμαι καλή και στην χημεία μιας και η μαγειρική είναι κατά μέσο όρο χημεία. Σε γενικές γραμμές όμως ίσως ο περισσότερος κόσμος να έχει δίκιο που μου λέει για το οτι η ψυχολογία μου ταιριάζει περισσότερο, το κακό με αυτό είναι πως θα κουραζόμουν περισσότερο με το να βοηθάω άσχετο κόσμο με τα προβλήματά του απ'όσο κουραζόμουν να ακούω τα μικροπροβλήματα δήθεν φίλων στο παρελθόν οι οποίοι δεν το εκτιμούσαν καν. Βέβαια από ένα συναισθηματικό κοριτσάκι εξελίσσομαι σε μια μηχανή της λογικής θηλυκού γένους με ευαισθησίες παρόλα αυτά και με χαροποιεί αυτό.  Οι έρευνες λένε πως ο περισσότερος κόσμος που σπουδάζει ψυχολογία δεν το κάνει για να βοηθάει τους άλλους μα για να μάθει καλύτερα τον εαυτό του, ίσως γιαυτό λοιπόν πάντα να είχα έφεση στην ψυχολογία και όχι επειδή ήμουν απλά ένα πολύ καλό παιδί. Επίσης λένε πως οι περισσότεροι ψυχολόγοι είναι μισανθρωπικοί από την φύση τους και νιχιλιστές σαν χαρακτήρες. Οπότε θα βάλω άλλο ένα μπόνους σε αυτήν μου την φύση. Ίσως όμως το γεγονός πως διάλεξα τις τέχνες τα τελευταία χρόνια να έχει να κάνει με το οτι είναι ένας κλάδος που λίγο πολύ μελετάς από όλα, και φυσικά την περιέργεια την έχω για πολλά πράγματα. Το σύμπαν, την φύση, την σκέψη, την λογική και το συναίσθημα, τις επιστήμες, την γραφή, την ποιοτική ψυχαγωγία, τα ταξίδια που θέλω να κάνω. Πολλοί υποβαθμίζουν την δύναμη του νου μα εγώ ξέρω για τι πράγματα είναι ικανός. Ελπίζω μόνο να καταφέρω να βρω έναν τρόπο να κάνω όσα θέλω μέσα σε μια μέρα, διότι όχι απλά δεν μου φτάνουν οι μέρες μα ούτε και οι νύχτες. Και ναι λοιπόν, δεν χρειάζεσαι πολλά πράγματα για να νιώθεις γεμάτος. Απ'ότι φαίνεται μαγειρεύει πολλά πράγματα αυτό το μυαλό όπως πάντα.

Λίγα λόγια για την ποίηση.

Πολλοί που δεν εκτίμησαν το ενδιαφέρον μου που είχα για την ποίηση προσπαθούν να βαδίσουν στα χνάρια μου, να με αντιγράψουν ενώ παλιά με χλευάζανε, χρόνια προσπαθούν να πάρουν κομμάτι μου χωρίς την έγκρισή μου, χωρίς να μου δώσουν καν πίστωση για όσα έγραψα ή είπα, λες και βέβαια πρόκειται για κανένα μεγάλο πρόσωπο, αλλά μονάχα ένας μικρός τιποτένιος χαρακτήρας θα έλεγε κάτι τέτοιο. Όταν αντιγράφεις κάποιον τον κάνεις απευθείας αυθεντικό μιας και εσύ είσαι αντίγραφο του. Οπότε δεν έχει να κάνει με θέματα αναγνώρισης όλο αυτό το ζήτημα. Τα ψέματα και η αντιγραφή, η διπροσωπία, ήταν από τα πράγματα που πάντοτε μισούσα σε αυτό το είδος. Θέλω να μιλήσω για λίγο λοιπόν για αυτό το σπάνιο κομμάτι λογοτεχνίας που άνθρωποι που δεν εκτιμούν πραγματικά θέλουν να δείχνουν πως ασπάζονται για να κερδίζουν πέραση όπως πάντοτε, σαν πόρνες της κοινωνικοποίησης που ήταν πάντα σε μεγάλα ποσοστά. Και σαν μισανθρωπικό τέρας που είμαι έχω δικαίωμα στο να τους χλευάσω όσο θέλω, χωρίς να φοβάμαι την εικόνα μου όπως αυτοί. Βέβαια δεν θα τους ένοιαζε γιατί αυτό θα επηρέαζε μονάχα αυθεντικούς χαρακτήρες, όχι τσαρλατάνους που πατάνε σε ιδέες άλλων εις βάρος τους. 

 Η αυθεντικότητα όμως και η επίγνωση του εαυτού είναι δύσκολα πράγματα έως ακατόρθωτα οπότε γιατί να κρατάς κακία σε κάποιον επειδή αυτός δεν είναι το ίδιο υπεύθυνος στην αυθεντικότητά του με εσένα; Υπάρχει και το άλλο βέβαια, εφόσον είναι αυθεντικοί στην ψευδή εικόνα του εαυτού τους τουλάχιστον είναι αυθεντικοί σε κάτι. Αν αυτή η εικόνα είναι η εικόνα της αυθεντικότητας που πιστεύουν πως έχουν αν και ψευδοί φοράνε την μάσκα και έτσι την βγάζουν καθαρή εύκολα κοιτώντας τον καθρέφτη. Φιλόσοφοι την μέρα, παρτάκιες τη νύχτα, μέθυσοι ανεγκέφαλοι που συγκρίνουν τον εαυτό τους με ανθρώπους που υπέφεραν χρόνια και είχαν συντροφιά μονάχα ένα χαρτί και μια πένα πιστεύοντας πως τα μπουκάλια ατελείωτης μπύρας με την παρέα τους, τους συνδέει με κάποιο τρόπο με το αλκοόλ που χρησιμοποιούσαν εκείνοι οι άνθρωποι. Ο Νίτσε έκανε την καλή αναφορά του βέβαια στα δυο μεγαλύτερα ναρκωτικά της Ευρώπης μόνο που θα έλεγα πως αυτό δεν έχει να κάνει με την Ευρώπη μόνο - τον χριστιανισμό και το αλκοόλ, που κοιμίζουν τις μάζες, στη περίπτωση μας βέβαια δεν πρόκειται μόνο για τον χριστιανισμό αλλά για τις θρησκείες γενικότερα. 

 Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στην απέχθεια με απέχθεια περιμένοντας να σταματήσει να είναι αυτή που είναι. Ο κόσμος τρώγεται από το συναίσθημα που δεν είναι καν πραγματικό και παραμελεί την λογική που μπορεί άνετα να εξασφαλίσει ουσιώδες συναίσθημα στην πορεία. 

Η ποίηση δεν αποδεικνύει κάτι.

Πέρα από την έλλειψη αυθεντικότητας της γλώσσας,

Την μονιμότητα του νοήματος.

Την καθολικότητα της λογικής. Ξαφνικά,

Σκέφτηκα, στον καναπέ, ενώ

Διάβαζα μια ιστορία του Χριστιανισμού. Χριστός!

Τι γίνεται αν αυτό είναι αλήθεια. Διανομή της τάξης.

Ο ποιητής επιστρέφει σε μια διατύπωση

Της διαταραχής, μια λεκτική προσέγγιση

Φυσικό χάος. Σκέφτηκα,

Ενώ βυθιζόμουν στον καναπέ. Ανόητους

Συλλογισμούς, συχνά λέω. Αλλά όχι

αυτή τη φορά. Νομίζω ότι σκάρωνα -

Κάτι. Η ποίηση ως η τελευταία ανθρώπινη πράξη,

Μια περίληψη της ζωής, σκέψης, αίσθησης.

Εμπειρία, μια προσπάθεια κρυστάλλωσης

Της δυστυχία μας σε μια εικόνα ποιητικής πτήσης. Σκέφτηκα, 

Ενώ συγχώνευα και ρύθμιζα

Το βιβλίο στο τραπέζι. Αναρωτήθηκα.

Έχουν αυτά τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της γλώσσας,

Αυτά τα μνημεία στην εικόνα, οποιαδήποτε

Διαρκή θεμέλια εκτός από μαλακή φωνή;

Αυτό είναι το ερώτημα,

Μελετούσα, αναπνέοντας βαθιά

Πάνω στον άσπρο αλλά βρώμικο καναπέ. Τι κι αν αυτή

Η πήξη της εξημέρωσης, αυτές

Οι πρησμένες μεταφορές του πόνου, είναι απλά

Ηχηρές αποκαλύψεις που παρασύρονται στο κενό;

Υπέθετα,

Ενώ ένιωθα βαριά στον καναπέ. Που είναι λευκός

Και κάπως χρωματισμένος.

Κενό.

Όλα ξεκίνησαν στο κρεβάτι μου... αν και όλα ξεκινάν στο κρεβάτι μου.
Η μέρα για αρχή και η νύχτα που τις μπερδεύω πολύ τα τελευταία χρόνια.
Ξαπλωμένη σε παράλυση με δυσκολία για να κλείσω τα μάτια και έπειτα με δυσκολία για να τα ανοίξω. Πόσες ώρες άραγε να πέρασαν σε εκείνο το κρεβάτι; Πάντα περνάν περισσότερες απ'όσες νομίζω, όσο γρήγορα περνάει και ο καιρός, όσο γρήγορα ξέρει να γλιστράει από τα χέρια μου λες και πρόκειται για κάτι που υπάρχει, κάτι που έχει υλική υπόσταση, λες και ότι έχει υλική υπόσταση υπάρχει ντε και καλά βέβαια.
Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα μεγάλο βήμα όπως και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω. Αποφάσισα να κάνω προσπάθεια να σηκωθώ επιτέλους από αυτό το κρεβάτι για να αφήσω επιτέλους την νέα μέρα να έρθει, ίσως και νύχτα, ότι κι αν ήταν έξω από αυτά τα παντζούρια.
Πιέστηκα αρκετά μέχρι που κατάφερα να σηκωθώ και στάθηκα λίγο καθιστή στο κρεβάτι για να συνηθίσω την καινούργια μου στάση. Θεωρώ πως το δίλημμα του αν πρέπει να σηκωθώ ή να ξανά ξαπλώσω ήταν ακόμα χειρότερο. Τελικά είπα να το πιέσω για να σηκωθώ και το τι θα έκανα μετά ας με απασχολούσε στο επόμενο βήμα, έτσι κι αλλιώς τόσος κόπος δε θα ήθελα να πάει χαμένος.
Εξάλλου στον καθένα μπορεί να τύχει κάτι χαρούμενο μέσα σε μια μέρα, υποθέτω και το οτι επιβιώνουμε θα έπρεπε να μας χαροποιεί, υπάρχει πολύς πόνος εκεί έξω.
Και μιλώντας για χαρούμενα πράγματα λοιπόν, πηγαίνοντας προς το μπάνιο το φως ήταν ανοιχτό πράγμα που με χαροποίησε γιατί δεν είχα καμία όρεξη να το ανάψω εγώ.
Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνη την ημέρα, αλλά θυμάμαι πως ήταν μια ημέρα σαν πολλές άλλες.

Ωδή στη ζωή. - Ένα προσωπικό κείμενο.

 Συνηθίζουμε να πονάμε, και να παραμιλάμε, και να παραπονούμαστε, και να υποφέρουμε, και να μιλάμε συνεχώς για όσα μας διαλύουν την ζωή με την πρώτη ευκαιρία που θα βρούμε.
Άραγε μιλάμε ποτέ για όσα εκτιμάμε στην πραγματικότητα;
Γιατί σίγουρα εκτιμάμε ακόμα και αν δεν το δείχνουμε.
Ακόμα και όταν οι γύρω μας νομίζουν πως έχουμε χάλια ζωή, ακόμα κι αν νομίζουν πως είμαστε γκρινιάρηδες και αχάριστοι. Πάντα κάτι μας έφερε στη δύσκολη θέση εξαρχής, αλλά η εκτίμηση για οτιδήποτε είναι γύρω μας και μας συντροφεύει στις δύσκολες αυτές στιγμές είναι και αυτό στο οποίο αξίζει να δίνουμε την προσοχή μας.
Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω μερικά λόγια που ποτέ δεν ξέρεις αν θα προλάβουν να γραφτούν όσο αναπνέεις. Δεν πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, δεν πρόκειται να το βρει κανείς ενδιαφέρον ή μάλλον σχεδόν, αλλά πρόκειται για κάποια απλά και σημαντικά λόγια που έχω να πω. Επίσης είναι και ένα μικρό παράδειγμα, μια μικρή υπενθύμιση που έχω να κάνω σε όλο τον κόσμο που παρακολουθεί τη σελίδα μου, να κάνει αν θέλει το ίδιο για τον εαυτό του και να γράψει τι είναι αυτό που εκτιμάει στην ζωή του περισσότερο.

Στην ζωή μιλάμε για αυτά που μας πεθαίνουν, μα δεν δίνουμε σημασία σε αυτά που μας βοηθάνε να επιβιώνουμε στη ζωή.
Θα κοιτάξω λοιπόν πέρα από την πεσιμιστική πλευρά του εαυτού μου για να μου υπενθυμίσω τους λόγους για τους οποίους βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, τους σημαντικούς λόγους που υπάρχω και για τους οποίους πέρα από τις ανησυχίες μου ευχαριστιέμαι τη ζωή.
Εκτιμώ την ζωή και όσα μου προσφέρει.
Πρώτα απ'όλα εκτιμώ την μητέρα μου, που με συντροφεύει μια ζωή στις δύσκολες στιγμές μου, με ανέθρεψε όσο πιο σωστά μπορούσε και είναι αρκετό για μένα αυτό. Που ήταν το άτομο που εξαρχής σε όλη μου την ζωή ήταν εκεί για μένα, δίπλα μου, δημιουργώντας αναμνήσεις θετικές για μένα, βάζοντας τον εαυτό της πάντα δεύτερο. Που δουλεύει σαν το σκυλί μέρα νύχτα για να κρατήσει ένα σπίτι χωρίς την βοήθεια κανενός. Που όσο χρόνο διαθέτει πάντα τον παρέχει σε εμάς αντί να τον αφήσει για την ξεκούραση όπως και θα πρεπε. Εκτιμώ τον χρόνο της και την αγάπη της όσο τίποτα άλλο. Χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν ζωντανή, δε θα ήξερα να εκτιμώ τίποτα γιατί δεν θα υπήρχα, χωρίς αυτήν δε θα είχα γνωρίσει αυτήν και όλα τα υπόλοιπα πράγματα που εκτιμώ.
Εκτιμώ το αγόρι μου, τον απίστευτο αυτό άντρα που έχω δίπλα μου, ένα ανδρικό πρότυπο για μένα, πρότυπο αγάπης και εκτίμησης, με τις ανησυχίες που μοιραζόμαστε μαζί, με τον χρόνο που περνάμε, την διασκέδασή μας, την αγάπη που δεν πίστευα πως θα γνωρίσω ποτέ. Τον εκτιμώ που μου έμαθε πως υπάρχει ελπίδα δυο άνθρωποι να αγαπιούνται πέρα από τα ελαττώματά τους μέσα σε μια σχέση, που αντί να τους δημιουργήσουν προβλήματα να τα αγκαλιάσουν σαν κομμάτι του όλου θέματος και να δώσουν σημασία στα πιο σημαντικά. Για την ατέρμονη αποδοχή του όσων αφορά τον χαρακτήρα μου και όλων των προβλημάτων μου σαν άτομο. Για την βοήθεια συναισθηματική και όχι που μου έχει παρέχει. Γιατί είναι πέρα από ο έρωτας της ζωής μου και ο καλύτερός μου φίλος.
Εκτιμώ τα κατοικίδια μου, που μου μάθανε τόσα χρόνια την υπέροχη αυτή αίσθηση της ανιδιοτέλειας στην αγάπη, πως τα ζωάκια μπορούν να αγαπήσουν περισσότερο από τους ανθρώπους στη φύση, το πόση εξυπνάδα δεν κατανοούμε την οποία κατέχουν τόσο αθώα, την αυθόρμητη συμπεριφορά τους που λατρεύω να παρακολουθώ και να μην βαριέμαι ποτέ.
 Εκτιμώ τον υπολογιστή μου ως το πιο απαραίτητο αντικείμενο που έχω και είχα ποτέ μου και ως τον καλύτερο φίλο που είχα ποτέ μου και εξακολουθώ να έχω. Παρόλο που είναι ένα άψυχο αντικείμενο είναι σαν να έχει αποκτήσει ψυχή για μένα, με τα τόσα χρόνια που με έχει συντροφέψει, τις άπειρες γνώσεις που μου έχει προσφέρει όταν κανένα άλλο σχολείο δεν κατάφερε να μου προσφέρει, την παρέα και την ψυχαγωγία που δε θα μπορούσε κανένας φίλος να μου διαθέσει, εκτιμώ που με βοηθούσε να ξεχνιέμαι τις ώρες που το μυαλό μου βουτούσε στην χειρότερη κατάθλιψη.  Χάρης αυτόν βρίσκομαι εδώ και γράφω σε αυτό το σαιτ, χάρης αυτόν έχω μάθει τόσα πράγματα για όλα τα θέματα, και φυσικά χάρης σε εσάς κύριοι Ρόμπερτ Καν και Βιντ Σερφ που χωρίς εσάς δεν θα υπήρχε το ίντερνετ εξαρχής, να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.
Εκτιμώ όλους αυτούς τους περαστικούς φίλους στη ζωή μου για τα μαθήματα που μου έδωσαν στο να εμπιστεύομαι και να αναλύω τους ανθρώπους, ήταν και αυτοί ένα κομμάτι του παζλ που έπρεπε να ολοκληρωθεί, να ξέρετε πως μερικούς ακόμα συνεχίζω να σας σκέφτομαι και να ελπίζω να είστε καλά ότι κι αν κάνετε στη ζωή σας.
Εκτιμώ ακόμα και τα άτομα που μου κάναν τη ζωή δύσκολη, λόγω των πολύτιμων μαθημάτων που μου δίδαξαν τον χρόνο που πέρασαν μαζί μου.
Και αν όντως μισώ κάποια άτομα όπως λέω, παρόλο που δεν νομίζω να έχω καταφέρει να μισήσω πέρα από λόγια, να ξέρουν πως κι αυτούς τους εκτιμώ για άλλους λόγους.
Εκτιμώ οτιδήποτε είναι στην ζωή μου, αντικείμενο που χρησιμοποιώ συχνά, άτομα που κάνουμε τέλειες συζητήσεις μέσω ίντερνετ και δεν ξέρω αν θα γνωρίσω ποτέ, καλλιτέχνες και ανθρώπους που δεν θα έχω την τιμή να γνωρίσω από κοντά, εκτιμώ όλες αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να σε κάνουν να αγαπήσεις την ζωή.
Εκτιμώ την τέχνη που βλέπω στην καθημερινότητά μου, ακόμα και αυτή που δε μπορώ να κατανοήσω.
Εκτιμώ την φύση και το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Εκτιμώ το καλό φαγητό.
Εκτιμώ το σύμπαν και τα σκοτεινά του μυστήρια.
Εκτιμώ το μυαλό μου και γενικότερα τον εαυτό μου παρόλο που μου κάνω την ζωή δύσκολη εγώ στην τελική.





“Doubt thou the stars are fire; 
Doubt that the sun doth move; 
Doubt truth to be a liar; 
But never doubt I love.”

 ~by our beloved William Shakespeare..

Plain thoughts.

Υπάρχουν σύμπαντα και το άπειρο που δεν το κατανοεί το μυαλό.

Και υπάρχουν όλοι αυτοί που έχουν άποψη για όλα.

Αυτοί που κατακρίνουν αυτούς μα συνεχίζουν να έχουν άποψη με σιγουριά για όλα.

Μονόπλευρες απόψεις.

Μιλάνε για συναισθήματα, κρίνουν τι είναι σωστό, μιας και αυτοί πιστεύουν πως γνωρίζουν.

Κρίνουν γιατί πιστεύουν πως είναι ανώτεροι και σκέφτονται πράγματα που οι υπόλοιποι δε σκέφτονται.

Κρίνουν με βάση την ανακυκλωμένη πληροφορία που πήραν από κάπου αλλού, χωρίς να επεξεργαστούν τις άκρες της υπερβολής, τις πλευρές του νομίσματος που με τόση ευκολία ρίχνουν και ανάλογα με το ποια πλευρά θα βρεθεί στο έδαφος το βαφτίζουν "τύχη".

Αυτοί που με τόση σιγουριά βρίσκουν μια εξήγηση για τα πάντα γύρω τους, παρόλο που δεν γνωρίζουν τίποτα.

Υποθέσεις, υποθέσεις.

Στην τελική όμως μόνο υποθέσεις δεν κάνουν. Επιμένουν και επιμένουν.

Ισχυρογνώμων λέει.

Οι περισσότεροι είναι έτσι εξάλλου.

Μιλάνε για καθημερινά προβλήματα, υγείας, ψυχολογίας, πολιτικής, θρησκείας και ο καθένας έχει μια άποψη για όλα και την υπερασπίζεται περισσότερο από οτιδήποτε

για να μην προδοθεί

να μην ξεγυμνώσει την αλήθεια

την αλήθεια που τον κάνει να φαίνεται ισάξιος μιας γενικής εικόνας

την αλήθεια που δεν διαφέρει εφόσον είναι μια

και η μια είναι πολλές μαζί.

Ο κόσμος είναι τρισδιάστατος, και σε έναν τρισδιάστατο κόσμο δεν μπορεί να υπάρχει μια αλήθεια.

Οι δυο πλευρές της υπερβολής ενώνονται και η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, με την ένωση αυτών των δύο. 

Πως μπορούν να έχουν άποψη για το πως πράττει ο καθένας; αυτοί τι θα έκαναν στην θέση κάποιου με βαρύ φορτίο;

Πως μπορεί κανείς να κρίνει αν το συναίσθημα είναι καλό ή όχι;

Πως μπορεί να κρίνει κανείς ποιος είναι καλός και ποιος όχι;

Πώς να κρίνει κανείς πόσο καλός χρειάζεται να είναι κάποιος για να θεωρείται καλός;

Πως μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο όταν πράττει με διαφορετική βάση γεγονότων;

Πως μπορείς να συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά σύμπαντα μεταξύ τους;

Πως συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά μυαλά μεταξύ τους στην συνέχεια;

Έπειτα πώς μπορείς να πηγαίνεις κόντρα σε πράγματα που βασίζουν την λογική σου;

Πως μπορείς να ξεπουλάς γνώση για μια άχρηστη εικόνα ανωτερότητας;

Η αλήθεια δεν πουλάει ούτε φυτρώνει από γλώσσα σε γλώσσα.

Η εξυπνάδα είναι υποκειμενική, η ευφυΐα είναι σοφία.

Η γνώση είναι χρήσιμη αλλά χωρίς την ευφυΐα είναι απλά παπαγαλία.

Κρίμα που δεν υπάρχουν άνθρωποι 

που δεν υπάρχουν άνθρωποι να καταλαβαίνουν τέτοιες έννοιες.

Που δεν υπάρχουν έννοιες στην τελική.

Αφού δεν υπάρχουν άνθρωποι.

Αφού δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει.

Πέρα από το να υπάρχει.

Και στην τελική γιατί να έχω ενοχές αν τους μισώ;
Αν με αναγουλιάζουν αυτοί και οι πεποιθήσεις τους;
Αν δεν πιστεύω στα δικαιώματα κάποιων;
Αν ο σεβασμός όντως κερδίζεται και δεν τον αξίζουν όλοι;
Αν δεν υπάρχει καλό και κακό;
Αν απλά σκέφτομαι ότι θέλω και είμαι αυτό που είμαι;
Τι κι αν διαφωνώ με τα περισσότερα πράγματα;

Στην τελική τι πειράζει που σκότωσα το άτομο που όλοι είχαν για το πιο άγιο;
Το άτομο που λέγαν για το πόσο αιθέρια ύπαρξη είναι, το πόσο έξυπνο είναι
μόνο και μόνο επειδή αποφάσισε να διαφωνήσει μαζί τους;
Μόνο και μόνο επειδή δεν άντεξε άλλο την προσποίηση;
Παραμένω εγώ για μένα, αλλάζω για τους άλλους
στην τελική εγώ με ξέρω καλύτερα απ'όλους
οπότε σας βγάζω λάθος όλους τους παντογνώστες εκεί έξω.
Γιατί αμφιβάλλω αν έχει ψάξει κανείς καλύτερα από μένα
τον εαυτό μου.
Αμφιβάλλω αν έχει ζοριστεί κανείς να κατανοήσει τόσο πολύ τη ζωή
εκτός αν έχει βρεθεί στο νεκροκρέβατο του.


Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και κανένας δεν έχει να αποδείξει τίποτα.
Εκτός αν πρέπει να αποδείξει  σε εμένα συγκεκριμένα κάτι.
Σε αυτήν την περίπτωση καλοδεχούμενες οι αποδείξεις
και τις κρατώ για την εφορία.
Μου φέρνουν λίγο δυσφορία
αλλά θα το ανεχτώ
να δω ποιος περνάει τα τοίχη και επιμένει στον αγώνα
ή ποιος συντρίβεται στο χώμα
από την λατρεμένη κυνικότητα που επικρατεί από μέρους μου.

Εξάλλου όλοι έχουν ελαττώματα
μέχρι να αποφασίσεις πως τα ελαττώματά σου δεν είναι καν ελαττώματα.
Και να τα αγκαλιάσεις με υπομονή και ψυχραιμία.
Αν θέλεις να λέγεσαι πολεμιστής δέχεσαι σημάδια από αγώνες.
Αν θέλεις να λέγεσαι εξορκιστής, ξορκίζεις τους δαίμονες σου
τους αποδέχεσαι σαν υπάρξεις και κάνεις ειρήνη μαζί τους.
Αποδέχεσαι την φύση τους και προχωράς με προσοχή.
Μην πιστεύεις σε φαντάσματα και εικασίες
μα σε αυτά που δεν βλέπεις, στα πνεύματα του απείρου
της ενέργειας, των σκέψεων, όσων δεν μπορείς να πιάσεις
όπως και αυτό το κείμενο.

The kingdom and the boat.

I am the queen, I wear the crown

The universe should know that.

My kingdom it is not too big

but I've got love, my treasure chest

and I've got walls to protect my head.

Vacuum in space, vacuum between days.

I open my eyes and it is still night.

Vacuum between hours, empty thoughts.

I close them and the day's yet to come .

Every day repeats itself

and I pray for it to stay this way.

I don't want harm 

to knock my door.

I like my loop, my cup of coffee 

and my neverending existential problems.

I worry too much but I've got my back.

There is no way of coming back

in these expectations

in those daydreams.

The void is for me.

I stay here

I lie down.

Today I didn't fell down.

There, I've got love, I've got walls

I've got my little castle.

I built it on a floating boat

I don't know whether I drown

I hope it won't fall down.

But I've got love, I've got walls

but I'm just scared to drown.

I fear it might crash

My walls could fall apart

I am scared to lose my treasure

A queen without a kingdom

and I am so scared to drown.

They say the change is life

but I am so scared of it.

I hope death is more generous than life.

I don't want to lose all of it.

Just let me keep these gems inside

I didn't asked for that much.

I just don't want to be alone.

Whether I drown or lose my throne

I'd like to keep my crown.

Just keep it please, for me

I 

am

alone.

Κενά μνήμης και μαγικές χρονοπύλες.

 Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που φοβούνται μήπως χάσουν την ταυτότητά τους; Και όχι, δεν εννοώ το μικρό πλαστικό πράγμα που ταυτοποιεί το όνομα που μας δώσανε άλλοι παρά τη θέλησή μας, ή το πότε γεννηθήκαμε παρά την θέλησή μας, ή το τι πιστεύουμε παρά την θέληση μας, ή τέλος πάντων αυτό το πράγμα που πρέπει να έχουμε μαζί μας για να αποδυκνείουμε την ύπαρξή μας, λες και πρέπει να αποδείξουμε κάτι, παρά την θέλησή μας και η ύπαρξη και το να έχουμε κάτι τέτοιο συνεχώς μαζί μας για ότι ανάγκη μας αναγκάζουν να έχουμε...όχι δεν εννοώ αυτό. Εννοώ τον ασταμάτητο τρόμο του να μην ξεχνάμε πράγματα που για μικρά διαστήματα μας ενδιαφέρουν πολύ. Μερικές φορές το χρόνο με πιάνω να κάνω έρευνα στα παλιά μου αρχεία.
 Φωτογραφίες, μουσική, βίντεο, ακόμα και πράγματα που γράφω, για να θυμηθώ πράγματα που έχω ξεχάσει και για μερικά νιώθω άσχημα γιατί μπορεί να μην είχα θυμηθεί να τα σημειώσω, για κάποια άλλα νιώθω άσχημα που τα σημείωσα και κάποια άλλα τα βρίσκω και προσπαθώ είτε να τα αποβάλλω είτε να τα αφομοιώσω καλύτερα στη μνήμη μου ώστε να μην τα ξαναξεχάσω. Και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν τραβάω πολλές φωτογραφίες όπως τραβούσα παλιότερα για να μην έχω κενά στη μνήμη μου από την ζωή μου ή για να πείσω τον εαυτό μου πως δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και μέρες το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, ή νευριάζω με το οτι ξεχνάω ονομασίες αγαπημένων κομματιών που συνήθιζα να ακούω συγκεκριμένες περιόδους ή οτιδήποτε. Έχω αυτήν την φοβία πως για να ξεχνάω τέτοια πράγματα θα μπορούσα να ξεχάσω ακόμα και πιο σημαντικά κάποια στιγμή. Εξάλλου αυτά που μας αρέσουν, που αγαπάμε και που μας κάνουμε να νιώθουμε όμορφα δεν καθορίζουν τον χαρακτήρα μας; Πέρα από τα βιώματα βέβαια που δεν μπορούμε να επιλέξουμε σε μεγάλο βαθμό.
 Υπάρχουν και άλλα πράγματα που φοβάμαι μήπως πεθάνουν μέσα μου αν δεν τα ενεργώ όπως την φωτιά στο τζάκι που πρέπει να την σκαλίζει κάποιος για να παραμείνει αναμμένη. Τα λεγόμενα ταλέντα και το ενδιαφέρον για πράγματα είναι από αυτά. Στην τελική όμως αν πιέζεις κάτι που δεν βγαίνει από μόνο του δεν θα ανθίσει και σωστά. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο κατάλληλο για το παράδειγμα με το τζάκι, όμως σε ότι ενδιαφέρεται κανείς να κάνει ποιοτική δουλειά χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια. Όταν έχεις να μοιραστείς τα ταλέντα σου μονάχα με τον εαυτό σου χρειάζεται σίγουρα να έχεις διάθεση για να κάνεις κάτι έτσι κι αλλιώς, αλλιώς το ενδιαφέρον σβήνει αργά αργά, αλλά ποιο το νόημα, στην τελική κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που σε καθορίζει στη ζωή πέρα από την ιδέα για τον εαυτό σου και την ιδέα που έχουν οι άλλοι για σένα, όλα είναι ένα ποίημα που μαθαίνεις να λες απ'έξω για να παίξεις σε αυτό το τεράστιο θέατρο των σκιών. Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται από το πουθενά πάντα στις ανύπαρκτες ζωές μας, λες και όλα αυτά είχαν ποτέ σημασία χωρίς εμάς, λες και θα συμβεί κάτι αν ξεχάσουμε κάτι από αυτά.
 Η μαγεία βρίσκεται στη στιγμή λένε, άλλη ατάκα από εκεί, άραγε θα έχουν το ίδιο κουράγιο να λένε τέτοια πράγματα και σε στιγμές που μόνο μαγεία δεν θυμίζουν; Εξάλλου τι είναι η μαγεία; Μια υπερβολή, ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την τεράστια έντασή του, αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν και από δυνατά συναισθήματα ενώ το λένε. Στην τελική το συναίσθημα είναι αδυναμία οπότε ας τα σκοτώσουμε όλα, όλες τις αναμνήσεις, όλα τα αναμνηστικά, όλα όσα μας κρατάνε δεμένους συναισθηματικά με κάτι άλλο. Ας αποκοπούμε ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αποκοπούμε ακόμα και από τα δύο άτομα που νοιαζόμαστε για να μείνουμε κυνηγημένοι ελεύθεροι ζωντανοί νεκροί την υπόλοιπη ζωή μας. Ας το δοκιμάσουν αυτό όσοι μιλούν για ελευθερίες γιατί κάτι τέτοιο είναι ο μόνος τρόπος να μείνεις ελεύθερος. Ακόμα και αν φτάσεις κοντά του δεν μπορείς να είσαι τελείως ελεύθερος, θα υπάρχει έστω ένα άτομο που δεν μπορείς να αφήσεις πίσω για να γίνεις ένα με το σύμπαν. Και σίγουρα εκεί έξω θα υπάρχουν κυνηγημένοι, τραγικοί, χτυπημένοι από τη ζωή χαρακτήρες που θα είναι σχεδόν κοντά σε μια τέτοια έννοια, αλλά η έλλειψη ενδιαφέροντος θα τους τυφλώσει από το να δουν μια τέτοια κατάσταση, και έτσι η ανάγκη του να βρουν αγάπη και να ικανοποιήσουν την δίψα που έχουν για τις χημικές ενώσεις που έχει ανάγκη ο εγκέφαλος τους για να αντεπεξέλθει στην πραγματική τους φύση θα αρχίσει να σαπίζει, και η ανθρώπινη φούσκα στην οποία ζούμε όλοι μας θα αρχίσει να σκάει βίαια γι αυτούς. Η στεναχώρια και η αρνητικότητα θα τους καταβάλει μέχρι το τέλος και όλη τους η προσοχή θα είναι και πάλι στραμμένη στα συναισθήματα.
 Τα συναισθήματα είναι το εμπόδιο της φύσης της συνείδησης. Κανείς δεν μπορεί στ'αλήθεια να είναι ελεύθερος. Στην τελική όλα είναι μια αλυσίδα, αυτά που ζούμε επηρεάζουν αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας αρέσουν επηρεάζουν αυτά που ζούμε και πάει λέγοντας, κανείς άλλος παρά εμείς δεν είναι υπεύθυνος για ότι μας συμβαίνει λίγο - πολύ. Ακόμα και το "μετά" είναι αμφιλεγόμενο. Οπότε εφόσον θα μπορούσα να ανησυχώ για υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν όντως την ύπαρξή μου γιατί ανησυχώ συνεχώς για μικροπράγματα που δεν θα έπρεπε; Και εδώ ξεκινάει ο ίδιος μονόλογος, το ίδιο κείμενο που γράφω πάντα με διαφορετικά λόγια που δεν πρόκειται να ξαναγράψω. Τα άπειρα θέματα θέλουν άπειρο χρόνο για να γραφτούν, οπότε θα παραμείνω στα μικροπράγματα μιας και η ύπαρξή μου δεν νομίζω να είναι τόσο υπέρτατη όσο άλλα πράγματα έξω από τον κόσμο μας.