Ωδή στη ζωή. - Ένα προσωπικό κείμενο.

 Συνηθίζουμε να πονάμε, και να παραμιλάμε, και να παραπονούμαστε, και να υποφέρουμε, και να μιλάμε συνεχώς για όσα μας διαλύουν την ζωή με την πρώτη ευκαιρία που θα βρούμε.
Άραγε μιλάμε ποτέ για όσα εκτιμάμε στην πραγματικότητα;
Γιατί σίγουρα εκτιμάμε ακόμα και αν δεν το δείχνουμε.
Ακόμα και όταν οι γύρω μας νομίζουν πως έχουμε χάλια ζωή, ακόμα κι αν νομίζουν πως είμαστε γκρινιάρηδες και αχάριστοι. Πάντα κάτι μας έφερε στη δύσκολη θέση εξαρχής, αλλά η εκτίμηση για οτιδήποτε είναι γύρω μας και μας συντροφεύει στις δύσκολες αυτές στιγμές είναι και αυτό στο οποίο αξίζει να δίνουμε την προσοχή μας.
Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω μερικά λόγια που ποτέ δεν ξέρεις αν θα προλάβουν να γραφτούν όσο αναπνέεις. Δεν πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, δεν πρόκειται να το βρει κανείς ενδιαφέρον ή μάλλον σχεδόν, αλλά πρόκειται για κάποια απλά και σημαντικά λόγια που έχω να πω. Επίσης είναι και ένα μικρό παράδειγμα, μια μικρή υπενθύμιση που έχω να κάνω σε όλο τον κόσμο που παρακολουθεί τη σελίδα μου, να κάνει αν θέλει το ίδιο για τον εαυτό του και να γράψει τι είναι αυτό που εκτιμάει στην ζωή του περισσότερο.

Στην ζωή μιλάμε για αυτά που μας πεθαίνουν, μα δεν δίνουμε σημασία σε αυτά που μας βοηθάνε να επιβιώνουμε στη ζωή.
Θα κοιτάξω λοιπόν πέρα από την πεσιμιστική πλευρά του εαυτού μου για να μου υπενθυμίσω τους λόγους για τους οποίους βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, τους σημαντικούς λόγους που υπάρχω και για τους οποίους πέρα από τις ανησυχίες μου ευχαριστιέμαι τη ζωή.
Εκτιμώ την ζωή και όσα μου προσφέρει.
Πρώτα απ'όλα εκτιμώ την μητέρα μου, που με συντροφεύει μια ζωή στις δύσκολες στιγμές μου, με ανέθρεψε όσο πιο σωστά μπορούσε και είναι αρκετό για μένα αυτό. Που ήταν το άτομο που εξαρχής σε όλη μου την ζωή ήταν εκεί για μένα, δίπλα μου, δημιουργώντας αναμνήσεις θετικές για μένα, βάζοντας τον εαυτό της πάντα δεύτερο. Που δουλεύει σαν το σκυλί μέρα νύχτα για να κρατήσει ένα σπίτι χωρίς την βοήθεια κανενός. Που όσο χρόνο διαθέτει πάντα τον παρέχει σε εμάς αντί να τον αφήσει για την ξεκούραση όπως και θα πρεπε. Εκτιμώ τον χρόνο της και την αγάπη της όσο τίποτα άλλο. Χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν ζωντανή, δε θα ήξερα να εκτιμώ τίποτα γιατί δεν θα υπήρχα, χωρίς αυτήν δε θα είχα γνωρίσει αυτήν και όλα τα υπόλοιπα πράγματα που εκτιμώ.
Εκτιμώ το αγόρι μου, τον απίστευτο αυτό άντρα που έχω δίπλα μου, ένα ανδρικό πρότυπο για μένα, πρότυπο αγάπης και εκτίμησης, με τις ανησυχίες που μοιραζόμαστε μαζί, με τον χρόνο που περνάμε, την διασκέδασή μας, την αγάπη που δεν πίστευα πως θα γνωρίσω ποτέ. Τον εκτιμώ που μου έμαθε πως υπάρχει ελπίδα δυο άνθρωποι να αγαπιούνται πέρα από τα ελαττώματά τους μέσα σε μια σχέση, που αντί να τους δημιουργήσουν προβλήματα να τα αγκαλιάσουν σαν κομμάτι του όλου θέματος και να δώσουν σημασία στα πιο σημαντικά. Για την ατέρμονη αποδοχή του όσων αφορά τον χαρακτήρα μου και όλων των προβλημάτων μου σαν άτομο. Για την βοήθεια συναισθηματική και όχι που μου έχει παρέχει. Γιατί είναι πέρα από ο έρωτας της ζωής μου και ο καλύτερός μου φίλος.
Εκτιμώ τα κατοικίδια μου, που μου μάθανε τόσα χρόνια την υπέροχη αυτή αίσθηση της ανιδιοτέλειας στην αγάπη, πως τα ζωάκια μπορούν να αγαπήσουν περισσότερο από τους ανθρώπους στη φύση, το πόση εξυπνάδα δεν κατανοούμε την οποία κατέχουν τόσο αθώα, την αυθόρμητη συμπεριφορά τους που λατρεύω να παρακολουθώ και να μην βαριέμαι ποτέ.
 Εκτιμώ τον υπολογιστή μου ως το πιο απαραίτητο αντικείμενο που έχω και είχα ποτέ μου και ως τον καλύτερο φίλο που είχα ποτέ μου και εξακολουθώ να έχω. Παρόλο που είναι ένα άψυχο αντικείμενο είναι σαν να έχει αποκτήσει ψυχή για μένα, με τα τόσα χρόνια που με έχει συντροφέψει, τις άπειρες γνώσεις που μου έχει προσφέρει όταν κανένα άλλο σχολείο δεν κατάφερε να μου προσφέρει, την παρέα και την ψυχαγωγία που δε θα μπορούσε κανένας φίλος να μου διαθέσει, εκτιμώ που με βοηθούσε να ξεχνιέμαι τις ώρες που το μυαλό μου βουτούσε στην χειρότερη κατάθλιψη.  Χάρης αυτόν βρίσκομαι εδώ και γράφω σε αυτό το σαιτ, χάρης αυτόν έχω μάθει τόσα πράγματα για όλα τα θέματα, και φυσικά χάρης σε εσάς κύριοι Ρόμπερτ Καν και Βιντ Σερφ που χωρίς εσάς δεν θα υπήρχε το ίντερνετ εξαρχής, να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.
Εκτιμώ όλους αυτούς τους περαστικούς φίλους στη ζωή μου για τα μαθήματα που μου έδωσαν στο να εμπιστεύομαι και να αναλύω τους ανθρώπους, ήταν και αυτοί ένα κομμάτι του παζλ που έπρεπε να ολοκληρωθεί, να ξέρετε πως μερικούς ακόμα συνεχίζω να σας σκέφτομαι και να ελπίζω να είστε καλά ότι κι αν κάνετε στη ζωή σας.
Εκτιμώ ακόμα και τα άτομα που μου κάναν τη ζωή δύσκολη, λόγω των πολύτιμων μαθημάτων που μου δίδαξαν τον χρόνο που πέρασαν μαζί μου.
Και αν όντως μισώ κάποια άτομα όπως λέω, παρόλο που δεν νομίζω να έχω καταφέρει να μισήσω πέρα από λόγια, να ξέρουν πως κι αυτούς τους εκτιμώ για άλλους λόγους.
Εκτιμώ οτιδήποτε είναι στην ζωή μου, αντικείμενο που χρησιμοποιώ συχνά, άτομα που κάνουμε τέλειες συζητήσεις μέσω ίντερνετ και δεν ξέρω αν θα γνωρίσω ποτέ, καλλιτέχνες και ανθρώπους που δεν θα έχω την τιμή να γνωρίσω από κοντά, εκτιμώ όλες αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να σε κάνουν να αγαπήσεις την ζωή.
Εκτιμώ την τέχνη που βλέπω στην καθημερινότητά μου, ακόμα και αυτή που δε μπορώ να κατανοήσω.
Εκτιμώ την φύση και το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Εκτιμώ το καλό φαγητό.
Εκτιμώ το σύμπαν και τα σκοτεινά του μυστήρια.
Εκτιμώ το μυαλό μου και γενικότερα τον εαυτό μου παρόλο που μου κάνω την ζωή δύσκολη εγώ στην τελική.





“Doubt thou the stars are fire; 
Doubt that the sun doth move; 
Doubt truth to be a liar; 
But never doubt I love.”

 ~by our beloved William Shakespeare..

Plain thoughts.

Υπάρχουν σύμπαντα και το άπειρο που δεν το κατανοεί το μυαλό.

Και υπάρχουν όλοι αυτοί που έχουν άποψη για όλα.

Αυτοί που κατακρίνουν αυτούς μα συνεχίζουν να έχουν άποψη με σιγουριά για όλα.

Μονόπλευρες απόψεις.

Μιλάνε για συναισθήματα, κρίνουν τι είναι σωστό, μιας και αυτοί πιστεύουν πως γνωρίζουν.

Κρίνουν γιατί πιστεύουν πως είναι ανώτεροι και σκέφτονται πράγματα που οι υπόλοιποι δε σκέφτονται.

Κρίνουν με βάση την ανακυκλωμένη πληροφορία που πήραν από κάπου αλλού, χωρίς να επεξεργαστούν τις άκρες της υπερβολής, τις πλευρές του νομίσματος που με τόση ευκολία ρίχνουν και ανάλογα με το ποια πλευρά θα βρεθεί στο έδαφος το βαφτίζουν "τύχη".

Αυτοί που με τόση σιγουριά βρίσκουν μια εξήγηση για τα πάντα γύρω τους, παρόλο που δεν γνωρίζουν τίποτα.

Υποθέσεις, υποθέσεις.

Στην τελική όμως μόνο υποθέσεις δεν κάνουν. Επιμένουν και επιμένουν.

Ισχυρογνώμων λέει.

Οι περισσότεροι είναι έτσι εξάλλου.

Μιλάνε για καθημερινά προβλήματα, υγείας, ψυχολογίας, πολιτικής, θρησκείας και ο καθένας έχει μια άποψη για όλα και την υπερασπίζεται περισσότερο από οτιδήποτε

για να μην προδοθεί

να μην ξεγυμνώσει την αλήθεια

την αλήθεια που τον κάνει να φαίνεται ισάξιος μιας γενικής εικόνας

την αλήθεια που δεν διαφέρει εφόσον είναι μια

και η μια είναι πολλές μαζί.

Ο κόσμος είναι τρισδιάστατος, και σε έναν τρισδιάστατο κόσμο δεν μπορεί να υπάρχει μια αλήθεια.

Οι δυο πλευρές της υπερβολής ενώνονται και η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, με την ένωση αυτών των δύο. 

Πως μπορούν να έχουν άποψη για το πως πράττει ο καθένας; αυτοί τι θα έκαναν στην θέση κάποιου με βαρύ φορτίο;

Πως μπορεί κανείς να κρίνει αν το συναίσθημα είναι καλό ή όχι;

Πως μπορεί να κρίνει κανείς ποιος είναι καλός και ποιος όχι;

Πώς να κρίνει κανείς πόσο καλός χρειάζεται να είναι κάποιος για να θεωρείται καλός;

Πως μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο όταν πράττει με διαφορετική βάση γεγονότων;

Πως μπορείς να συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά σύμπαντα μεταξύ τους;

Πως συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά μυαλά μεταξύ τους στην συνέχεια;

Έπειτα πώς μπορείς να πηγαίνεις κόντρα σε πράγματα που βασίζουν την λογική σου;

Πως μπορείς να ξεπουλάς γνώση για μια άχρηστη εικόνα ανωτερότητας;

Η αλήθεια δεν πουλάει ούτε φυτρώνει από γλώσσα σε γλώσσα.

Η εξυπνάδα είναι υποκειμενική, η ευφυΐα είναι σοφία.

Η γνώση είναι χρήσιμη αλλά χωρίς την ευφυΐα είναι απλά παπαγαλία.

Κρίμα που δεν υπάρχουν άνθρωποι 

που δεν υπάρχουν άνθρωποι να καταλαβαίνουν τέτοιες έννοιες.

Που δεν υπάρχουν έννοιες στην τελική.

Αφού δεν υπάρχουν άνθρωποι.

Αφού δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει.

Πέρα από το να υπάρχει.

Και στην τελική γιατί να έχω ενοχές αν τους μισώ;
Αν με αναγουλιάζουν αυτοί και οι πεποιθήσεις τους;
Αν δεν πιστεύω στα δικαιώματα κάποιων;
Αν ο σεβασμός όντως κερδίζεται και δεν τον αξίζουν όλοι;
Αν δεν υπάρχει καλό και κακό;
Αν απλά σκέφτομαι ότι θέλω και είμαι αυτό που είμαι;
Τι κι αν διαφωνώ με τα περισσότερα πράγματα;

Στην τελική τι πειράζει που σκότωσα το άτομο που όλοι είχαν για το πιο άγιο;
Το άτομο που λέγαν για το πόσο αιθέρια ύπαρξη είναι, το πόσο έξυπνο είναι
μόνο και μόνο επειδή αποφάσισε να διαφωνήσει μαζί τους;
Μόνο και μόνο επειδή δεν άντεξε άλλο την προσποίηση;
Παραμένω εγώ για μένα, αλλάζω για τους άλλους
στην τελική εγώ με ξέρω καλύτερα απ'όλους
οπότε σας βγάζω λάθος όλους τους παντογνώστες εκεί έξω.
Γιατί αμφιβάλλω αν έχει ψάξει κανείς καλύτερα από μένα
τον εαυτό μου.
Αμφιβάλλω αν έχει ζοριστεί κανείς να κατανοήσει τόσο πολύ τη ζωή
εκτός αν έχει βρεθεί στο νεκροκρέβατο του.


Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και κανένας δεν έχει να αποδείξει τίποτα.
Εκτός αν πρέπει να αποδείξει  σε εμένα συγκεκριμένα κάτι.
Σε αυτήν την περίπτωση καλοδεχούμενες οι αποδείξεις
και τις κρατώ για την εφορία.
Μου φέρνουν λίγο δυσφορία
αλλά θα το ανεχτώ
να δω ποιος περνάει τα τοίχη και επιμένει στον αγώνα
ή ποιος συντρίβεται στο χώμα
από την λατρεμένη κυνικότητα που επικρατεί από μέρους μου.

Εξάλλου όλοι έχουν ελαττώματα
μέχρι να αποφασίσεις πως τα ελαττώματά σου δεν είναι καν ελαττώματα.
Και να τα αγκαλιάσεις με υπομονή και ψυχραιμία.
Αν θέλεις να λέγεσαι πολεμιστής δέχεσαι σημάδια από αγώνες.
Αν θέλεις να λέγεσαι εξορκιστής, ξορκίζεις τους δαίμονες σου
τους αποδέχεσαι σαν υπάρξεις και κάνεις ειρήνη μαζί τους.
Αποδέχεσαι την φύση τους και προχωράς με προσοχή.
Μην πιστεύεις σε φαντάσματα και εικασίες
μα σε αυτά που δεν βλέπεις, στα πνεύματα του απείρου
της ενέργειας, των σκέψεων, όσων δεν μπορείς να πιάσεις
όπως και αυτό το κείμενο.

The kingdom and the boat.

I am the queen, I wear the crown

The universe should know that.

My kingdom it is not too big

but I've got love, my treasure chest

and I've got walls to protect my head.

Vacuum in space, vacuum between days.

I open my eyes and it is still night.

Vacuum between hours, empty thoughts.

I close them and the day's yet to come .

Every day repeats itself

and I pray for it to stay this way.

I don't want harm 

to knock my door.

I like my loop, my cup of coffee 

and my neverending existential problems.

I worry too much but I've got my back.

There is no way of coming back

in these expectations

in those daydreams.

The void is for me.

I stay here

I lie down.

Today I didn't fell down.

There, I've got love, I've got walls

I've got my little castle.

I built it on a floating boat

I don't know whether I drown

I hope it won't fall down.

But I've got love, I've got walls

but I'm just scared to drown.

I fear it might crash

My walls could fall apart

I am scared to lose my treasure

A queen without a kingdom

and I am so scared to drown.

They say the change is life

but I am so scared of it.

I hope death is more generous than life.

I don't want to lose all of it.

Just let me keep these gems inside

I didn't asked for that much.

I just don't want to be alone.

Whether I drown or lose my throne

I'd like to keep my crown.

Just keep it please, for me

I 

am

alone.

Κενά μνήμης και μαγικές χρονοπύλες.

 Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που φοβούνται μήπως χάσουν την ταυτότητά τους; Και όχι, δεν εννοώ το μικρό πλαστικό πράγμα που ταυτοποιεί το όνομα που μας δώσανε άλλοι παρά τη θέλησή μας, ή το πότε γεννηθήκαμε παρά την θέλησή μας, ή το τι πιστεύουμε παρά την θέληση μας, ή τέλος πάντων αυτό το πράγμα που πρέπει να έχουμε μαζί μας για να αποδυκνείουμε την ύπαρξή μας, λες και πρέπει να αποδείξουμε κάτι, παρά την θέλησή μας και η ύπαρξη και το να έχουμε κάτι τέτοιο συνεχώς μαζί μας για ότι ανάγκη μας αναγκάζουν να έχουμε...όχι δεν εννοώ αυτό. Εννοώ τον ασταμάτητο τρόμο του να μην ξεχνάμε πράγματα που για μικρά διαστήματα μας ενδιαφέρουν πολύ. Μερικές φορές το χρόνο με πιάνω να κάνω έρευνα στα παλιά μου αρχεία.
 Φωτογραφίες, μουσική, βίντεο, ακόμα και πράγματα που γράφω, για να θυμηθώ πράγματα που έχω ξεχάσει και για μερικά νιώθω άσχημα γιατί μπορεί να μην είχα θυμηθεί να τα σημειώσω, για κάποια άλλα νιώθω άσχημα που τα σημείωσα και κάποια άλλα τα βρίσκω και προσπαθώ είτε να τα αποβάλλω είτε να τα αφομοιώσω καλύτερα στη μνήμη μου ώστε να μην τα ξαναξεχάσω. Και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν τραβάω πολλές φωτογραφίες όπως τραβούσα παλιότερα για να μην έχω κενά στη μνήμη μου από την ζωή μου ή για να πείσω τον εαυτό μου πως δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και μέρες το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, ή νευριάζω με το οτι ξεχνάω ονομασίες αγαπημένων κομματιών που συνήθιζα να ακούω συγκεκριμένες περιόδους ή οτιδήποτε. Έχω αυτήν την φοβία πως για να ξεχνάω τέτοια πράγματα θα μπορούσα να ξεχάσω ακόμα και πιο σημαντικά κάποια στιγμή. Εξάλλου αυτά που μας αρέσουν, που αγαπάμε και που μας κάνουμε να νιώθουμε όμορφα δεν καθορίζουν τον χαρακτήρα μας; Πέρα από τα βιώματα βέβαια που δεν μπορούμε να επιλέξουμε σε μεγάλο βαθμό.
 Υπάρχουν και άλλα πράγματα που φοβάμαι μήπως πεθάνουν μέσα μου αν δεν τα ενεργώ όπως την φωτιά στο τζάκι που πρέπει να την σκαλίζει κάποιος για να παραμείνει αναμμένη. Τα λεγόμενα ταλέντα και το ενδιαφέρον για πράγματα είναι από αυτά. Στην τελική όμως αν πιέζεις κάτι που δεν βγαίνει από μόνο του δεν θα ανθίσει και σωστά. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο κατάλληλο για το παράδειγμα με το τζάκι, όμως σε ότι ενδιαφέρεται κανείς να κάνει ποιοτική δουλειά χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια. Όταν έχεις να μοιραστείς τα ταλέντα σου μονάχα με τον εαυτό σου χρειάζεται σίγουρα να έχεις διάθεση για να κάνεις κάτι έτσι κι αλλιώς, αλλιώς το ενδιαφέρον σβήνει αργά αργά, αλλά ποιο το νόημα, στην τελική κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που σε καθορίζει στη ζωή πέρα από την ιδέα για τον εαυτό σου και την ιδέα που έχουν οι άλλοι για σένα, όλα είναι ένα ποίημα που μαθαίνεις να λες απ'έξω για να παίξεις σε αυτό το τεράστιο θέατρο των σκιών. Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται από το πουθενά πάντα στις ανύπαρκτες ζωές μας, λες και όλα αυτά είχαν ποτέ σημασία χωρίς εμάς, λες και θα συμβεί κάτι αν ξεχάσουμε κάτι από αυτά.
 Η μαγεία βρίσκεται στη στιγμή λένε, άλλη ατάκα από εκεί, άραγε θα έχουν το ίδιο κουράγιο να λένε τέτοια πράγματα και σε στιγμές που μόνο μαγεία δεν θυμίζουν; Εξάλλου τι είναι η μαγεία; Μια υπερβολή, ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την τεράστια έντασή του, αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν και από δυνατά συναισθήματα ενώ το λένε. Στην τελική το συναίσθημα είναι αδυναμία οπότε ας τα σκοτώσουμε όλα, όλες τις αναμνήσεις, όλα τα αναμνηστικά, όλα όσα μας κρατάνε δεμένους συναισθηματικά με κάτι άλλο. Ας αποκοπούμε ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αποκοπούμε ακόμα και από τα δύο άτομα που νοιαζόμαστε για να μείνουμε κυνηγημένοι ελεύθεροι ζωντανοί νεκροί την υπόλοιπη ζωή μας. Ας το δοκιμάσουν αυτό όσοι μιλούν για ελευθερίες γιατί κάτι τέτοιο είναι ο μόνος τρόπος να μείνεις ελεύθερος. Ακόμα και αν φτάσεις κοντά του δεν μπορείς να είσαι τελείως ελεύθερος, θα υπάρχει έστω ένα άτομο που δεν μπορείς να αφήσεις πίσω για να γίνεις ένα με το σύμπαν. Και σίγουρα εκεί έξω θα υπάρχουν κυνηγημένοι, τραγικοί, χτυπημένοι από τη ζωή χαρακτήρες που θα είναι σχεδόν κοντά σε μια τέτοια έννοια, αλλά η έλλειψη ενδιαφέροντος θα τους τυφλώσει από το να δουν μια τέτοια κατάσταση, και έτσι η ανάγκη του να βρουν αγάπη και να ικανοποιήσουν την δίψα που έχουν για τις χημικές ενώσεις που έχει ανάγκη ο εγκέφαλος τους για να αντεπεξέλθει στην πραγματική τους φύση θα αρχίσει να σαπίζει, και η ανθρώπινη φούσκα στην οποία ζούμε όλοι μας θα αρχίσει να σκάει βίαια γι αυτούς. Η στεναχώρια και η αρνητικότητα θα τους καταβάλει μέχρι το τέλος και όλη τους η προσοχή θα είναι και πάλι στραμμένη στα συναισθήματα.
 Τα συναισθήματα είναι το εμπόδιο της φύσης της συνείδησης. Κανείς δεν μπορεί στ'αλήθεια να είναι ελεύθερος. Στην τελική όλα είναι μια αλυσίδα, αυτά που ζούμε επηρεάζουν αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας αρέσουν επηρεάζουν αυτά που ζούμε και πάει λέγοντας, κανείς άλλος παρά εμείς δεν είναι υπεύθυνος για ότι μας συμβαίνει λίγο - πολύ. Ακόμα και το "μετά" είναι αμφιλεγόμενο. Οπότε εφόσον θα μπορούσα να ανησυχώ για υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν όντως την ύπαρξή μου γιατί ανησυχώ συνεχώς για μικροπράγματα που δεν θα έπρεπε; Και εδώ ξεκινάει ο ίδιος μονόλογος, το ίδιο κείμενο που γράφω πάντα με διαφορετικά λόγια που δεν πρόκειται να ξαναγράψω. Τα άπειρα θέματα θέλουν άπειρο χρόνο για να γραφτούν, οπότε θα παραμείνω στα μικροπράγματα μιας και η ύπαρξή μου δεν νομίζω να είναι τόσο υπέρτατη όσο άλλα πράγματα έξω από τον κόσμο μας.

It's snowing.

 The depression is trying to make its comeback like it let me alone for a bit, I fight it, I won't let it take me down. There is absolutely no reason to worry when you are in a lonely cave/house like I do, away from people but here I am and I am still worried about things that I don't know why I worry about, I wish there was a way to communicate with somebody who understands more about these things than the qliche "people need people in their lives" thing or the "people are social creatures" crap. There is absolutely not a single real friend in my life. Loyalty is extremely rare and difficult to be found. At least having what I have makes me feel lucky, but I am being difficult to handle even with the few people that care about me. Well, that's not news. The struggle is not a new. But I have to continue to do this and I don't know until when, maybe forever. I have given up completely from the fame than I wanted, from the ambitions and all these stuff and I struggle to get things done with the time I have as leftovers from the main plate that is the hard part - to make me feel safe and in peace. This is the main quest now, to make myself able to survive the meltdown. I think I can better than that but I really struggle in this situation for years and I am finally in a good spot now.
I dont know people who can understand this situation for real. And if I know, I wish I could benefit from a communication with them. Maybe we could both benefit, even though I don't know if I am capable of giving anything other than disgust about everything and drama. Ok, maybe a good conversation and some black humour, I am capable of doing this at least, completely.

 It's snowing in my hometown. I don't think this happened again since,  - well, maybe it's the first time for me to see so much snow outside my window. It has pro's and con's of course. Everything has.

First post for this year. I hope I am going to post more when I am in the mood for it.

22 orbits around the sun.

 Φτάνω και εγώ λοιπόν στις 22 στροφές γύρω από τον ήλιο και ενώ για το σύμπαν δε θα έπρεπε να σημαίνει τίποτα αυτό όπως και για μένα, μιας και οι αριθμοί είναι τεχνικός όρος ανθρώπινος πάνω απ'όλα, με επηρεάζει, με αγχώνει, με τρομάζει. Γενικώς όσο ατρόμητη και σκληρή κι αν φαίνομαι πλέον, ακόμα και πίσω από το γλυκό χαμόγελο που επισκιάζει την σοβαρότητά μου, αυτό που ίσως είναι και το μόνο πράγμα που ξεγελάει τον κόσμο στο να με συμπαθήσει όταν με πρωτοβλέπει, υπάρχουν και οι φοβίες που επισκιάζουν και για μένα ότι είναι γύρω μου.
 Η ρουτίνα και η στασιμότητα όσο κι αν είναι εναντίων της φυσικής ροής των πραγμάτων, όσο και αν αφορούν την νεκρότητα της εξέλιξης τους, συνήθως τα προτιμώ σαν μια πιο ασφαλή λύση. Εξάλλου αυτό που φοβάμαι περισσότερο από την αποτυχία είναι η απώλεια αυτών που ήδη έχω, και αυτό που με τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο από αυτό είναι η γνώση πως κάποτε θα τα χάσω όλα, χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και την επίγνωση πως τα έχω χάσει.
 Με την έλλειψη της επίγνωσης αυτής τουλάχιστον δεν μπορώ να γνωρίζω ούτε το αν θα είναι κάτι προς το καλύτερο αυτό ή προς το χειρότερο. Γιατί να είναι όλα μάταια όμως; Από την άλλη το σύμπαν εξακολουθεί να μην ενδιαφέρεται και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να μονολογεί όπως τώρα καλή ώρα. Η νύχτα γίνεται μέρα και η μέρα νύχτα για μένα, λες και έπαιζε ποτέ ρόλο. Και αν η στιγμή είναι το μόνο που μετράει τότε γιατί παλεύω για τις μελλοντικές μου χάνοντας τις τωρινές; Γιατί βασανίζομαι σκεπτόμενη παλιά προβλήματα; Γιατί η στιγμή μοιάζει τόσο κενή και ανώφελη σε σχέση με το πως την περιγράφουν;
 Είναι λογικό ένας ετοιμοθάνατος να εκτιμάει πολύ περισσότερο από εμένα και τον κάθε άλλο αυτήν, μα όταν βρίσκεσαι στην άκρη της σανίδας χωρίς άλλη επιλογή οι ελπίδες σου τελειώνουν εκεί, οπότε δέχεσαι αυτό που είναι να συμβεί όπως και να έχει. Στο κάτω κάτω δεν ξέρω σε τι θέση είναι ένας ετοιμοθάνατος από όλους τους υγιείς. Δεν ξέρω αν είναι σε καλύτερη ή χειρότερη, αν είναι στην θέση του να αφήσει πίσω όλα τα μικροπράγματα που για κάποιο λόγο δώσανε ένα ανούσιο νόημα στην τιποτένια ζωή του ή αν ο τρόμος για όλα θα αφήσει πίσω επισκιάζουν αυτή του την καλοτυχία, λες και δεν θα βρεθούμε όλοι σε αυτό το σημείο όπως και να έχει. Και μόλις επισκίασα την μέρα των γενεθλίων μου. Στην τελική καταλαβαίνω γιατί δεν έχω φίλους.
 Χρόνια μου πολλά για αύριο, θα ζήσω όσο γίνεται για να μετανοήσω, ενώπιον του οποιοδήποτε μακρινού αστέρα με καταριέται εμένα και πολλούς ακόμα σε αυτή την ζωή.

Επιστολή στο ανθρώπινο είδος.

 Ομιλίες, άνθρωποι, αγχωμένοι, προβληματισμένοι, πάντοτε για πράγματα που ήξεραν θεωρητικά πως αν η ζωή τους τελείωνε την επόμενη μέρα δεν θα έπαιζαν κανέναν απολύτως ρόλο. Κάποτε μου είπε κάποιος πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Εγώ ήθελα να πάω απλά σπίτι μου.
 Μακριά από τα άσχημα βουητά τους, τις ανόητες ανούσιες απόψεις τους, και την μανία τους με τον πειρασμό.  Εκεί βρισκόταν ο παράδεισος για μένα. Έξω από την φούσκα της αηδιαστικής κοινωνίας τους που σε εξανάγκαζε να παίρνεις μέρος λες και τους χρωστάς για την ύπαρξη σου. Πρόσφατα μου τράβηξε το ενδιαφέρον μια σειρά που είχε βασικούς πρωταγωνιστές σκληρούς ανθρώπους, κάτι που με εξέπληξε θετικά μιας και βαρέθηκα να βλέπω πλέον να εξυψώνουν άτομα που είναι θύματα και κλαίγονται όλη την ώρα για τα συναισθήματά τους λες και είναι το πιο βασικό πράγμα στον κόσμο.  Το συναίσθημα είναι πρωτόγονο πράγμα όπως και το είδος της πάστας τους. Βέβαια το να νιώθεις είναι η κατάρα της σάρκας. Μια κατάρα και ευλογία μαζί, αλλά πόσες φορές ακούσαμε τέτοιες απόψεις; Στην τελική είτε όλα τα συναισθήματα είναι ίσα,  οπότε μιας και μπορεί κανείς να αγαπήσει πολύ ένα άτομο έχει και το δικαίωμα να μισήσει κάποιο άλλο, είτε όλα τα συναισθήματα χωρίς καμία εξαίρεση είναι για πέταμα όπως και τα άτομα που τα έχουν, ίσως όλοι δηλαδή. Τουλάχιστον όμως με την ευλογία της λογικής κριτικής σκέψης μπορείς να πάρεις αποφάσεις πέρα από την παραλογία του βασανιστικού συναισθηματισμού. Υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ υπερσυναισθηματικό άτομο και άτομα με κατακρίνανε γιαυτό, υπήρξαν καιροί που υπήρξα πολύ ψυχρό και σκληρό άτομο με παγερή λογική και πάλι με κατακρίνανε γιαυτό, στην τελική είμαστε φτιαγμένοι φαίνεται για να έχουμε διχασμένες φύσεις. Βέβαια τι κερδίζει ο καθένας και τι χάνει. Από την άλλη είναι όλα υποκειμενικά.
 Δεν μπορεί κανένας να με επηρεάσει πέρα από τα δικά μου συναισθήματα όσο ελαττωματικά και να είναι και παρόλα αυτά η λογική μου μπορεί να επηρεάσει πολλούς. Ακόμα και η χειριστικότητα του χαρακτήρα μου προσέφερε στον εαυτό μου μεγάλες ασπίδες σε καταστάσεις που ήταν επικίνδυνες για την ψυχική μου υγεία με μεγάλο αντίκτυπο βέβαια. Το κάθε τι έχει και την χρησιμότητα του σε αυτό το απέραντο σύμπαν από όποια μεριά και αν κοιτάξεις το νόμισμα. Δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για να φανώ ούτε ο άγιος που προσπαθούσα να φαίνομαι χρόνια, ούτε και θα αφεθώ στην καταστροφική μου φύση όσα κι αν είναι τα άτομα που θα ήθελα να κάψω με τα ίδια μου τα χέρια.
 Η αυθεντικότητα πάνω απ'όλα, και οι εξαιρέσεις που αξίζουν την οργή της θα έχουν και τον ανάλογο σεβασμό, εξάλλου ο σεβασμός κερδίζεται. Το πιο άσχημο της υπόθεσης είναι πως η δικαιοσύνη δεν υπάρχει, και όσο ασκητική ζωή και αν παλέψεις να ζήσεις οι αμαρτωλοί θα είναι πάντα στο ίδιο καλάθι με εσένα. Ίσως και αυτός να ήταν ένας λόγος για τον οποίο οι θρησκείες χρησιμοποιούσαν σεμνότητες και συγκεκριμένες απόψεις γι αυτούς που τις ακολουθούσαν πιστά, ουτοσώστε να έχουν μια παρηγοριά πως θα δικαιωθούν στο θάνατο, ή σε μια άλλη ζωή πέρα από αυτήν που τόσο άσχημα τους αδίκησε σε κάθε τους ανάσα. Βεβαίως δεν θα μπορούσε να έλλειπε από εδώ εκείνο το ρητό που λέει πως αν κάνεις μια καλή πράξη περιμένοντας αντάλλαγμα δεν ήταν από καλοσύνη μα ήταν μια προσπάθεια για συναλλαγή.  Έχουμε την ίδια τύχη να συνεχίσουμε στο μετά με αυτήν των ζωντανών μονοκύτταρων οργανισμών στη φύση ή στο οποιοδήποτε άλλο σύμπαν, την ίδια τύχη με αυτήν που έχει και ο οποιοσδήποτε οργανισμός που ο εγωιστικός άνθρωπος θα θεωρούσε κατώτερο από αυτόν. Μάντεψε κάτι λοιπόν ανθρωπάκι της σήμερον ημέρας, είσαι είτε απολύτως ασήμαντος στη φύση, είτε απόλυτα σημαντικός, και οι δυο απόψεις είναι άκρως απογοητευτικές και καθόλου δίκαιες. Μα κανείς δεν είπε πως υπάρχει η δικαιοσύνη στην φύση εξαρχής. Ασχέτως βέβαια με το οτι θα πρεπε και ο οποιοσδήποτε που θα διαφωνούσε με κάτι τέτοιο θα ήταν των απόψεων που έχουν μερικά ανθρωπάρια του οτι πρέπει να υπάρχουν ζωώδη ένστικτα στον άνθρωπο τον 21ο αιώνα. Δυστυχώς τέτοια άτομα που υποκύπτουν στους πρωτόγονους πειρασμούς που δημιουργεί ο εγκέφαλος τους δεν αξίζουν να υπάρχουν στα χρόνια της εξέλιξης. Και μιλάμε για ένα τεράστιο ποσοστό ανθρωπαρίων που είναι απλά πρόβατα σε ένα ατελείωτο κοπάδι ανθρωπαρίων που οδηγεί μια μικρή ομάδα τσομπάνιδων σε ένα σφαγείο. Τελευταία τεχνολογία πραγμάτων, χωρίς καμία ιδέα της χρησιμότητας αυτών πέρα από το να πατήσουν ένα κουμπί και να αρχίσουν να δημοσιεύουν τα σκουπίδια τους από εδώ και από εκεί, να καμαρώνουν για τον εαυτό τους, να γκομενιάζουν, να κατινιάζουν, να τραβάνε στον σκοταδισμό όλο και περισσότερο το λαμπρό μέλλον που θα μπορούσαν να έχουν όχι οι ίδιοι μα ακόμα και τα άτομα γύρω τους.
Βρέθηκα σπίτι μου. Είμαι πλέον ήρεμη.

Διχασμός και ύπαρξη.

 Είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης, ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει το ίδιο κακό σε άλλους. Ο δημιουργός επιβάλλει απόψεις. Ο δημιουργός επιβάλλει ζωή και κίνηση. Το παίζει ένας μικρός θεός, είτε μιλάμε για μια ανθρώπινη οντότητα είτε μιλάμε για τον θεό τον ίδιο, αν υπάρχει κάτι τέτοιο εκεί έξω. Συνήθως η παραγωγή των λέξεων κάνει κακό πιστεύω μα σε αυτήν την περίπτωση θα περιορίσω λίγο τις απόψεις μου.

 Το να ζει κανείς είναι σαν να σε πετάνε σαν κούτσουρο μέσα σε μια απέραντη θάλασσα και να επιπλέεις χωρίς να ξέρεις που θα πας, μα ξέροντας πως κάποτε θα βουλιάξεις. Το κακό με το να βουλιάζεις ή το να χάνεσαι στο κενό, να καταστρέφεσαι είναι πως καταστρέφονται και οι αισθήσεις σου μαζί, τα συναισθήματά σου, το είναι σου, αυτό το "είναι" που μια ζωή από την στιγμή που γεννήθηκες και άρχισες να δημιουργείς εμπειρίες δημιούργησαν αυτό που είσαι, τις απόψεις σου, τα συναισθήματά σου, οπότε όταν χάσεις όλα αυτά δεν απομένει αυτό που είσαι για να υπάρχει κάτι να εκτιμήσει κάτι τόσο όμορφο όσο το τι θα μπορούσες να δεις κάτω από το νερό όσο θα βουλιάζεις. Ο νεκρός δεν έχει συναισθήματα, δεν έχει κίνηση, παρά μόνο την αποσύνθεση που δέχεται το νεκρό σώμα του από την ώρα που θα αποδημήσει για άγνωστα μέρη, για το άγνωστο μετά, ή ίσως ακόμα και το απόλυτο κενό. Μα ακόμα και η ψυχή να είναι αθάνατη δεν μας ενδιαφέρει καθόλου γιατί το "είναι" πεθαίνει. Το μυαλό σου που συλλέγει όλα τα ερεθίσματα και τις αναμνήσεις και πράττει ανάλογα θα πεθάνει μαζί με την καρδιά σου. Η ψυχή δεν έχει να κάνει με τα συναισθήματα, είναι απλά η ενέργεια, η κινητήριος δύναμη της ύλης σου. Αυτό που κάνει το μυαλό να δουλεύει για να υπάρχεις. Μετά ίσως υπάρξει ως κάτι άλλο, αλλά όχι ως "εσύ". Το κακό είναι πως προορίζεσαι για δημιουργία και πας αντίθετα σε αυτήν. Δεν την αναγνωρίζεις, σαν πρόγραμμα που δεν ανταποκρίνεται. Ποιος είναι ο σκοπός λοιπόν; Δεν γνωρίζω την απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Εξάλλου, είναι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στο αν είσαι ευλογημένος με το να είσαι δημιουργός ή αν είσαι ένα μοιραίο όργανο της φύσης. Ένα αναγκαίο κακό που φέρνει κάτι οτιδήποτε στον κόσμο, για να του κάνουν κακό ή να πράξει ανάλογα σε αυτούς. Μια σκοπιμότητα ή ένα λάθος; Τι είναι χειρότερο από τα δύο; "Να ζει κανείς ή να μην ζει;" 
Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, ζωή ως γυναίκα, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου είναι να δημιουργώ, έργο ως καλλιτέχνης, και το απαρνούμαι.

Η δουλειά μου δεν είναι όμως το να δημιουργώ, είναι η απόδειξη πως υπάρχω, και ακόμα και αν απαρνούμαι την ζωή θα δημιουργήσω έργο που πάει αντίθετα σε αυτήν.

Θα φωτίσω τα πιο σκοτεινά σημεία της και θα την ρεζιλέψω σαν ύπαρξη. Μιας και είναι ένα ψέμα που ρίζωσε πολύ. Μιας και δεν έχω υποχρέωση να υποστώ την ύπαρξη μου, δεν έχω υποχρέωση να πληρώσω τίμημα γι αυτήν. Και θα γελάω με το πτώμα της, ω, πόσο θα γελάω.

Το μεγαλύτερο αστείο αυτής της υπόθεσης όμως είναι ο ανύπαρκτος θεός κάποιων.

Αν υπάρχει εκεί έξω οντότητα που απαιτεί να αποκαλείται θεότητα εις βάρος του πόνου των υπολοίπων μόνο και μόνο διότι έχει την τύχη να μην έχει υποστεί την κατάρα της ύλης και της σάρκας, του ζητώ να με σκορπίσει στο διάστημα ή μέσα στο νερό βαθιά.
Αφού υπάρχουν πράγματα που κανείς δεν έχει ανακαλύψει, ας γίνω ένα με αυτά, μήπως και κάποτε, σε κάποια ζωή νιώσω ολοκληρωμένη ύπαρξη.

The one who is not, and her.

 The door opens. He was inside the room looking outside of the window. It was a cold winter day but the suns golden hour was making it seem like it was summer already.
She looked at him and touched his hands. A long time had already passed, and it felt like nothing had changed. He was wearing a hood and the only thing you could see clearly was his mouth. He seemed to be very pale like he was sick, but didnt looked sick at all.
"Its been so long!" she said happily while she came into the room. The temparature was quite cool even inside. His presense felt even colder though.
She stepped ahead. "I know how you feel." she whispered while looking out of the window and the sun showered her smiling face, while the look in her eyes seemed to be as calm as the sunlight was.
But he only looked the same. He wasn't really the person she knew before.
He stared at the window too but with a cold death stare, just like somebody had came and sucked his life out of his body. He didn't answered. Although he didn't pulled his hands away from her.
She tried to ignore the coldness of the moment and enjoyed the sunlight. She was there after all beside him. Next to the frozen man. Her man.
"I know how you felt about everything. There are some among us who understand. They know the feeling of being alone and inbetween." She lowered her eyes. "I know too about this feeling. But, hey, I am here, right?" she said, and tried to look into his eyes. His eyes suddenly glowed like shiny diamonds but he just lifted the hood to watch her with his strict glance.
"I am dead." He said. "I cannot feel anything. You don't understand anything and nobody can understand me." He turned to the window then. Her eyes filled with tears closed softly and she turned back at the door to leave. Before she steps away, she heard him whispering:
"You are much more alive. You feel, still."
She didn't turned back.
He lifted his head and continued looking outside.
Now it was snowing.
The snow was covering his grave with grace.





~~~
(I was listening to this while I wrote it. https://www.youtube.com/watch?v=Pkp7K1bi_zw)

Η αδυναμία των λέξεων.

 Οι λέξεις. Αυτά τα τεχνητά ακούσματα, τα ανθρώπινα κατασκευάσματα που τόσο σε αυτά πιστεύουμε και βασιζόμαστε. Άραγε πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς αυτές; Πως θα αντιλαμβανόμασταν το κάθε συναίσθημα που θα νιώθαμε; Πως θα ξεχωρίζαμε τόσα διαφορετικά συναισθήματα μεταξύ τους, ακόμα και αυτά που κάθε φορά διαφέρουν, και φέρνουν την αίσθηση διαφορετικών γεύσεων στο μυαλό μας ανάλογα με την κάθε στιγμή, την κάθε σκέψη, την κάθε αυθόρμητη ανάγκη και νοσταλγία. Οι λέξεις δημιουργούν απώλεια της ποιοτικής στιγμής. Δεν είναι ποτέ τους ακριβείς σε τίποτα. Πόσο αλήθεια είναι αυτό από την αρχή θυμάμαι να δακρύζω όταν τόσο αληθινά το πιο πιστό μου πρόσωπο μου το εξέφρασε έτσι απλά, χωρίς καν να με γνωρίζει ακόμα τότε. Αγαπώ τόσο πολύ την αλήθεια και δυστυχώς ο κόσμος είναι βυθισμένος στο ψέμα και στις εύκολες λύσεις. Δυστυχώς είμαστε πολύ μακριά της καθώς μας διοικεί αυτό το χάος και η άγνοια, ως προς τι όμως; Για τα άγνωστα συμφέροντα κάποιου όντως; Γιατί χρειάζεται να ανακαλύψουμε ο καθένας την δική του αλήθεια στην ζωή; Η αλήθεια είναι κάπου εκεί έξω μα αλήθεια είναι πως η αλήθεια χάθηκε στα λόγια. Οι πράξεις με την σειρά τους πίσω από τα λόγια και εμείς βρισκόμαστε να ισορροπούμε στο προσκήνιο. Τίποτα δεν περιγράφεται όταν δεν αναγνωρίζεται και καμία λέξη δεν μπορεί να μεταδώσει με ακρίβεια ένα προσωπικό συναίσθημα, μια στιγμή που στον καθένα έχει διαφορετική όψη, διαφορετική γεύση. Η μοναξιά υπάρχει και θα υπάρχει στο μυαλό και μέχρι το τέλος της διαδρομής ίσως και να μην καταλάβεις τους λόγους αυτής της λειτουργίας της. Αυτόν τον λόγο ύπαρξής της, που βασανίζει ορισμένες ψυχές μέσα στις μάντρες της μαζικής σάρκας οι οποίες σάρκες είναι πολύ απασχολημένες για να προσέξουν το οτιδήποτε πέρα από τον εαυτό τους και τα φρέσκα νέα που ικανοποιούν τόσο πολύ τις ανούσιες ώρες της καθημερινότητάς τους που αφήνουν να γλιστρά έτσι απλά. Αλλά και ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση όπως ξέρουμε, δεν παύει να τελειώνει κάποτε όμως, ακόμα και αν η ζωή μας έχει να κάνει με ώρες ή με αιώνες στα μάτια κάποιας εξωτερικής ύπαρξης, παντού υπάρχει ένα τέλος και σε ένα τέλος μια αρχή που εξίσου έχει τέλος, και το αιώνιο ερώτημα σε όλον αυτόν τον ασταμάτητο τρεχούμενο τροχό είναι το πώς να σταματήσεις αυτή τη ρόδα από την ατελείωτη της κατρακύλα.

 Και οι ψυχές αυτές οι σπάνιες περιμένουν καθώς ψάχνουν στα σκοτεινά στενά, στις γωνίες, στην σκόνη να βρουν την λύση για το πώς να σταματήσει ο τροχός, αν το χειρότερο είναι η άγνοια ή η απάθεια. Μετά με τον καιρό ανακαλύπτουν πως δεν ξέρουν και δεν τους νοιάζει. Και τις περισσότερες φορές ακόμα και τα μεγαλύτερα και αξιοζήλευτα μυαλά δεν έχουν τέτοιες απαντήσεις. Από την άλλη ίσως τέτοιες απαντήσεις να βρεθούν από άτομα που δεν ξέρουν να γράφουν ή να μετράνε, που δεν είχαν ποτέ πρόσβαση στις έτοιμες πληροφορίες και τις γνώσεις που μπορεί να σου παρέχει η δύναμη της τεχνολογίας, αυτή η πηγή ερωτήσεων, παραπληροφοριών, παραμυθιών, ματαιοδοξιών, που κάνει κακό σε αυτούς που δεν γνωρίζουν από μόνοι τους τίποτα και καλό σε αυτούς τους λίγους που "ξέρουν" κάτι παραπάνω. Αλλά και πάλι οι απαντήσεις αυτών των ανθρώπων σε αυτές τις ερωτήσεις έχουν να κάνουν με προσωπικές βλέψεις, ιδεολογίες, μερικές φορές θρησκευτικές αντιλήψεις που αλλάζουν με την πάροδο των χρόνων από πολιτισμούς σε πολιτισμούς οπότε ποτέ δεν μιλάνε για κάτι σταθερό, και για οράματα εξωσωματικών εμπειριών. Υποτίθεται πως ο άνθρωπος είναι ικανός να επιτύχει τέτοια πράγματα αλλά οι περισσότεροι είμαστε μολυσμένοι από μικρή ηλικία από τον τρόπο που ζούμε και χάνουμε σιγά σιγά την ενόραση μας πολύ έως εντελώς. Και πως μπορεί κάποιος να καταφέρει να ξυπνίσει χωρίς την καθοδήγηση των ελάχιστων ατόμων μέσω της καταστροφικής μα πολύ χρήσιμης στην καθημερινότητά μας τεχνολογία; Το Γινγκ και το Γιανγκ. Αντιθέσεις. Οι πιο κλισέ θεματολογίες στον χώρο της τέχνης. Το μέτρο νικά και πάλι.

Οι λέξεις δεν είναι το παν παρόλα αυτά.